บทที่ 82 ไอ้ปากเสีย! แกก็รีบกลืนลงไปสักทีสิฟะ!

[พวกแกช่วยเบิกตาหมาไทเทเนียมดูให้ชัดๆ ก่อนค่อยพูดได้ไหม!]

[เส้นบะหมี่มีชีวิตบ้าบออะไร นั่นมันเห็ดเข็มทองไม่ใช่เรอะ?!]

คนดูในห้องไลฟ์ที่กำลังตื่นตระหนก: [???]

ช่องคอมเมนต์นิ่งชะงักไปครู่ใหญ่

จากนั้นก็เงียบกริบไปชั่วขณะ

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมดั่งสะพานเคมบริดจ์ยามค่ำคืน

[แงงง โทษยัยเซี่ยวเลย พาคนอื่นเข้าใจผิดหมด ขวัญเอ๋ยขวัญมานะตัวฉัน]

[ตกใจหมด นึกว่าหมอโจวจะโหดถึงขั้นเอาปรสิตมาต้มซดจริงๆ ซะแล้ว]

[ดูจากนิสัยน้าหลานคู่นี้ที่ชอบช็อตฟีลกัน… ไม่สิ ยัยเซี่ยวโดนหมอโจวเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว ฉันว่าหมอโจวตั้งใจชัวร์ (อิโมจิครุ่นคิด)]

[แต่พูดก็พูดเถอะ หมอโจวโคตรแกร่ง ตอนเช้าเพิ่งคีบ ‘เห็ดเข็มทองเนื้อ’ ออกมา ตกเที่ยงจะกิน ‘เห็ดเข็มทองเจ’ ซะงั้น ไม่กระอักกระอ่วนบ้างเลยเหรอ?]

[ผู้ชายที่ล้วงตูดวัวเป็นว่าเล่นทุกวัน จะไปรู้สึกสะอิดสะเอียนอะไรได้ล่ะ]

[…เถียงไม่ออก ได้แต่กราบคารวะแทบตัก!]

ระหว่างที่คนดูในห้องไลฟ์กำลังคุยกันอย่างออกรส ในที่สุดไป๋เซี่ยวก็มองเห็นหน้าตาที่แท้จริงของวัตถุดิบในมือหลินโจวเสียที

เฮ้อ ค่อยยังชั่ว… ที่แท้ก็แค่เห็ดเข็มทอง

เห็ดเข็มทองก็ไม่ได้เว้ย!

ใบหน้าของไป๋เซี่ยวยังคงซีดเผือด

เธอลืมเป้าหมายแรกเริ่มที่แอบย่องเข้ามาในครัวไปเสียสนิท

ในหัวเอาแต่จินตนาการถึงภาพที่จะต้องเห็นเห็ดเข็มทองวางอยู่บนโต๊ะอาหาร

—ไม่เอาเด็ดขาด! รับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!

เห็ดเข็มทองสีขาวเรียวยาวสุดชั่วร้ายยังคงแกว่งไปมาในมือของหลินโจว

ราวกับกำลังหัวเราะเยาะความขี้ขลาดของเธออย่างโจ่งแจ้ง

แต่หลินโจวกลับยังยิ้มตาใส ทำหน้าซื่อตาใสเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรสักอย่าง

ไป๋เซี่ยวแอบบดฟันกรามกรอดๆ

น้าตัวร้าย!

แต่เพื่อมื้อเที่ยงของตัวเอง เธอก็เลือกที่จะยอมจำนน

"น้า…" ไป๋เซี่ยวเค้นเสียงออกจากลำคอเบาๆ "หลานสาวน้าโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยขอร้องอะไรน้าเลยนะ…"

"ใครบอก" หลินโจวขัดคอทันควัน

"ไม่ใช่ว่าเพิ่งมาขอร้องให้ฉันยอมให้เธอไลฟ์สดหรอกเหรอ"

ไป๋เซี่ยว "…"

