บทที่ 77 เดี๋ยวนี้แถลงการณ์แก้ข่าวจากทางการไม่มีใครเชื่อแล้วเหรอ

พอมีประเด็นเรื่องรางวัลโนเบลระเบิดตูมตามขึ้นมา ช่วงหลังจากนั้นของไลฟ์สดก็เลยดูเรียบๆ ไปหน่อย

ยังดีที่เจ้าลูกหมาป่าทำตัวน่ารักเป็นพิเศษ

พอหลินโจวไลฟ์ไปได้ครึ่งทาง เจ้าตัวเล็กก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในเฟรมเอง

เริ่มจากเดินลาดตระเวนสำรวจบนโซฟา ก่อนจะมุดเข้าไปออดอ้อนคลอเคลียในอ้อมอกหลินโจวเพื่อขอให้อุ้ม

ทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์กรี๊ดกร๊าดกันระลอกแล้วระลอกเล่า

แต่พอเห็นหลินโจวไม่ค่อยสนใจ เอาแต่คุยกับขาตั้งเหล็กตรงหน้า เจ้าลูกหมาป่าที่สงสัยอยู่นานก็เริ่มแอบเคืองขึ้นมาเงียบๆ

มันมุดเข้าไปในอกของหลินโจว ขาสั้นป้อมตะกุยไปทางขาตั้งเหล็กสองที

กะจะขู่เตือน "ขาตั้งเหล็ก" เสียหน่อย ทว่าดันเสียหลักเกือบจะทิ่มหัวคะมำ ดีที่หลินโจวคว้าตัวเอาไว้ได้ทัน

เจ้าลูกหมาป่าทั้งอายทั้งโกรธจนยิ่งโมโหฟึดฟัดหนักกว่าเดิม

มันยืดคอที่แทบมองไม่เห็นว่ามีอยู่จริงไหม พลางส่งเสียงหอนงึมงำด่าทอใส่ขาตั้งเหล็กไม่หยุด

ดูจากท่าทางแล้ว คงจะสบถหยาบคายเอาเรื่อง

เสียดายที่ฟันยังขึ้นไม่ครบ แถมหูเล็กๆ ยังลู่ลง ตั้งไม่ค่อยจะขึ้น

สุดท้ายเลยกลายเป็นความดุแบบนุ้บนิ้บที่ดูตะมุตะมิไปเสียฉิบ

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างชอบอกชอบใจกันยกใหญ่

[งื้อออ~ ฤดูหนาวแท้ๆ แต่หัวใจอันเย็นเฉียบของฉันละลายกลายเป็นน้ำไปหมดแล้ว!]

[แย่แล้ว ตอนนี้หัวใจฉันยกให้เจ้าลูกหมาป่าไปหมดแล้วจ้า]

[?? เมื่อกี้ยังบอกเป็นของหมอโจวอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?]

[โธ่ หมอโจวกับเจ้าลูกหมาป่าก็ครอบครัวเดียวกันนั่นแหละ ไม่ต่างกันหรอก ลูกหมาป่าจ๋า แม่รักหนูน้า! (ส่งมินิฮาร์ตรัวๆ ขยิบตารัวๆ)]

[ฉันสงสัยว่าหล่อนกำลังเนียนกินเต้าหู้หมอโจวอยู่ แล้วฉันก็มีหลักฐานด้วยนะ]

[เจ้าลูกหมาป่านี่น่ารักเกินไปแล้วมั้งเนี่ย สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยนี่มันดาเมจแรงจริงๆ]

ไป๋เซี่ยวแทะเมล็ดแตงพลางเลื่อนดูคอมเมนต์ เธอยิ้มขำแล้วเหลือบมองเจ้าลูกหมาป่าที่ยังคงส่งเสียงบ่นอุบอิบไม่หยุด

ถ้าเจ้าตัวเล็กนี่รู้ว่าที่ตัวเองขู่ฟ่อๆ ไปไม่ได้มีความน่ากลัวเลยสักนิด แถมยังทำให้คนกลุ่มใหญ่เอ็นดูจนใจละลาย มันคงโมโหจนกระอักเลือดแน่ๆ!

