บทที่ 80 ผมไม่ได้ผลิตเส้นบะหมี่ ผมเป็นแค่คนขนย้ายบะหมี่!

‘เห็ดเข็มทอง’ ยังคงทะลักออกมาไม่ขาดสาย

หลินโจวยื่นมือไปคว้าหมับเข้าให้เป็นกระจุกใหญ่

แล้วดึงออกมายาวเป็นพรืด

ลากยาวออกมาได้ร่วมสิบกว่าเซนติเมตร

ทุกคนถึงกับตาค้าง จิตใต้สำนึกแวบแรกนึกว่ากำลังดูโชว์ดึงเส้นบะหมี่สด

แต่พอดึงสติกลับมาได้ถึงเพิ่งตระหนัก

ดึงเส้นบะหมี่บ้านป้าแกสิ ไอ้นี่มันยังขยับดุ๊กดิ๊กได้เองอยู่เลย!

ทุกคนเบิกตากว้าง หนังหัวชาดิก

รู้สึกเหมือนโลกทัศน์และประสาทสัมผัสทั้งห้าพังทลายลงไปกองกับพื้น

คนดูในห้องไลฟ์ยังพอหันหน้าหนีได้ทัน หรือไม่ก็แค่ปัดหน้าจอกดออกจากห้องไลฟ์ฉุกเฉิน

ทว่าคนที่อยู่ในจุดผ่าตัดจริงไม่ได้โชคดีขนาดนั้น

ไป๋เซี่ยวกับหลิวเอ้อร์ผิงเจ้าของวัวสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นรอยยิ้มแหยเกบนใบหน้าของอีกฝ่าย

แถมยังมีประโยคที่ต่างฝ่ายต่างไม่ได้พูดออกมา…

ฉันอยากจะหนีไปให้พ้น แต่กลับหนีไม่ได้

ไป๋เซี่ยวเอี้ยวคอหนีจนสุดมุมเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้

แต่ไม่ว่าจะบิดไปทางไหน หางตาก็ยังคงเหลือบไปเห็นไอปุยขาวๆ สลับไปมาอยู่ดี

ใช่ว่าจะไม่เคยลองหลับตา

แต่พอหลับตา ตัดการมองเห็นไปได้ โสตประสาทกลับเริ่มทำงานแทน

เสียงน้ำดังจ๊อกแจ๊ก คละเคล้าไปกับเสียงหนืดๆ นิ่มๆ ของลำไส้และหนอนพยาธิที่ดูเหมือนยังเลื้อยกระดึ๊บอยู่

ราวกับว่าวินาทีถัดไป ‘เส้นบะหมี่ยาว’ พวกนั้นจะไต่ตามตัวลูกวัว แล้วค่อยๆ กระดึ๊บมาเกาะมือเธอ

ไป๋เซี่ยวสะดุ้งเฮือก น้ำตาแทบไหลพราก

กลั้นอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว

“น้า… อ่อก! หนู… ไม่สิ หนูขอถอยไปไกลๆ หน่อยได้ไหมคะ แหวะ!”

กว่าจะเค้นประโยคนี้ออกมาจนจบ ปากของไป๋เซี่ยวก็เบี้ยวเป็นคลื่น

สภาพเหมือนพร้อมจะอ้วกรดตัวลูกวัวได้ทุกวินาที

หลินโจวโบกมือเป็นสัญญาณให้เธอรีบไปให้พ้น

ขืนอยู่รบกวนการผ่าตัดจะยิ่งพังไปกันใหญ่

เดิมทีไป๋เซี่ยวนั่งยองๆ ข้างลูกวัว กึ่งไลฟ์สดกึ่งช่วยงาน คอยช่วยจับกีบเท้าทั้งสองข้างของมันไว้

คราวนี้เลยต้องยกหน้าที่ทั้งหมดให้หลิวเอ้อร์ผิงเจ้าของวัวรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

หลิวเอ้อร์ผิง: (ಥ_ಥ)

ไป๋เซี่ยว: ฉันมองไม่เห็น ฉันมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ในที่สุดมุมกล้องในห้องไลฟ์ก็ถูกดึงถอยออกไป

พอไม่เห็นภาพระยะประชิดในมุมมองบุคคลที่หนึ่งอีกต่อไป ชาวเน็ตต่างพากันถอนหายใจโล่งอก