"แค่กๆ!" ไป๋เซี่ยวสูดหายใจเข้าลึกๆ "น้า หลานสาวน้าโตมาจนป่านนี้ นอกจากเรื่องขอไลฟ์ ก็ไม่เคยขอร้องอะไรน้าเลยจริงๆ นะ"

"อืม" หลินโจวถึงค่อยพยักหน้า "แล้วคราวนี้จะขออะไรอีกล่ะ ว่ามาสิ"

เห็ดเข็มทองในมือยังคงแกว่งไปมาตามจังหวะพูด

ไป๋เซี่ยวกลืนความพะอืดพะอมลงคอ มองหลินโจวตาละห้อย

"น้า มื้อเที่ยงนี้พวกเราไม่กินเห็ดเข็มทองได้ไหม"

"(ಥ_ಥ) หนูขอร้องล่ะ กินอย่างอื่นอะไรก็ได้ทั้งนั้น แค่ไม่ใช่เห็ดเข็มทอง จะอะไรหนูก็กินหมดเลย"

ไป๋เซี่ยวถูไม้ถูมือ ทำหน้าตาอ้อนวอนสุดชีวิต

หลินโจวยักคิ้ว "จริงดิ อย่างอื่นอะไรก็ได้แน่นะ"

ไป๋เซี่ยวกำลังจะผงกศีรษะ จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยในหัวก็ดังลั่น

"เอ่อ ไม่ๆ บะหมี่ก็ไม่เอานะ ฮะๆ"

"นอกจากบะหมี่กับเห็ดเข็มทองแล้ว จะอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละค่ะ"

หลินโจวยิ้มบางๆ พลางมองเธอด้วยสายตาที่มีเลศนัย

"ได้สิ"

จนกระทั่งเดินพ้นออกมาจากครัว ไป๋เซี่ยวก็ยังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

น้าเธอยอมตกลงง่ายๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ?

ใจดีขนาดนี้เชียว?

พอยืนคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็กระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรงด้วยความเจ็บใจ

“อ้าว ลืมไปเลย!”

เมื่อกี้ที่เดินเข้าไป ไม่ใช่เพราะอยากจะแอบดูสีหน้าน้าตอนเพิ่งผ่าตัดเสร็จแล้วอยู่คนเดียวหรอกเหรอ

พอโดนเรื่องเห็ดเข็มทองมาขัดจังหวะทีเดียว ลืมสนิทเลย!

แถมยังกลายเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นไปเองอีกต่างหาก

หนูมันบื้อแท้ๆ เลย!

ฟุดฟิด… ฟุดฟิด…

จมูกของไป๋เซี่ยวพลันขยับดมฟุดฟิด

หอมจัง

เป็นกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้งออกมาจากในห้องครัว

ปกติกับข้าวที่บ้านก็ทำออกมาหอมน่ากินอยู่แล้ว แต่คราวนี้กลิ่นกลับหอมเข้มข้นเตะจมูกกว่าเดิมหลายเท่านัก

ไป๋เซี่ยวเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นี่คือฝีมือทำอาหารที่แท้จริงของน้าเธอจริงๆ อย่างนั้นเหรอเนี่ย!

เธอหมุนตัวเตรียมจะพาทุกคนในไลฟ์ย้อนกลับเข้าไปดูในครัว

แล้วก็… ปัง! หน้าชนเข้ากับประตูห้องครัวอย่างจัง

ไป๋เซี่ยว “?”

