บทที่ 78 ปริศนาที่ยังไขไม่ออกแห่งแวดวงวิชาการ “หลินโจว”!

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ

หลินโจวอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา

การได้พบกับอาจารย์และบรรดาพี่น้องร่วมสำนัก คือเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตของเขา

ตัวเขาในตอนนั้น เปรียบเหมือนถังน้ำที่ปิดสนิทจนลมไม่กระดิก

ในหัวมีแต่ภาพความน่าเวทนาของคนในหมู่บ้านก่อนที่เขาจะย้อนเวลากลับมา

เขาคิดอย่างเดียวว่าจะต้องกลับไปแก้ไขเรื่องราวทั้งหมดนั้นให้ได้

ทุกคนงัดสารพัดวิธีออกมาเกลี้ยกล่อม

แต่เขากลับไม่ยอมรับฟังอะไรเลย นอกจากเรื่องลาออก

อาจารย์ถึงขั้นโทรศัพท์หาคนในครอบครัวของเขาตั้งหลายสาย เพื่อให้ทางบ้านช่วยพูด

ทว่าคนในครอบครัวจะไปห้ามเขาได้อย่างไร

ตั้งแต่เล็กจนโต หลินโจวเป็นคนที่มีความคิดเด็ดขาดที่สุดในบ้าน

ทางบ้านเองก็กลัวว่าหลินโจวไปเรียนที่เมืองหลวงคนเดียวแล้วจะเจอเรื่องคับอกคับใจ

พอได้ยินว่าเขาตั้งใจเด็ดเดี่ยวจะกลับมา ก็ตอบตกลงโดยไม่เอ่ยปากคัดค้านสักคำ

หลังจากหลินโจวกลับบ้านนอกไปได้พักใหญ่ อาจารย์กับพี่น้องร่วมสำนักต่างพากันโทรศัพท์มาถามข่าวคราวของเขากับพ่อแม่อยู่บ่อยๆ

นั่นก็เพราะพอลาออกเสร็จ เขาก็ยกเลิกช่องทางติดต่อเดิมไปในทันที

ตัดขาดการติดต่ออย่างสิ้นเชิง

พวกเขาอยากรู้ว่าหลินโจวอารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยัง ตอนนี้อยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ และมีความเป็นอยู่อย่างไร

แต่ครอบครัวของหลินโจวนอกจากจะบอกว่า "เขาสบายดี" แล้ว ก็ไม่สามารถบอกอะไรได้มากกว่านั้นอีก

กระทั่งเรื่องที่หลินโจวยังอยู่ที่บ้านมาตลอด ก็ยังช่วยกันปิดเป็นความลับ

บอกแค่ว่าหลินโจวกลับมาอยู่บ้านช่วงหนึ่ง จากนั้นก็ออกจากบ้านไปแล้ว

ส่วนจะไปที่ไหน ทางบ้านเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ตอนแรกพวกเขายังไม่ปักใจเชื่อ

ถึงขั้นมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เหยาจิ้นซานพาพวกลูกศิษย์บุกตรงไปยังหมู่บ้านซานเหอตามที่อยู่ที่ลงทะเบียนไว้กับมหาวิทยาลัย

ทว่าประจวบเหมาะกับที่หลินโจวออกไปตรวจสัตว์ที่หมู่บ้านข้างๆ พอดี

จึงคลาดกันไปอย่างน่าเสียดาย

เหยาจิ้นซานถึงได้ค่อยๆ ยอมตัดใจ ไม่ฝืนดึงดันอีก

และไม่ไปรบกวนพ่อแม่ของหลินโจวอีกต่อไป

ทำได้เพียงเก็บลูกศิษย์คนเล็กที่จากไปคนนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจเงียบๆ

หลินโจวเผลอหลับไปตอนไหน ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว

เขารู้เพียงแค่ว่าตนฝันยาวนานมากเรื่องหนึ่ง

ในฝัน เขาได้กลับไปยังห้องแล็บที่แสนจะคึกคักแห่งนั้นอีกครั้ง

ได้พบกับตาแก่คนนั้น คนที่ ‘ต่อหน้าคนอื่นดูสำรวมภูมิฐาน ลับหลังกลับไม่เหลือคราบผู้ดี’

เขายังคงพูดคุยกับตาแก่เหมือนเช่นเคย

ทว่าตาแก่กลับไม่ยอมตอบเขาสักคำ

แม้กระทั่งชานมหวานร้อยเปอร์เซ็นต์แก้วโปรดที่เขาซื้อมาให้ ตาแก่ก็ไม่ยอมดื่ม

…อาจารย์ยังไม่ยอมยกโทษให้เขา

เขารู้สึกเคว้งคว้าง จึงหันหลังเตรียมจะเดินจากไป

พอเดินมาถึงหน้าประตูห้องแล็บ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตัดพ้ออย่างน้อยใจของตาแก่ดังแว่วมา