เมื่อรอดพ้นจากการจู่โจมสายตาแบบระเบิดลงของ ‘เห็ดเข็มทอง’ ทุกคนถึงมีกะจิตกะใจหันมาสนใจหลินโจว

คนที่ยังคง ‘สาวเส้นบะหมี่’ ออกมาอย่างใจเย็นและเป็นจังหวะจะโคน…

หลิน·หุ่นยนต์·โจว

หนอนยาวสีขาวในท้องลูกวัวดูเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น

มือของหลินโจวยกขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กระตุกดึงหนอนยาวออกมาเป็นกองแล้วกองเล่า

เขายังบอกให้หลิวเอ้อร์ผิงไปหากล่องมาใบหนึ่ง

เพื่อเอาหนอนยาวพวกนี้ใส่ลงไป

ไป๋เซี่ยวไม่อยากมอง แต่หางตาก็ยังถูกกล่องที่เต็มไปด้วย ‘เส้นบะหมี่’ สีขาวโพลนดึงดูดไปอยู่เรื่อย

แค่เหลือบไปมองแวบเดียว ก็ขยะแขยงจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ไป๋เซี่ยวแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด

ความอยากรู้อยากเห็นเป็นเหตุแท้ๆ!

เพียงไม่กี่นาที กล่องขนาดเท่ากล่องรองเท้าก็ถูกยัดจนแน่นเอี้ยด

ทว่าหลิน·หุ่นยนต์·โจว ก็ยังคงทำท่าเดิมซ้ำไปซ้ำมาอย่างไร้อารมณ์

[ฮือๆ ทำไมฉันรู้สึกว่าหมอโจวดูน่ากลัวกว่าไอ้หนอนยาวพวกนี้อีกล่ะเนี่ย]

[หมอโจว: ฉันแล่ปลาในซูเปอร์มาสามสิบปีแล้ว หัวใจของฉันมันเย็นชาเหมือนมีดในมือนั่นแหละ (อิโมจิแว่นดำ)]

[หมอโจว: ผมไม่ได้ผลิตเส้นบะหมี่ ผมเป็นแค่คนขนย้ายเส้นบะหมี่ครับ]

[ขอบคุณที่ถาม กำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่พอดี]

[ไอ้หนอนยาวนี่มันตัวอะไรกันแน่ ทำไมไม่หมดไม่สิ้นสักที]

[เอาจริงคุ้นตาอยู่นะ ตอนเด็กๆ ฉันเคยเข้าห้องน้ำแล้วดึงออกมาได้เส้นนึง ตอนนั้นนึกว่าตัวเองจะตายแล้ว นึกว่าดึงลำไส้ออกมาซะอีก]

[?? เชี่ยจริงดิ? ตัวบ้าอะไรเนี่ย??]

[!! ประโยคเดียวบอกอายุเลย!! เด็กสมัยนี้น่าจะไม่เคยเจอกันแล้ว ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปไกลแล้วจริงๆ]

ตรงจุดผ่าตัด หลิวเอ้อร์ผิงเจ้าของวัวก็เริ่มทนดูไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

เขาจึงพยายามชวนหลินโจวคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

"เสี่ยวโจว ในท้องลูกวัวมันมีไอ้ตัวพรรค์นี้เยอะขนาดนี้ได้ยังไงกันน่ะ?"

มือของหลินโจวยังคงขยับไม่หยุด เขาเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง

"คำถามดีครับ อันนี้ต้องถามน้าแล้วล่ะ"

หลิวเอ้อร์ผิง: "?" ถามเขาเนี่ยนะ?

อะไรกัน เขาแอบเอาเส้นบะหมี่ไปยัดใส่ท้องลูกวัวตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ลูกวัวตัวนี้น้าไม่เคยถ่ายพยาธิให้เลยใช่ไหมครับ?"

