บทที่ 81 ตะลึง! หมอสัตว์บ้านนอกเปิดครัวโชว์ต้มบะหมี่มีชีวิตกลางวันแสกๆ!

โชคดีที่ช่วงเช้าวันนี้มีเคสออกตรวจแค่บ้านเดียว

รถตู้โยกเยกขับกลับมาจากหมู่บ้านข้างๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋เซี่ยวรู้สึกว่าสองหมู่บ้านนี้มันอยู่ห่างกันไกลเหลือเกิน

พอรถจอดลงหน้าประตูรั้วลานบ้าน ไป๋เซี่ยวก็ผลักประตูพรวดแล้วเผ่นแผล็วลงไปทันที

พอพ้นจากตัวรถได้ เธอก็เกาะกำแพงโก่งคอขยอกลมยกใหญ่

เสียงโอ้กอ้ากนั่นทำเอาคนในบ้านตระกูลหลินพากันแตกตื่นหมด

“อ้าว เจ้าเซี่ยวเป็นอะไรไปน่ะ”

คุณยายจางหงอิงวิ่งออกมาไวที่สุด

พอเห็นหน้ากลมๆ ของไป๋เซี่ยวซีดเผือด ก็รีบส่งสายตาถามหลินโจว

หลินโจวโบกไม้โบกมือ “ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่เมื่อเช้ากินเยอะไปหน่อย ท้องไส้เลยปั่นป่วนจนอยากจะอ้วกน่ะ”

ไป๋เซี่ยวที่ขยอกมีแต่ลม “…!”

น้านั่นแหละที่กินเยอะ ทั้งบ้านน้านั่นแหละ… เอ๊ะ ไม่สิ น้าคนเดียวนั่นแหละที่กินเยอะ!

“บอกแล้วไงว่าอย่าตะกละตลอดเวลา น้ำหนักขึ้นน่ะเรื่องเล็ก นี่ดูสิ ท้องอืดจนจะแตกแล้วใช่ไหมล่ะ” หลินซิ่วเดินพ้นประตูรั้วออกมาบ่น

“นั่นสิครับ” หลินโจวกลั้นขำ พลางทำหน้าจริงจังขั้นสุด “ตอนจะออกจากบ้านผมยังเตือนอยู่เลยว่าอย่ากินเยอะ เขาก็ไม่เชื่อ”

ไป๋เซี่ยวที่เถียงไม่ออก “…!”

มือที่ยันกำแพงอยู่แอบชูนิ้วโป้งประชดหลินโจวเงียบๆ

น้าโคตรร้ายกาจเลย!

“เร็วๆ เข้า รีบเข้าบ้านไปดื่มน้ำสักอึก”

หลินซิ่วปากบ่นว่ารำคาญ แต่ลึกๆ ก็อดสงสารลูกสาวไม่ได้

ไป๋เซี่ยวรู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย

กำลังจะฟ้องแม่ ทว่าจู่ๆ แม่ที่ประคองเธอเดินเข้าบ้านก็ชะงักฝีเท้ากึก

“แต่ว่าแกกินเข้าไปเยอะขนาดนี้ ยังจะดื่มน้ำลงอีกเหรอ”

ไป๋เซี่ยว “…!!”

ฮือๆ พวกแม่เป็นพี่น้องแท้ๆ กันจริงๆ สินะเนี่ย!

พอกลับมาตั้งหลักได้ ไป๋เซี่ยวก็รีบฟ้องเรื่องที่เกิดขึ้นตอนออกตรวจเมื่อเช้า รวมถึงเรื่องที่หลินโจวเอาแต่แกล้งพูดจี้เรื่องเส้นบะหมี่ตอนนั่งรถกลับมาให้ทุกคนในบ้านฟัง

พอคนบ้านตระกูลหลินฟังจบ ต่างก็พากันหัวเราะก๊าก

แม้แต่คุณย่าทวดหยวนเซี่ยวเจินยังหัวเราะจนตัวโยกตัวคลอน

ไป๋เซี่ยว “…”

ไป๋เซี่ยวงงงวย ไป๋เซี่ยวพูดไม่ออก ไป๋เซี่ยวน้อยใจสุดขีด

นี่ถ้าจะเจียดความเห็นอกเห็นใจให้หนูสักนิดมันจะติดคุกกี่ปีกันเหรอคะ

ยังดีที่ทุกคนยังมีไหวพริบอยู่บ้าง พอเห็นไป๋เซี่ยวทำปากยื่นปากจู๋จนแทบจะแขวนขวดน้ำมันได้ ต่างก็รีบพูดกู้สถานการณ์

หลินต้าไห่ “กระแอม นั่นน่ะสิ เจ้าเซี่ยวเจอเรื่องไม่ง่ายเลยนะเนี่ย”

ไป๋เซี่ยว “อื้อๆ!”

จางหงอิง “น่าสงสารจังเลยลูก ตกใจแทบแย่แต่เช้าเลยสิเนี่ย”

ไป๋เซี่ยว “อื้อๆ!”