“อุตส่าห์กลับมาได้แท้ๆ คราวนี้ยังจะหนีไปอีกเรอะ”

ในห้วงนิทรา มุมปากของหลินโจวยกยิ้มขึ้นบางๆ

หลับฝันดีไปตลอดทั้งคืน

ขณะเดียวกัน

ณ สถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติ

โจวจิ้นกลับอดหลับอดนอนจนตาแดงก่ำ

เมื่อวานทันทีที่บทความวิจัยชิ้นล่าสุดของอาจารย์เหยาได้รับการเผยแพร่ ก็จุดประกายให้เกิดการถกเถียงกันอย่างดุเดือดไปทั่วทั้งสถาบันวิจัย

แน่นอนว่าเขาก็อดตาหลับขับตานอนเพื่ออ่านมันอย่างละเอียดทั้งคืน

ศึกษาต่อเนื่องมาจนถึงตอนนี้ ก็ยังอดชื่นชมไม่ขาดปากและตัดใจวางไม่ลง

ภายในสถาบันวิจัย การพูดคุยแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับบทความใหม่เรื่องนี้แทบไม่เคยหยุดพักเลย

นอกจากตัวผลลัพธ์ของงานวิจัยแล้ว ประเด็นที่ผู้คนพูดถึงกันมากที่สุด ก็ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัว ‘หลินโจว’ คนที่คุ้นเคยคนนั้น

โจวจิ้นเพิ่งจะมานึกขึ้นได้เอาตอนนี้เอง

มิน่าล่ะ ตอนที่ได้ยินว่าหมอเสี่ยวโจวมีชื่อจริงว่าหลินโจว เขาถึงรู้สึกคุ้นหูนัก

ที่แท้ก็เป็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนผลงานวิจัยของอาจารย์เหยานี่เอง

ช่างบังเอิญจริงๆ

คนที่ชื่อหลินโจวนี่เก่งกาจกันขนาดนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า

ช่วงสองวันมานี้ เขาได้ยินเพื่อนร่วมงานในสถาบันวิจัยคุยกันมาตลอด

ว่า ‘หลินโจว’ ผู้นี้ กลายเป็นปริศนาของวงการวิชาการมาโดยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

หากนับแค่ผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์โดยมีเขาเป็นผู้ประพันธ์อันดับหนึ่ง ก็เพียงพอจะทำให้มีที่ยืนอย่างมั่นคงในแวดวงสัตวแพทย์ระดับประเทศแล้ว

ถึงขั้นเริ่มมีชื่อเสียงในระดับสากลด้วยซ้ำ

แต่ทว่า กลับไม่เคยมีใครเคยพบเห็น ‘หลินโจว’ คนที่ว่านี้เลยแม้แต่คนเดียว

เขาเป็นใคร จบจากมหาวิทยาลัยไหน ตอนนี้สังกัดอยู่ที่สถาบันวิจัยใด

ไม่มีใครรู้ ไม่รู้กันเลยสักคนเดียว

จะบอกว่า ‘ไร้ตัวตนในระบบ’ ก็คงไม่เกินจริงไปนัก

แต่ถึงอย่างนั้น อาจารย์เหยากลับยืนกรานที่จะใส่ชื่อของเขาไว้ในตำแหน่งผู้ประพันธ์อันดับหนึ่งมาโดยตลอด

กระทั่งตัวอาจารย์เหยาเองยังยอมถอยไปอยู่ลำดับรองลงมา

เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงกัน

ถึงขนาดมีคนในสถาบันวิจัยซุบซิบกันไปทั่วแล้วว่า ‘หลินโจว’ ที่ไม่เคยปรากฏตัวคนนี้ แท้จริงแล้วคือลูกนอกสมรสที่พลัดพรากของอาจารย์เหยา

บอกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อาจารย์เหยาทุ่มเททำไป ก็เพื่อปูทางให้ลูกนอกสมรสคนนี้ทั้งนั้น

ตอนที่โจวจิ้นได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรก แทบจะสำลักน้ำลายตาย

ถ้าคิดจะปูทางให้ลูกนอกสมรสจริงๆ ทางสายนี้มันก็ออกจะกว้างใหญ่และทอดยาวเกินไปแล้ว

เล่นโผล่พรวดพราดขึ้นมาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของวงการวิชาการแบบนี้เลยเนี่ยนะ

ใครได้ฟัง แวบแรกก็คงคิดว่าข่าวลือนี้มันไร้สาระสิ้นดี

แต่พอมาคิดดูให้ละเอียดอีกที มันกลับดูสมเหตุสมผลอย่างประหลาด

ไม่อย่างนั้นทำไมอาจารย์เหยาต้องยอมทุ่มเทถึงขนาดนี้

จะมีใครที่คู่ควรให้ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการยอมเหน็ดเหนื่อยเคี่ยวกรำแทนถึงเพียงนี้กัน