หลิวเอ้อร์ผิงสบเข้ากับสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งของหลินโจว ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

"ก็ไม่เคยจริงๆ นั่นแหละ"

"ก็นั่นน่ะสิครับ น้าไม่ยอมถ่ายพยาธิให้ มันจะมีพยาธิก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ"

หลินโจวโยน ‘เส้นบะหมี่’ อีกกระจุกหนึ่งลงไปในกล่อง

"นี่คือพยาธิตัวตืด เป็นพยาธิในทางเดินอาหารชนิดหนึ่งครับ"

"ที่พบบ่อยก็มีพยาธิตัวตืดหมูกับพยาธิตัวตืดวัว"

หลินโจวดึงออกมาจากลำไส้ลูกวัวอีกกำมือหนึ่ง "อันนี้คือพยาธิตัวตืดวัวครับ"

[ตัวอะไรนะ? พยาธิตัวตืบ?]

[พยาธิตัวตืดจ้า ตืดที่แปลว่าเหนียวแน่นนั่นแหละ]

[ (อิโมจิยิ้มแห้งสามอัน) ]

[ขอบพระคุณมากเลยนะ ต่อไปนี้ฉันคงมองเส้นบะหมี่เหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว]

"ถ้าเนื้อหมูหรือเนื้อวัวมีไข่พยาธิตัวตืด หรือปนเปื้อนไข่พยาธิ แล้วคนกินเข้าไปแบบไม่สุก คนก็ติดโรคพยาธิตัวตืดได้เหมือนกันครับ"

ขาของไป๋เซี่ยวสั่นพั่บๆ เธอเอ่ยปากถามเสียงสั่น

"น้า… หมายความว่าในลำไส้คนก็อาจจะอัดแน่นไปด้วยไอ้หนอนพวกนี้เหมือนกันเหรอ?"

หลินโจวพยักหน้า "ใช่ครับ พยาธิตัวตืดหมูอาจจะถูกสัตว์อื่นกินต่อได้ แต่พยาธิตัวตืดวัว โดยทั่วไปแล้วโฮสต์สุดท้ายของมันก็คือคน วัวเป็นแค่โฮสต์ตัวกลางเท่านั้น"

ไป๋เซี่ยว: "…"

พูดไม่ออกบอกไม่ถูก มันน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

หนอนที่น่าสะอิดสะเอียนขนาดนี้ ถ้ามันมาเลื้อยดุ๊กดิ๊กอยู่ในท้องเธอขึ้นมา…

ไป๋เซี่ยวกุมท้องตัวเองแล้วงอตัวลงทันที

ไม่กล้าคิด ไม่กล้าจินตนาการเลยจริงๆ

หลินโจวยิ้มพลางเหลือบมองเธอ แล้วพูดต่อ

"พยาธิตัวตืดในร่างกายน่ะไม่ได้อยู่แค่ในระบบทางเดินอาหารหรอกนะ มันยังชอนไชทะลุหลอดเลือด แล้วไหลเวียนตามกระแสเลือดขึ้นไปถึงสมองได้ด้วย"

ไป๋เซี่ยวสะดุ้งโหยง "!!"

[เชี่ย พีคจัด ไอ้ตัวนี้มันขึ้นสมองได้ด้วยเหรอวะ?]

[แหวะ ขนลุกไปหมด แค่คิดว่ามีหนอนยาวๆ เลื้อยไปมาในตัว ขนก็ลุกชันไปทั้งร่างแล้ว!]

[ฮือๆ ได้โปรดหยุดพูดเถอะ ภาพมันลอยมาในหัวชัดเกินไปแล้ว!]

คนที่ยืนอยู่ใกล้สุดอย่างหลิวเอ้อร์ผิงถึงกับตัวชาดิก

รู้สึกราวกับว่าไอ้หนอนยาวตรงหน้านั่นได้มุดเข้าไปในร่างของเขาเรียบร้อยแล้ว

เขายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว

กว่าจะบังคับขากรรไกรให้ขยับได้อีกครั้ง เขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"ที่ลูกวัวไม่ยอมกินอะไรช่วงนี้ก็เพราะไอ้ตัวนี้เหรอ?"

"ไม่ใช่ไม่กินครับ แต่มันกินไม่ลงต่างหาก"

หลินโจวตอบพลางง่วนกับการควานหาพยาธิตัวตืดในลำไส้ต่อไป

“พยาธิตัวตืดเบียดกันแน่นขนัดอยู่ในลำไส้จนอุดตันไปหมด มันก็นึกว่าตัวเองอิ่มอยู่แล้ว ก็เลยไม่ยอมกินน่ะสิครับ”

หลิวเอ้อร์ผิง “…”

ไป๋เซี่ยว “…”

ขอบพระคุณมากค่ะ ฟังแล้วยิ่งพะอืดพะอมเข้าไปใหญ่!