“น้า ทำไมน้าต้องล็อกประตูครัวด้วยเนี่ย”

ไป๋เซี่ยวงง ไป๋เซี่ยวเซ็ง ไป๋เซี่ยวทุบประตูรัวๆ

ครู่หนึ่งต่อมา เสียงหัวเราะหึๆ ของหลินโจวก็ดังแว่วมาจากในครัว

“ครั้งแรกที่ได้กินข้าวฝีมือน้าทั้งที มันก็ต้องมีเซอร์ไพรส์กันหน่อยสิ”

ไป๋เซี่ยวได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแป้นจนตาหยีทันที

“คิกๆ ทุกคนดูสิ น้าฉันก็ยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้างนะ”

“เรื่องอื่นไม่พูดถึง แต่กับคนในครอบครัวเนี่ย แกดีด้วยจริงๆ นะเออ”

[อะไรคือพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง นี่เธอแอบคิดมาตลอดว่าหมอโจวไม่มีมโนธรรมเหรอเนี่ย]

[ฮ่าๆ โดนหมอโจวคุมกำเนิดทุกวันแบบนี้ ถ้ายังมองว่าเขาดีก็แปลกแล้วปะ]

[กระทู้เด็ด: วิธีคว้าคำชมจากยัยตัวกินจุ]

[หมอโจวออกจะดี๊ดี นอกจากยัยเซี่ยวแล้ว ก็คงไม่มีใครคิดว่าเขาไม่ดีหรอกมั้ง]

ไป๋เซี่ยว "…" ความจริงมันช่างบาดใจ!

[ฮือๆ เสียดายจังที่ไม่ได้เห็นช็อตหมอโจวลงมือทำกับข้าวเอง เอาขนมสิบห่อเป็นประกันเลยว่าต้องหล่อกระชากใจแน่ๆ!]

ดวงตาของไป๋เซี่ยวพลันเป็นประกายวิบวับทันควัน

"อยากดูกันเหรอ ฉันมีวิธีนะ"

ว่าแล้วไป๋เซี่ยวก็พาผู้ชมในห้องไลฟ์เดินลัดเลาะอ้อมไปทางหลังบ้าน

ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานหนึ่ง

ซึ่งก็คือริมหน้าต่างตรงจุดที่หลินโจวยืนอยู่เมื่อกี้นั่นเอง

ไป๋เซี่ยวค่อยๆ ย่องเขย่งปลายเท้าเข้าไป ตอนนี้หลินโจวผละจากริมหน้าต่างเดินไปยืนอยู่หน้าเตาอีกฝั่งหนึ่งแล้ว

เธอพาคนดูเกาะขอบหน้าต่างเอาไว้ พอดีกับมุมที่เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของหลินโจว

ตอนนี้หลินโจวเตรียมวัตถุดิบเสร็จหมดแล้ว และเริ่มเทลงกระทะลงมือผัด

ฟืนกำลังลุกไหม้อยู่ใต้เตาดิน ควันไฟลอยอวลบางๆ

ในกระทะใบใหญ่ หลินโจวกำลังผัดอะไรบางอย่างอยู่แต่มองไม่ค่อยถนัด

มีเพียงกลิ่นหอมเข้มข้นที่ลอยลอดผ่านซอกหน้าต่าง พุ่งตรงเข้าจมูกและปอดของไป๋เซี่ยวเต็มๆ

สูดปากดังซู้ดซ้าด ความอยากอาหารพุ่งปรี๊ดจนไป๋เซี่ยวน้ำลายแทบสอ

เธอรู้สึกได้เลยว่าจิตใจที่เตลิดเปิดเปิงมาตลอดทั้งเช้าเริ่มสงบลงแล้ว

ภาพแย่ๆ ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือไว้เพียงความรู้สึกอบอุ่นฮีลใจ

แม้คนดูในห้องไลฟ์จะไม่ได้กลิ่น แต่ต่างก็ถูกกระตุ้นความทรงจำเก่าๆ ขึ้นมาเหมือนกัน

[นึกถึงบ้านเกิดเลย รู้สึกเหมือนได้กลิ่นควันฟืนลอยมาแตะจมูกจริงๆ]

[กับข้าวที่ผัดจากเตาดินแถวบ้านนอกนี่มันหอมจริงๆ นะ ข้าวที่หุงจากเตานี้ก็มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวไม่เหมือนใครเลย]

[เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้ว! ท่าทางตอนทำกับข้าวของหมอโจวโคตรจะหล่อเลย! เป็นพ่อบ้านพ่อเรือนเกรดพรีเมียมชัดๆ!]