เอาเป็นว่าโจวจิ้นแทบจะอิจฉาจนตาเป็นไฟแล้ว

อย่างไรก็ดี เขาเคยได้ยินมาบ้างว่า ในอดีตอาจารย์เหยาเคยมีลูกศิษย์คนหนึ่งที่ชื่อหลินโจวเหมือนกัน

แต่ภายหลังก็ไม่มีใครเคยพบเห็น ไม่มีข่าวคราวใดๆ และไม่ได้เข้ามาทำงานในสถาบันวิจัย

ตอนแรกทุกคนก็เคยคาดเดาไปทางหลินโจวคนนั้นอยู่เหมือนกัน

แต่ก็ยังรู้สึกว่าฟังไม่ขึ้นอยู่ดี

ถ้า "นักศึกษาหลินโจว" คนนั้นคือ "หลินโจวระดับท็อปเจอร์นัล" จริงๆ มีหรือที่อาจารย์เหยาจะไม่พาเข้าสถาบันวิจัย?

ถ้า "นักศึกษาหลินโจว" คนนั้นเก่งกาจขนาดนั้นจริง อาจารย์เหยาจะตัดใจปล่อยมือไปได้ลงคอเชียวหรือ?

ยังดูสู้ข่าวลือเรื่อง "ลูกนอกสมรส" ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทว่าก็มีคนเชื่อเช่นกันว่า "หลินโจว" ที่ไม่ยอมเปิดเผยตัวตนผู้นี้นั้นเก่งกาจอย่างยิ่ง

อาจจะเป็น "ยอดฝีมือเร้นกาย" มาจากไหนก็เป็นได้

ในเมื่อพวกเขาไม่รู้จัก "หลินโจว" แต่อาจารย์เหยาเป็นคนอย่างไร ในใจพวกเขาย่อมรู้แจ้งเห็นจริงที่สุด

สุขุมสง่างามและเปี่ยมเมตตา มั่นคงน่ายำเกรง ทั้งยังรอบรู้และอ่อนน้อมถ่อมตน

สรุปคือ ไม่ได้เฉียดใกล้คำว่าประพฤติตนเสื่อมเสียเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้นคนจำนวนไม่น้อยจึงเลื่อมใส "หลินโจว" ผู้นี้จากใจจริง

เพราะถ้าหากมีคนเช่นนี้อยู่จริง คนๆ นี้ก็คือผู้ที่ใช้ความสามารถของตัวเองแต่เพียงลำพัง ดึงความก้าวหน้าในงานวิจัยด้านสัตวแพทยศาสตร์ของประเทศให้ก้าวกระโดดขึ้นมาเกือบสิบปี!

โดยเฉพาะบทความวิจัยที่เพิ่งตีพิมพ์ล่าสุด

มันยอดเยี่ยมชนิดที่เรียกว่าฮาร์ดคอร์เกินไปแล้ว!

เหยาจิ้นซานได้ยินเสียงซุบซิบนินทาในสถาบันวิจัยมาตลอดทางตั้งแต่เช้าตรู่

พอเข้ามาในห้องทำงานของผู้อำนวยการสือเฮ่า ปิดประตูปุ๊บ ก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาอย่างหมดมาด

"พอทีเถอะ อย่าพูดเชียว ขืนให้ซือเหนียงของแกได้ยินเข้า มีหวังบ่นจนหูชาแน่"

"ลือไปถึงขั้นมีลูกนอกสมรสแล้วเนี่ยนะ"

"ถ้าเสี่ยวโจวเป็นลูกฉันจริงๆ ล่ะก็ ฉันต้องอัดมันให้น่วมแน่ วิชาการดีๆ ไม่ทำ ดันกล้าเล่นหายตัวไปซะงั้น?"

เหยาจิ้นซานพูดไปก็เริ่มมีน้ำโห ดึงแขนเสื้อขึ้นตามความเคยชิน

"อย่าให้เจอไอ้เด็กเวรนั่นเชียวนะ ถ้าให้ฉันเจอหน้ามันอีกทีล่ะก็ ฉันจะ…"

"อาจารย์จะทำไมหรือครับ" สือเฮ่าถาม

เหยาจิ้นซาน "…ฉัน ฉันต้องร้องไห้โฮต่อหน้ามันสักยกให้ได้เลย!"

"เมื่อห้าปีก่อนสร้างผลงานสะเทือนวงการไว้ตั้งเท่านี้แท้ๆ แต่กลับไม่ยอมอยู่รอตีพิมพ์ผลงาน ดึงดันจะลาออกให้ได้ นี่มันความสูญเสียใหญ่หลวงแค่ไหนต่อแวดวงวิชาการสัตวแพทย์ของเรา!"