การกวาดล้างพยาธิตัวตืดกินเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง

พอหลินโจวกำจัดตัวเต็มวัยของพยาธิตัวตืดที่มองเห็นด้วยตาเปล่าออกจนเกลี้ยง เจ้าลูกวัวก็นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยากไปเรียบร้อยแล้ว

ขั้นตอนต่อไปก็เป็นสิ่งที่คุ้นเคย จัดการแผล ฆ่าเชื้อ เย็บปิด แล้วก็ฆ่าเชื้อซ้ำอีกรอบ

กระทั่งหลินโจวประกาศว่าการผ่าตัดเสร็จสิ้น ทุกคนถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ความรู้สึกคลื่นไส้ในอกถึงค่อยๆ ทุเลาลง

เดิมทีคิดว่าผ่านการผ่าตัด ‘ใหญ่’ ขนาดนี้มา ลูกวัวคงต้องบอบช้ำหมดเรี่ยวแรงไปอีกพักใหญ่

ใครจะไปรู้ พอฤทธิ์ยาชาเริ่มหมด มันกลับลุกขึ้นมายืนกระโดดโลดเต้นได้ทันตาเห็น

วิ่งกระดกหน้ากระดกหลัง ไม่มีเค้าความหมดอาลัยตายอยากเมื่อครู่นี้เลยสักนิด

ทำตัวยังกะวัวไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อน

ไป๋เซี่ยว “…”

หลิวเอ้อร์ผิง “…”

จะพูดยังไงดีล่ะ ความรู้สึกมันค่อนข้างซับซ้อนพิลึก

ก็อยากให้ลูกวัวหายดีอยู่หรอก แต่ก็ไม่อยากให้มันร่าเริงมีชีวิตชีวาเกินหน้าเกินตาพวกเขาขนาดนี้เหมือนกัน

ไม่งั้นสภาพเหี่ยวเฉาหมดอาลัยตายอยากของพวกเขาตอนนี้มันคืออะไรกันล่ะ?

แปลว่าพวกเขากากเองงั้นเหรอ?

บนรถตู้ขากลับ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ

ไป๋เซี่ยวเอาแต่มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง พยายามทำหัวให้โล่งเข้าไว้

พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่นึกถึงภาพชวนสยองขวัญเมื่อกี้อีก

อุตส่าห์สีหน้าดูดีขึ้นมาหน่อย และความรู้สึกพะอืดพะอมในคอก็เริ่มจะจางลงแล้วแท้ๆ

จู่ๆ หลินโจวก็เอ่ยขึ้น “เป็นไงบ้าง?”

ไป๋เซี่ยวชะงัก “อะไรเป็นไงเหรอคะ?”

หลินโจวมองตรงไปข้างหน้า “ใกล้เที่ยงแล้ว ตอนนี้รู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาบ้างหรือยัง พอกินบะหมี่สักสามชามไหวไหม?”

ไป๋เซี่ยว “แค่กๆ!!!”

เยี่ยม เยี่ยมไปเลย ความรู้สึกคลื่นไส้ที่เพิ่งจะกลืนลงคอไป ตีกลับขึ้นมาอีกระลอกจนได้!

ไป๋เซี่ยวเกาะขอบประตูรถแล้วหัวเราะแห้งๆ สองที "อย่าพูดคำสองคำนั้นเลยค่ะ ไม่งั้นน้าจะไม่ได้เป็นน้าแท้ๆ ของหนูอีกต่อไป"

หลินโจวเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

"คำสองคำนั้นเหรอ คำไหนล่ะ บะหมี่เหรอ"

"บะหมี่ใช่ไหม อ้อ เธอคงหมายถึงบะหมี่สินะ"

"ไม่อยากได้ยินคำว่าบะหมี่ก็ต้องบอกตรงๆ สิ ถ้าเธอไม่บอก น้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่อยากได้ยินคำว่าบะหมี่"

"แต่น้าไม่ได้คิดร้ายอะไรสักหน่อย ก็แค่เป็นห่วงว่าเธอจะกินบะ~หมี่~ลงสักสามชามไหมก็แค่นั้นเอง"

ไป๋เซี่ยว "…!!"

น้า! น้าคะ!!