ไป๋เซี่ยวกลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรวดออกมา

เจ้าลูกหมาป่าหันขวับมามองทันที “?”

—โฮ่งๆ เธอเองก็หัวเราะเยาะฉันด้วยเหรอเนี่ย?!

เมื่อมีเจ้าลูกหมาป่าเข้ามาร่วมแจม การไลฟ์ในค่ำคืนนี้จึงถือว่าปิดฉากลงได้อย่างงดงาม

ทั้งคนดูทั้งคนไลฟ์ต่างแฮปปี้ชื่นมื่นกันถ้วนหน้า

พอปิดไลฟ์แล้ว หลินโจวก็เดินกลับเข้าห้องของตัวเอง

ทว่าอารมณ์ความรู้สึกกลับยังไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน

แถมยังเหมือนผีผลัก ให้เปิดคอมพิวเตอร์ที่ไม่ได้แตะมานานขึ้นมาดู

บทความวิจัยที่ชาวเน็ตพูดถึงตอนเปิดไมค์เมื่อคืนนี้ หลินโจวยังจำมันได้ขึ้นใจ

นั่นคือหนึ่งในบทความวิจัยกว่าสามสิบชิ้นที่เขาทิ้งเอาไว้เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ลาออกจากมหาวิทยาลัยกลับมาบ้าน

และเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่เขาเขียนเสร็จก่อนจะหัวใจวายตายในชาติก่อน

เขายังไม่ทันได้เห็นมันตีพิมพ์ด้วยซ้ำ ก็ล้มพับไปในห้องแล็บเสียก่อน

จะว่าไป นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นบทความนี้ออกสู่สายตาชาวโลก

กระแสตอบรับที่เกิดขึ้น เป็นไปตามที่เขาเคยคาดการณ์ไว้ในชาติก่อนแทบไม่ผิดเพี้ยน

เรื่องจะได้รางวัลโนเบลหรือไม่ เขาไม่ได้ใส่ใจ และไม่เคยคิดเพ้อฝันถึงมันด้วย

ระหว่างที่คิดอะไรเพลินๆ หลินโจวก็ค้นหาบทความวิจัยชิ้นนั้นจนเจอ

พอกดเปิดเข้าไปดู เพียงแวบแรกที่เห็น เขากลับต้องชะงักไป

ใต้ชื่อเรื่อง ตรงตำแหน่งผู้ประพันธ์อันดับหนึ่งรายชื่อแรก กลับปรากฏชื่อของเขาอยู่อย่างเด่นหรา

ถึงขั้นอยู่หน้าชื่ออาจารย์เสียอีก

จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบไปค้นดูบทความวิจัยชิ้นอื่นๆ ที่ทิ้งเอาไว้เมื่อห้าปีก่อน

นอกจากทุกชิ้นจะได้รับการตีพิมพ์แล้ว ตรงตำแหน่งผู้ประพันธ์อันดับหนึ่งรายชื่อแรก

ก็ล้วนเป็นชื่อของเขาทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น!

จะบอกว่าไม่สะเทือนใจเลยก็คงโกหก

ตอนที่เขาย้อนเวลากลับมาใหม่ๆ เขาขังตัวเองอยู่ในห้องแล็บนานถึงหนึ่งเดือนเต็ม

ก็เพื่อเขียนผลงานวิจัยที่จะเกิดขึ้นในอีกหลายปีข้างหน้าให้ออกมาล่วงหน้า แล้วทิ้งไว้ให้อาจารย์

เขาสามารถเอาแต่ใจตัวเองด้วยการลาออกโดยไม่เอาปริญญาเอกได้

แต่ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปล่อยให้แวดวงวิชาการสูญเสียผลการวิจัยเหล่านี้ไป

ตีพิมพ์ออกมาได้เร็วขึ้นแค่วันเดียวก็ยังดี

นั่นเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกขอบคุณที่ตัวเองมีความจำดีขนาดนี้