สือเฮ่าก็พยักหน้าเห็นด้วย "ถ้าตอนนี้เขายังอยู่ในแวดวงวิชาการ พอเรียนจบแล้วเข้ามาทำงานที่สถาบันวิจัยสัตว์ตามระบบ ผลงานของเขาก็มีมากพอจะรับช่วงต่อตำแหน่งของผมไปตั้งนานแล้วครับ"

"เฮ้อ—"

เหยาจิ้นซานถอนหายใจยาว ก่อนจะปล่อยแขนเสื้อตกลงมาอย่างห่อเหี่ยว

"สิ่งที่เราพอจะทำให้เสี่ยวโจวได้ ก็มีแค่นี้แหละ"

พอพูดจบ เสียงโทรศัพท์ของเหยาจิ้นซานก็ดังขึ้น

เป็นข้อความแสดงความยินดีจากเพื่อนร่วมงานรุ่นเก่า

แสดงความยินดีที่เขาสามารถสร้างผลงานวิจัยอันน่ายินดีได้ถึงเพียงนี้

เหยาจิ้นซานวางโทรศัพท์ลง ทว่าสีหน้ากลับปรากฏแววละอายใจ

"ใครจะไปนึก คนแก่อย่างฉันอายุก็ปูนนี้แล้ว ยังต้องมาทำหน้าหนา เกาะท้ายผลงานบทความแล้วบทความเล่าตามหลังลูกศิษย์ตัวน้อยอยู่ได้"

"คนอื่นต่างบอกว่าเสี่ยวโจวได้บารมีจากฉัน แต่พอลับหลังคนอื่น มีแค่พวกเรากันเองเท่านั้นที่รู้ว่า ตัวฉันแค่โชคดีที่มีลูกศิษย์ที่ดีขนาดนี้ก็เท่านั้น"

สือเฮ่ายื่นแก้วน้ำอุ่นให้อาจารย์เหยา

"อาจารย์อย่าคิดมากเลยครับ หลายปีมานี้ เพื่อจะทำซ้ำข้อมูลที่เสี่ยวโจวระบุไว้ในการทดลองให้ได้ อาจารย์ก็ลงมือทำเองสารพัด ทุ่มเทเหน็ดเหนื่อยไปตั้งมากมาย อาจารย์คู่ควรแล้วครับ"

"อีกอย่าง ในแนวคิดงานวิจัยพวกนี้ ก็มีหลายส่วนที่อาจารย์เคยเสนอไว้ไม่ใช่หรือครับ"

เหยาจิ้นซานเหลือบมองศิษย์คนโตของตนแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะพลางด่า

"ไม่ต้องมาปลอบฉันเลย!"

"พวกนั้นมันเป็นสมมติฐานที่ฉันตัดทิ้งไปแล้วทั้งนั้น คิดว่าเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ บางเรื่องก็แค่ชวนเสี่ยวโจวคุยเล่นสองสามประโยคตอนกินข้าว"

"ใครจะไปรู้ว่าไอ้เด็กนั่นจะดันค้นคว้าต่อจนออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้จริงๆ?"

"อีกอย่างนะ แนวคิดของบทความล่าสุดน่ะไม่เกี่ยวกับฉันเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันได้อานิสงส์จากเสี่ยวโจวล้วนๆ ชัดๆ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะทางคณะกรรมการวารสารดึงดันว่าค้นหาประวัติเสี่ยวโจวไม่เจอจนไม่ยอมตีพิมพ์ให้ละก็ ฉันไม่มีทางยอมใส่ชื่อตัวเองต่อท้ายแน่นอน"

เหยาจิ้นซานรับน้ำมาจิบไปคำหนึ่ง แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์

"น้ำอะไรเนี่ย ไม่หวานเลยสักนิด"

สือเฮ่า "…" ก็น้ำเปล่าต้มสุกมันจะไปหวานได้ยังไงล่ะครับอาจารย์!

"ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าเด็กเสี่ยวโจวนั่นกำลังทำอะไรอยู่"

เหยาจิ้นซานพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟา สีหน้าพลันเคร่งเครียดขึ้นมา

"เสี่ยวเฮ่าจื่อ แกคิดว่า ที่ตอนนั้นเสี่ยวโจวดึงดันจะไปให้ได้ คงไม่ใช่เพราะป่วยเป็นโรครักษาไม่หายหรอกนะ?"

"ฮัดชิ้ว—!"

ห่างออกไปนับพันลี้ หลินโจวที่เพิ่งตื่นนอนก็จามออกมาเสียงดังสนั่น