บทที่ 79 ไป๋เซี่ยว ฮือๆ แม่จ๋าหนูอยากกลับบ้าน!!

“เสี่ยวโจวเป็นอะไรไป ติดหวัดเหรอ”

จางหงอิงบังเอิญเดินผ่านมา พอได้ยินเสียงก็รีบสาวเท้าเข้ามา ยกมือจะแตะหน้าผากของหลินโจวทันที

กลัวว่าเขาจะเป็นหวัดเหมือนไป๋เซี่ยว

“ไม่เป็นไรครับแม่”

หลินโจวสูดจมูก ยิ้มพลางโบกมือ

จางหงอิงยังคงไม่วางใจ “ไม่อย่างนั้นวันนี้พักสักวันเถอะลูก เมื่อวานเห็นไลฟ์กันจนดึกดื่น”

“โหมงานเหนื่อยแบบนี้เรื่อยๆ ร่างกายจะไปทนไหวได้ยังไง”

แต่หลินโจวกลับรู้สึกว่าวันนี้ตนเองกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด

คงเป็นเพราะในความฝันเมื่อคืน ในที่สุดอาจารย์ก็ยอมคุยกับเขาแล้วละมั้ง

หลินโจวยิ้มพลางลุกขึ้น “ไม่ต้องจริงๆ ครับแม่”

“บอกไว้แล้วนี่ครับว่าเริ่มตั้งแต่วันนี้จะซ้อมมือทำกับข้าวดู”

อีกสิบวันก็จะเป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดอายุแปดสิบเจ็ดปีของคุณย่าหยวนเซี่ยวเจินแล้ว

อุตส่าห์เกลี้ยกล่อมคุณย่าจนยอมให้จัดโต๊ะจีนเลี้ยงทั้งหมู่บ้านได้

เขาย่อมต้องให้ความสำคัญอยู่แล้ว

นอกจากพ่อครัวฝีมือดีที่หมู่บ้านมักจ้างเป็นประจำ หลินโจวยังตั้งใจจะลงมือเข้าครัวทำกับข้าวเองด้วย

ปกติงานยุ่ง เวลาที่จะได้เข้าครัวมีไม่มากนัก

การซ้อมมือทำกับข้าว ก็เพื่อเรียกความชำนาญและความคุ้นมือกลับมา

“น้าเนี่ยนะ ทำกับข้าว?!”

ที่โต๊ะอาหารเช้า ไป๋เซี่ยวแทบจะพ่นนมในปากออกมา

หลินโจวเลื่อนเก้าอี้ถอยหลังด้วยสีหน้ารังเกียจ

ไป๋เซี่ยว “…”

“น้า หนูไม่ได้ดูถูกน้านะ”

“ถึงน้าจะเย็บถุงเท้าเก่งจนหนูนับถือก็เถอะ แต่นี่มันทำกับข้าวในงานเลี้ยงวันเกิดเลยนะ ถึงเวลาคนมาตั้งเยอะแยะ ถ้าแค่ไม่อร่อยก็แล้วไปเถอะ”

“แต่ถ้าเกิดกินแล้วอาหารเป็นพิษขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ”

ไป๋เซี่ยวยิ้มเจ้าเล่ห์ ลูบคางพลางแกล้งแซว

หลินโจวปั้นยิ้มจอมปลอมตอบกลับทันควัน “ดีเลย งั้นวันนี้น้าจะวางยาพิษแกเป็นคนแรก”

ไป๋เซี่ยว “…”

เธอกัดฟันกรอด กรอกตาไปมาแล้วแกล้งทำหน้าเบะร้องขอความช่วยเหลือจากยาย

“ยายจ๋า น้าบอกว่าจะทำกับข้าวมาวางยาพิษหนูให้ตายเลยอะ”

“เพ้ยๆ!” หลินซิ่วผลักประตูเดินเข้ามาแล้วพูดขัดขึ้น

“น้าแกอุตส่าห์มีเวลาว่างเข้าครัว แกก็แอบดีใจไปเงียบๆ เถอะ ตากับยายแกอยากกินฝีมือเขากี่ครั้งยังไม่ได้กินเลย นี่ยังจะมาบ่นอีก”

จางหงอิงก็พูดยิ้มๆ ว่า “นั่นสิเจ้าเซี่ยว ปกติแกยังไม่เคยได้กินใช่ไหมล่ะ วันนี้ถือว่ามีบุญปากแล้วนะ”

ไป๋เซี่ยว “?”