แน่นอนว่าด้วยเวลาที่กระชั้นชิดเกินไป ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาจึงไม่สามารถจำลองข้อมูลการทดลองมากมายขนาดนั้นซ้ำได้ ทำได้เพียงเขียนส่วนที่เป็นเนื้อหาออกมาก่อนเท่านั้น

ส่วนเรื่องการทดลอง เขาทำได้แค่ทิ้งแนวทางไว้ให้อาจารย์ เพื่อให้อาจารย์ทำการทดลองซ้ำตามทิศทางนั้น

ทว่า หลังจากทิ้งบทความเหล่านั้นไว้ให้อาจารย์แล้วเดินจากมา เขาก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกเลย

อย่างแรกก็เพราะมือเอื้อมไม่ถึง

และอย่างที่สอง ก็เพราะเขารู้จักอาจารย์ของตัวเองดี

เขารู้ว่าเมื่ออาจารย์ได้เห็นสิ่งเหล่านี้ จะต้องนำไปศึกษาวิจัยและทำการทดลองซ้ำอย่างแน่นอน

ไม่มีทางปล่อยให้ผลงานทางวิชาการต้องสูญเปล่า เพียงเพราะความผิดหวังในตัวเขาเป็นการส่วนตัว

แต่เขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่า อาจารย์จะยังคงใส่ชื่อเขาเป็นผู้ประพันธ์อันดับหนึ่งอยู่ดี

จู่ๆ หลินโจวก็หวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อห้าปีก่อน

ในตอนนั้น พอข่าวเรื่องที่เขายื่นเรื่องขอลาออกแพร่สะพัดไป

ทั้งอาจารย์และพี่น้องร่วมสถาบันในห้องแล็บต่างพากันมาเปิดอกคุยกับเขาไม่เว้นแต่ละวัน

ทุกคนต่างเป็นห่วงว่าเขาอาจจะเครียดกับการทดลองมากเกินไป หรือมีเรื่องอะไรที่ขัดข้องหมองใจหรือไม่สบายใจหรือเปล่า

ต่างพยายามช่วยเขาคลายทุกข์ พากันพาเขาออกไปกินข้าวเปิดใจ

แถมยังบอกว่าจะให้เขาลาพักร้อน ให้เขาออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา

อาจารย์ถึงขั้นควักกระเป๋าตัวเอง แอบเอาเงินหนึ่งหมื่นหยวนมายัดใส่มือเขาเป็นการส่วนตัว

เพียงเพราะอยากให้เขาออกไปผ่อนคลายให้เต็มที่

แน่นอนว่าเขาไม่ยอมรับไว้ ทำเพียงปฏิเสธอาจารย์กลับไป

เขายังจำสีหน้าของอาจารย์ในตอนนั้นได้ดี

ชายชราตัวเล็กเดินวนรอบตัวเขาด้วยความร้อนรนตั้งหลายรอบ สุดท้ายก็เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"เสี่ยวโจว นายเห็นพวกพี่ๆ น้องๆ ในห้องแล็บเขามีแฟนกันหมด แต่ตัวเองยังไม่มี ก็เลยเป็นโรคซึมเศร้าใช่ไหมล่ะ"

หลินโจว "…ไม่ใช่ครับ"

ทว่าชายชราตัวเล็กกลับทำเหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูด แถมยังถอนหายใจออกมาเองคนเดียว

"ถ้านายอยากมีความรักขึ้นมาจริงๆ มันง่ายนิดเดียวเองนะ"

"ตามทางเดินในมหาวิทยาลัย มีรุ่นน้องสาวๆ สวยๆ มาขอวีแชตนายตั้งเท่าไหร่ มีทุกสไตล์เลยไม่ใช่เรอะ"

"ถ้าไม่ชอบรุ่นน้อง รุ่นพี่ผู้หญิงก็ยังมี"

"ถ้ายังไม่ชอบอีก พวกเราก็ไปหาแนะนำมาจากมหาวิทยาลัยอื่นได้ มหาวิทยาลัยชิงต้าข้างๆ เราก็มีสาวน้อยเก่งๆ ตั้งเยอะแยะ"