[อืม เรื่องรสชาติจะอร่อยแค่ไหนยังไม่รู้นะ แต่ดูจากลีลาการผัดนี่ ไม่ใช่มือใหม่แน่นอน ทรงเหมือนพ่อฉันเลย]

[หมอโจว: ?? ฉันมีข้อดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?]

ไป๋เซี่ยวเห็นด้วยสุดๆ

ถึงจะไม่รู้ว่าน้ากำลังทำอะไรอยู่ แต่แค่ท่าสะบัดมือโรยเกลือแบบสบายๆ มือเบาราวกับไม่ต้องออกแรงนั่น ก็ดูโปรล้ำหน้ามือใหม่อย่างเธอไปไกลเป็นร้อยเท่าแล้ว

เย็บถุงเท้าก็เป็น ทำกับข้าวยังชำนาญอีก

—ไม่เหลือทางให้ผู้หญิงอย่างเธอมีที่ยืนเลยจริงๆ

ผ่านไปยี่สิบนาที

ก่อนที่น้ำลายของไป๋เซี่ยวจะไหลท่วมขอบหน้าต่าง หลินโจวก็เปิดประตูครัวออกมาในที่สุด

“ย่า พ่อ แม่ พี่ มากินข้าวได้แล้วครับ!”

ไป๋เซี่ยว "?"

นี่แกตกหล่นใครไปคนหนึ่งหรือเปล่าเนี่ย

ช่างมันเถอะ กับข้าวส่งกลิ่นหอมฟุ้งขนาดนี้ ลุยโลด!

ไป๋เซี่ยวพุ่งตัวเข้าสู่สมรภูมิบนโต๊ะอาหารเป็นคนแรก

ทว่าวินาทีถัดมา เธอกลับต้องยืนอึ้งตาค้าง

หอมน่ะมันหอมจริงอยู่หรอก ชวนให้น้ำลายสอสุดๆ

แต่นี่… บนโต๊ะนี่มันอะไรกันเนี่ย

"เป็นไง เซอร์ไพรส์ไหม" เสียงของหลินโจวดังขึ้น

ไป๋เซี่ยว "…" เซอร์ไพรส์จนทั้งตกใจทั้งตาค้างเลยละค่ะ!

"ยายเซี่ยว มัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบมากินเร็วเข้า ชักช้าเดี๋ยวตาก็กวาดเรียบหมดหรอก"

จางหงอิงผู้เป็นยายร้องเรียกเธอ

พอไป๋เซี่ยวได้สติกลับมา ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าทุกคนในบ้านต่างก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเอร็ดอร่อย

หลินโจวเองก็ฟาดข้าวลงท้องไปเกือบครึ่งชามแล้ว

มีเพียงไป๋เซี่ยวคนเดียวที่ถือตะเกียบค้าง เกร็งนิ่งไม่ขยับอยู่นานสองนาน

เห็นไป๋เซี่ยวนั่งเหม่อ จางหงอิงจึงรีบเอ่ยขึ้นมา

“เจ้าเซี่ยว รีบชิมแกงจืดฟองเต้าหู้เส้นนี่เร็วเข้า น้ำซุปเหนียวข้นกำลังดี กลมกล่อม อร่อยมากเลยนะ”

ไป๋เซี่ยวมองแผ่นเส้นสีขาวๆ ที่ลอยอยู่ในชามน้ำซุปสีน้ำตาลใบโตแล้วถึงกับสะดุ้งโหยง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“แหะๆ ค่ะยาย”

“แล้วยังมีผัดสามสหายอีก น้าของแกทำจานนี้อร่อยเด็ดเลยนะ”

จางหงอิงแย่งจานมาจากใต้จมูกของหลินต้าไห่ แล้วตักแบ่งให้หลานสาวไปครึ่งชาม

“มันฝรั่งเส้นกับหัวหอมหั่นเส้นข้างในนี้อร่อยมากเลยนะ”