พอหันกลับไป ก็สบสายตาเข้ากับรอยยิ้มเย็นเยียบชวนขนลุกของหลินโจวพอดิบพอดี

ไป๋เซี่ยว “…”

บุญปากหรือรับเคราะห์กรรมกันแน่เนี่ย

แต่อย่างไรก็ตาม

ไป๋เซี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะเกาคางคิดจริงจัง

หรือว่าน้าจะมีฝีมือทำอาหารซ่อนอยู่จริงๆ

ของจริงหรือของเก๊ คงต้องรอถึงเที่ยงวันจึงจะรู้กัน

ตอนนี้พวกเขาต้องออกไปตรวจสัตว์ก่อน

ไป๋เซี่ยวคว้าซาลาเปาลูกโตสองลูกแล้วขึ้นไปนั่งประจำที่ข้างคนขับของรถตู้

หลินโจว “…” ยายเด็กตะกละที่ไหนเนี่ย

“ถ้าจำไม่ผิด เมื่อกี้หลานเพิ่งกินไข่ดาวไปสองฟอง ไข่ตุ๋นชามโต เกี๊ยวต้มขนาดเท่าฝ่ามืออีกห้าตัว ซาลาเปาไส้ผักกาดดองขนาดเท่าฝ่ามืออีกหนึ่งลูก แล้วยังซดนมไปอีกชามใหญ่ไม่ใช่เหรอ”

“แน่ใจนะว่าจะยังยัดซาลาเปาขนาดเท่าฝ่ามือสองลูกนี้ลงไปได้อีก”

ไป๋เซี่ยว “…”

ทำไมน้าต้องความจำดีขนาดนี้ด้วยเนี่ย!

ขนาดตัวเธอเองยังไม่ทันสังเกตเลยว่าสวาปามเข้าไปเยอะขนาดนั้นแล้ว

ไป๋เซี่ยวหน้าร้อนจนหูแดงแจ๋ แต่ยังไม่ยอมแพ้ ยืดคอเถียงข้างๆ คูๆ

“คนกำลังโตนี่คะ ไม่ได้หรือไง”

หลินโจวหัวเราะหึๆ “ได้สิ ก็หลานยังเป็นเด็กน้อยอายุสองร้อยกว่าเดือนอยู่เลยนี่เนอะ”

“น้าแค่กลัวว่าอีกเดี๋ยวหลานจะมานั่งเสียใจทีหลัง”

ไป๋เซี่ยวตาโต “จะเสียใจเรื่องอะไรคะ”

ทว่าหลินโจวกลับเบือนสายตาหนี ไม่คิดจะสนใจเธออีก

ไป๋เซี่ยวเคี้ยวซาลาเปาตุ้ยๆ พลางเปิดห้องไลฟ์ ในหัวแล่นฉิว

ครู่ต่อมา เหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็หลุดหัวเราะคิกคัก

“น้า อย่าบอกนะว่ากลัวหนูกินมื้อเช้าเยอะไป เดี๋ยวตอนเที่ยงกินกับข้าวฝีมือน้าไม่ลง แล้วน้าจะเสียหน้าอ่ะ”

“ไม่เป็นไรน่า น้า”

นานทีปีหนจะมีโอกาสได้แซวหลินโจว ดวงตากลมโตของเธอจึงเป็นประกายวิบวับ

“น้าเป็นถึงสุดยอดคุณน้าผู้เก่งกาจรอบด้านของหนู เรื่องแค่นี้ไม่ระคายผิวน้าหรอกเนอะ”

หลินโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายหมดคำจะพูด

“เอาเถอะ หลานมีความสุขก็พอแล้ว”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ไป๋เซี่ยวเกาะกำแพง “อ้วก!”

“น้า!”

“ทำไมไม่บอกหนูก่อนล่ะ!”

ไป๋เซี่ยวเอามือกุมคอ เค้นเสียงกรีดร้องแหลมเล็กที่พยายามกลั้นไว้ในลำคอ

เธอแทบจะเป็นลมล้มพับอยู่ตรงนั้น

สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี่มันตัวอะไรกันเนี่ย!

ฝูงหนอนพยาธิเบียดเสียดยัดเยียดดิ้นกระดุ๊กกระดิ๊กอยู่ในท้องลูกวัว

เห็นแล้วขนหัวลุกชันแทบระเบิด!

ในท้องพะอืดพะอมอย่างรุนแรง ซาลาเปาลูกโตที่เพิ่งกินเข้าไปเมื่อครู่แทบจะพุ่งย้อนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

หลินโจวเก็บกวาดตัวหนอนที่เกาะกันแน่นในร่างของลูกวัวไปพลาง ยักไหล่อย่างใจเย็นให้ไป๋เซี่ยวไปพลาง

“น้าก็เตือนแล้วไง บอกแล้วว่าอย่ามาเสียใจทีหลัง”

ไป๋เซี่ยว “…!!”