คุณย่าทวดหยวนเซี่ยวเจิน “น้าแกก็นะ แกล้งทีเดียวก็พอแล้ว ทำไมต้องแกล้งตลอดทางด้วยเล่า”

ไป๋เซี่ยว “อื้อๆ! …เอ๊ะ?”

แม้แต่ลูกหมาป่ากับเจ้าขาวยังวิ่งเข้ามาผสมโรง

“บรู๊ว!” “โฮ่งๆ!”

ไป๋เซี่ยวพยักหน้ารัวๆ อะไรที่ฟังไม่ออก เธอขอเหมาว่าเป็นการปลอบใจเธอทั้งหมดนั่นแหละ

หลินซิ่วลูบหัวลูกสาวเบาๆ “เด็กโง่เอ๊ย ถ้ามันทรมานนัก วันหลังก็ไม่ต้องตามน้าไปแล้ว อยู่บ้าน…”

หลินซิ่วยังพูดไม่ทันจบ ไป๋เซี่ยวก็รีบขัดขึ้นมา

“ไม่ได้หรอกแม่ หัวจะปวดไลฟ์ก็ห้ามขาด”

“นี่มันธุรกิจการงานของไป๋เซี่ยวคนนี้นะ!”

“งานการอะไรกันเล่า” หลินซิ่วค้อนใส่เธออย่างขบขัน

“อย่างมากก็เป็นงานของน้าแกต่างหาก”

“น้าแกเป็นคนลงมือผ่าตัดเองแท้ๆ ถ้าจะขยะแขยง น้าแกนั่นแหละต้องขยะแขยงที่สุด พอกลับมาเขายังไม่พูดอะไรสักคำเลย แล้วใครจะไปปลอบเขาล่ะหืม”

“ตอนอยู่บนรถ แกได้ปลอบใจน้าเขาบ้างหรือเปล่า”

ไป๋เซี่ยว “?”

เดี๋ยวนะ น้าของเธอที่ตีหน้านิ่งไม่เปลี่ยนสีตลอดทั้งเคสเนี่ยนะ ต้องการการปลอบใจด้วย?

หลินซิ่วเข้าใจความคิดลูกสาวทะลุปรุโปร่ง จึงฟาดมือลงบนหลังไป๋เซี่ยวป้าบใหญ่

“คิดว่าน้าแกเป็นคนแล่ปลาในห้างมาสามสิบปีหรือไง ถึงจะใจด้านชาขนาดนั้นน่ะ”

ไป๋เซี่ยว “??”

แม่ เดี๋ยวนี้หัดเล่นมุกเน็ตกับเขาด้วยเหรอเนี่ย

ทว่าคำพูดของหลินซิ่วก็สะกิดใจทุกคนขึ้นมา

หลินโจวไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลยจริงๆ หรือ

ไป๋เซี่ยวพึมพำในใจ

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็คุยกันไม่หยุด

[คนในครอบครัวย่อมเข้าใจคนในครอบครัวที่สุดจริงๆ พี่สาวมองปราดเดียวก็ทะลุหน้ากากหมอโจวเลย]

[หรือว่าหมอโจวจะแกล้งทำจริงๆ แกล้งทำเป็นนิ่ง ฝืนทำเป็นเก่ง?]

[ถึงจะแกล้งทำเป็นนิ่งก็เก่งอยู่ดีเหอะ เป็นฉันทำไม่ได้แน่นอน ไม่ต้องพูดถึงการเอามือไปดึงหนอนบะหมี่พวกนั้นออกมาทีละเส้นหรอก แค่มองผ่านหน้าจอก็จะอ้วกแล้ว]

[เหมือนกัน! ถ้าให้ฉันไปทำแบบนั้น แค่คิดฉันก็อยากระเบิดตัวเองตาย ลบไอดีสร้างใหม่เลยดีกว่า!]

[ไม่ใช่เคยมีคนบอกไว้เหรอว่า ถ้าคนเราเสแสร้งได้ตลอดชีวิต นั่นก็ถือว่าสำเร็จเหมือนกัน ต่อให้หมอโจวจะแกล้งทำ เขาก็ยังเป็นไอดอลของฉันอยู่ดี!]

[ฮือๆ นับถือสภาพจิตใจของหมอโจวอีกวันแล้ว]

[ถามจริงเถอะ มีอะไรในโลกนี้ที่หมอโจวจะรู้สึกขยะแขยงจนรับไม่ได้บ้างไหมเนี่ย]

[อุ๊ย ฉันมันโรคจิตแฮะ จู่ๆ ก็อยากเห็นหมอโจวกลัวจนสติหลุดขึ้นมาซะงั้น คงจะฟินพิลึก ฮ่าๆ]

[…เหอๆ พี่ชาย คุณน่ะจิตจริงอะไรจริงเลย]

[ว่าแต่ หมอโจวไปไหนแล้วล่ะ ทำไมพอกลับถึงบ้านแล้วไม่เห็นตัวเลย?]