มุมปากที่แข็งค้างของไป๋เซี่ยวกระตุกเบาๆ “ค่ะ…”

“ใช่ๆ ยังมีมันเทศเคลือบน้ำตาลนี่อีก” จางหงอิงยกจานกับข้าวอีกใบมาวางตรงหน้าไป๋เซี่ยว

“เมื่อก่อนแกชอบกินนักไม่ใช่เหรอ ไปกินโต๊ะจีนทีไร แกคนเดียวก็ฟาดไปเกือบครึ่งจานแล้ว รีบกินตอนร้อนๆ เร็วเข้า”

พอเห็นมันเทศเคลือบน้ำตาล แววตาของไป๋เซี่ยวถึงค่อยกลับมามีประกายความหวังอีกครั้ง

ใช่แล้ว มันเทศเคลือบน้ำตาล!

จานนี้ไม่มีไอ้ของเป็นเส้นๆ ชวนผวาพวกนั้นแน่นอน

เธอรีบคีบขึ้นมาหนึ่งชิ้นด้วยความกระตือรือร้น

น้ำเชื่อมที่เคลือบผิวมันเทศเริ่มเกาะตัวเป็นยางเหนียวกึ่งแข็ง พอคีบยกขึ้นมา สายน้ำเชื่อมก็ถูกดึงยืดออกเป็นเส้นโค้งสวยงามกลางอากาศอย่างเหนียวแน่น

…ทำไมมันช่างเหมือนการดึงเส้นบะหมี่ขนาดนี้ล่ะเนี่ย!

ไป๋เซี่ยว “…”

เธออยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา!

แขนของไป๋เซี่ยวค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แววตาสิ้นหวังกับชีวิตอย่างถึงที่สุด

ไม่ต้องถามเลย เพราะถ้าถาม คำตอบก็คือตอนนี้นางกลายเป็นโรคผวาของกินที่เป็นเส้นๆ ไปเรียบร้อยแล้ว

มีหรือที่หลินซิ่วจะไม่รู้ว่าลูกสาวคิดอะไรอยู่ นางถลึงตาใส่ไปหนึ่งที "กินนี่สิ"

"ต้นกระเทียมผัดนี่ก็ปกติดีนี่นา แล้วก็ยังมีหมูสามชั้นนึ่งผักกาดดอง ผักกาดดองนี่อร่อยจะตายไป"

ไป๋เซี่ยวพยักหน้าหงึกๆ

ใช่แล้วๆ จมูกมันคอยเตือนเธออยู่ว่าพวกมันหอมน่ากินจริงๆ

แต่ทำไมทั้งต้นกระเทียมทั้งผักกาดดอง มันต้องซอยเป็นเส้นๆ ยาวๆ ด้วยล่ะ

ทำไมกันล่ะ น้า?!

ไป๋เซี่ยวหันไปมองตัวต้นเหตุด้วยสายตาเหมือนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจะให้ไหล

หลินโจวยักไหล่ ทำหน้าตาไร้เดียงสาสุดขีด

…นี่ก็ไม่มีทั้งเห็ดเข็มทองทั้งเส้นบะหมี่แล้วนะ

ไป๋เซี่ยว "…!!"

เออ ก็จริง นี่ไม่มีทั้งเห็ดเข็มทองทั้งเส้นบะหมี่สักหน่อย

แถมยังหอมขนาดนี้ หอมกว่ากับข้าวฝีมือแม่ตั้งเยอะ

พอคิดได้แบบนั้น ไป๋เซี่ยวก็ยัดผักกาดดองคำโตเข้าปากทันที

เคี้ยวไปพลาง ทุบอกตัวเองไปพลาง

ไอ้ปากทรยศ รีบกลืนลงไปสักทีสิ!

รีบกลืนสิวะ!

ระหว่างที่ไป๋เซี่ยวยังคงทุบอกตัวเองไม่หยุด

ทันใดนั้นเอง ที่ประตูลานบ้านด้านนอกก็มีเสียงบางอย่างแว่วเข้ามา