แบบนี้ก็นับด้วยเหรอ!

ก่อนมาเธอจะไปตรัสรู้ได้ยังไงว่าจะต้องมาเจอฉากสยองขวัญระดับนี้!

ลูกวัวบ้านนี้ป่วย

เจ้าของวัวบอกว่า พักนี้ลูกวัวไม่ยอมกินอาหาร ไม่ยอมกินนม แถมสีอึที่ถ่ายออกมาก็ดูพิลึก

แต่เรื่องแปลกคือ เจ้าลูกวัวกลับยังวิ่งเล่นซนได้ตามปกติ

ก่อนมา หลินโจวพอจะจับทางอาการเบื้องต้นของลูกวัวได้แล้ว และวินิจฉัยไว้ในใจเรียบร้อย

พอมาถึง เขาแค่ลองฟังเสียงการทำงานในท้องของมันคร่าวๆ ก็ตัดสินใจทันทีว่าจะต้องผ่าตัด

ไป๋เซี่ยวคิดว่าครั้งนี้ก็คงเหมือนครั้งก่อนๆ ที่เคยเห็นมา

ในท้องวัวคงมีก้อนเนื้อหรืออะไรทำนองนั้นงอกขึ้นมา

แต่ใครจะไปคิด พอหลินโจวกรีดเปิดท้องลูกวัว ภาพตรงหน้าก็ทำเอาไป๋เซี่ยวช็อกตาค้างจนสติแทบหลุด

นี่มันน่าขยะแขยงกว่าตอนรีดหนองออกจาก ‘หมูก้อนเนื้อ’ คราวก่อนตั้งเยอะ!

ไป๋เซี่ยวนิ้วมือนิ้วเท้าจิกเกร็ง กรีดร้องลั่นอยู่ในใจ

พวกชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร

‘อ๊าก เช้าขนาดนี้ เปิดมาก็เล่นใหญ่เบอร์นี้เลยเหรอ!’

‘โชคดีที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้า อ้วก!’

‘คุณพระ ขนลุกไปทั้งตัว ในท้องลูกวัวทำไมมีหนอนเยอะขนาดนั้นล่ะนั่น!’

‘กะว่าจะอาศัยวันหยุดสุดสัปดาห์มาดูหมอโจวเยียวยาจิตใจที่เหนื่อยล้าจากการทำงานสักหน่อย สรุปตอนนี้เหนื่อยกว่าเดิมอีก (อิโมจิร้องไห้หนักมาก)’

‘เดี๋ยวก่อน น่าขยะแขยงขนาดนี้ หมอโจวยังหน้านิ่งตาไม่กะพริบ หน้ากากอนามัยก็ไม่ใส่สักอัน จิตใจทำด้วยอะไร แกร่งเกินไปแล้ว!’

ขณะที่ทุกคนกำลังรัวคอมเมนต์ ในห้องไลฟ์พลันมีเสียงคล้ายน้ำไหลดังแว่วขึ้นมา

ปรากฏว่าเป็นหลินโจวที่กำลังบีบไล่ลำไส้ลูกวัวเพื่อรีด ‘น้ำหนอน’ ออกมา

ไป๋เซี่ยวได้ยินเสียงนั้นก็ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความช็อก

แม้แต่จะก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณก็ยังลืมไปเสียสนิท

ทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่ ขยะแขยงจนร้องไม่ออก ได้แต่กรีดร้องอยู่ในหัว

แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้าน!

ทว่าในขณะที่ทุกคนคิดว่า นี่คือฉากที่ชวนแหวะที่สุดแล้ว…

จู่ๆ หลินโจวก็หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา กรีดเปิดลำไส้ของลูกวัวเบาๆ

ทันใดนั้นเอง หนอนสีขาวในลำไส้ราวกับพบทางออก ต่างพวยพุ่งทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก!

‘เห็ดเข็มทอง’ สีขาวโพลนเส้นยาวเหยียดคล้ายเส้นบะหมี่ ระเบิดพุ่งกระแทกสายตาทุกคู่ทั้งในที่เกิดเหตุและในห้องไลฟ์

จู่โจมประสาททุกคนจนตั้งตัวไม่ทัน

เจ้าของวัว “!!”

ไป๋เซี่ยว “!!!”

ห้องไลฟ์: 【!!】

เชี่ยเอ๊ย! นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย!!

ในท้องลูกวัวทำไมถึงมี… ‘เห็ดเข็มทอง’ เยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน?!