"ถ้ายังไม่ถูกใจอีก ก็ยังมีทั้งวิทยาลัยภาพยนตร์เยี่ยนจิง ทั้งสถาบันการละครเยี่ยนจิง เด็กพวกนั้นสวยสะพรั่งกันทั้งนั้น มันต้องมีสักคนที่นายถูกตาต้องใจบ้างสิ"

ชายชราเอ่ยด้วยความจริงจังและห่วงใย พลางวางสองมือลงบนบ่าของหลินโจว

"เสี่ยวโจว นายทั้งเก่งกาจ ทั้งหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ ขอแค่นายเปิดใจอยากมีความรัก จะไปกังวลเรื่องหาแฟนไม่ได้ทำไมกัน"

พูดจบ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากหลินโจวเข้าไปในห้องแล็บ แล้วหันไปถามพวกลูกศิษย์ว่าที่ตนพูดนั้นถูกหรือไม่

พวกศิษย์พี่ศิษย์น้องได้ยินเข้าก็ของขึ้นทันที

นึกว่าเขาเป็นโรคซึมเศร้าเพราะไม่มีแฟนขึ้นมาจริงๆ

แต่ละคนจึงแย่งกันฟ้องอาจารย์ปากเปียกปากแฉะ

"พี่โจว พี่อย่าเกินไปหน่อยเลย พี่ลืมเรื่องที่ปีที่แล้วพวกเราลากพี่ไปงานมีตติ้งสานสัมพันธ์แล้วเหรอครับ"

"ในงานนั้นมีแต่สาวสวยจากชิงต้าทั้งนั้น สวยระดับดารากันตั้งหลายคน ทุกคนตื่นเต้นกันแทบแย่ อยากจะเข้าไปขอคอนแทกต์ใจจะขาด"

"ใครจะไปรู้ล่ะ ตลอดทั้งงาน สายตาพวกเธอจับจ้องอยู่ที่พี่คนเดียว ไม่ชายตามองพวกผมคนอื่นเลยสักนิด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องขอคอนแทกต์หรอก!"

"นั่นสิพี่โจว พี่ลืมรุ่นน้องคนนั้นที่ใครๆ ก็เรียกว่าเกาหยวนหยวนแห่งชิงต้าไปแล้วเหรอ น้องเขาเป็นฝ่ายตามขอวีแชตพี่แท้ๆ แต่พี่ยังอุตส่าห์ใจแข็งไม่ยอมให้อีก!"

"แล้วแบบนี้ที่พี่ไม่มีแฟน จะไปโทษใครได้ล่ะครับ!"

ชายชราฟังจบก็ถึงกับอึ้งตาค้าง

"เดี๋ยวสิ พวกไอ้เด็กเวรนี่ ฉันบอกให้พวกแกมาช่วยเกลี้ยกล่อมเสี่ยวโจว ไหงกลายมาเป็นรุมฟ้องรุมประจานเขากันหมดล่ะเนี่ย!"

ว่าแล้ว ชายชราก็แจกแข้งประเคนใส่ก้นไปคนละที

จากนั้นก็ชั่งใจเลือกคำพูดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วหันมามองหลินโจว

"เสี่ยวโจว หรือว่านายไปสารภาพรักแล้วโดนผู้หญิงที่ชอบปฏิเสธมากันแน่"

ยังไม่ทันที่หลินโจวจะได้ตอบ อีกฝ่ายก็ส่ายหน้าปฏิเสธความคิดตัวเองขึ้นมาก่อน

"ไม่น่าจะใช่นี่หว่า" ชายชราทึ้งเส้นผมที่มีอยู่น้อยนิดบนหัวไปทีหนึ่ง

"เด็กผู้หญิงที่ตาถั่วขนาดนั้น ชาตินี้คงยังไม่เกิดมาหรอกมั้ง"

หลินโจว "…"

สมัยนี้ ขนาดเจ้าตัวออกมาแถลงแก้ข่าวเอง ก็ยังไม่มีใครเชื่อกันแล้วเหรอเนี่ย