นั่นสิ น้าไปไหนแล้ว

ไป๋เซี่ยวได้สติ เกาคางแกรกๆ ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มผุดขึ้นมาในใจ

หรือว่าจะแอบไปทำท่าจะอ้วกอยู่ในซอกหลืบคนเดียวตอนที่ไม่มีใครสังเกตเห็นกันนะ

ดวงตาของไป๋เซี่ยวเป็นประกายวาววับ รู้สึกสบายใจขึ้นมาเป็นกองทันที

เธอหัวเราะหึๆ คว้ามือถือที่ไลฟ์สดอยู่แล้วลุกขึ้นเดินออกไป

หลานสาวถือกินเนสส์บุ๊ก เอ๊ย มือถือ…ออกตามล่าน้าชาย!

เธอเดินออกมาจากในบ้าน กวาดสายตาหาทั่วทั้งลานหน้าบ้านและหลังบ้าน

แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินโจว

ขณะที่กำลังสงสัย จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงขลุกขลักดังมาจากในครัว

ไป๋เซี่ยวถึงนึกขึ้นได้ว่า เที่ยงนี้น้าตั้งใจกลับมาเพื่อทำกับข้าวโดยเฉพาะ

หรือว่าจะอาศัยจังหวะทำอาหาร แอบเยียวยาจิตใจตัวเองอยู่คนเดียวเงียบๆ

ไป๋เซี่ยวทำเสียง “ชู่” เบาๆ ส่งสัญญาณให้ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เงียบเสียง

[? เดี๋ยวนี้พวกเราส่งข้อความเสียงได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย]

กระแอม! ไป๋เซี่ยวเบิกตากว้างพร้อมกระแอมแก้เก้อเพื่อรักษาฟอร์ม

จากนั้นก็ย่อตัวย่องแอบมุดเข้าไปในห้องครัว

จริงด้วย หลินโจวกำลังยืนง่วนทำอะไรบางอย่างอยู่ริมหน้าต่างห้องครัว

แต่น่าเสียดายที่เขาหันหลังให้ประตูครัวพอดี เลยมองไม่เห็นสีหน้าของเขา

ไป๋เซี่ยวกลั้นหายใจ ค่อยๆ ย่องไปทางด้านข้างเพื่อแอบส่องหน้าหลินโจว

ทว่าวิชาแอบดูของเธอยังไม่เข้าขั้น จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่ามือของหลินโจวชะงักไปแวบหนึ่งแทบมองไม่ออก ก่อนจะหยิบของอีกอย่างที่วางอยู่ใกล้มือขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ก้าวที่หนึ่ง ก้าวที่สอง ย่องเข้าไปทีละนิด

พอไป๋เซี่ยวกำมือถือที่กำลังไลฟ์สดขยับเข้าไปใกล้ จนมองเห็นชัดๆ ว่าหลินโจวกำลังทำอะไรอยู่

ใบหน้าของไป๋เซี่ยวก็เปลี่ยนสีไปทันที

“แหวะ!! น้า น้ากำลังทำอะไรเนี่ย!!”

หลินโจวหันขวับกลับมา ทำท่าตกใจเหมือนโดนเธอขู่จนขวัญหาย สีหน้าดูไร้เดียงสาสุดขีด

“ทำอะไรของเธอ ก็ทำมื้อเที่ยงน่ะสิ”

พูดพลางชูวัตถุดิบในมือขึ้นมาสะบัดเบาๆ

ขาวๆ ยาวๆ แถมยังดิ้นดุ๊กดิ๊กได้…วัตถุดิบเนี่ยนะ?!

ไป๋เซี่ยวรีบถอยกรูดไปข้างหลังหลายก้าว หน้าซีดเป็นไก่ต้มด้วยความหวาดผวา

“น้าเอาไอ้ตัวพรรค์นั้นกลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?!”

“ไอ้ตัวพรรค์นั้น ตัวไหนล่ะ หมายถึง ‘เส้นบะหมี่’ เหรอ”

หลินโจวแกว่งของในมืออีกรอบ

“น้าก็ไม่ได้เอา ‘เส้นบะหมี่’ เป็นๆ กลับมาสักหน่อย”

ไป๋เซี่ยว “!!”

นี่ยังคิดจะเอา ‘เส้นบะหมี่’ เป็นๆ กลับมาอีกเหรอเนี่ย?!

“แล้วในมือน้านั่นมันคือตัวอะไรกันล่ะ!”

ไป๋เซี่ยวถอยร่นเชิงยุทธศาสตร์ไปอีกก้าวใหญ่ พลางยกมือถือหันหน้าจอให้ชาวเน็ตในห้องไลฟ์มารับแรงกระแทกแทนตัวเอง

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์: [!!]

[เจ้าเซี่ยว เธอช่างเป็นเพื่อนแท้พวกเราจริงจริ๊ง!]

[เชี่ย ไม่ใช่ละ หมอโจวถือตัวบ้าอะไรอยู่วะนั่น]

[คงไม่ใช่พยาธิตัวตืดนั่นจริงๆ หรอกนะ โคตรเถื่อนเลยเหรอ?!]

[ช็อกวงการ! สัตวแพทย์ชนบททำคอนเทนต์ปรุงปรสิตในลำไส้ออกสื่อ!]

[ศีลธรรมเสื่อมถอย หรือว่าจิตใจมนุษย์บิดเบี้ยวกันแน่เนี่ย!!]