บทที่ 76 หูฉันไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม รางวัลโนเบลสาขาการแพทย์เนี่ยนะ!

หลินโจวชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

เขาเหลือบมองชื่อไอดีนั้น

เป็นคนเดียวกับที่บอกก่อนหน้านี้ว่ารู้เรื่องสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติ และกำลังเรียนต่อปริญญาโทสาขาสัตวแพทยศาสตร์อยู่พอดี

หลินโจวกำลังลังเลว่าจะตอบอย่างไร ก็เห็นอีกฝ่ายพิมพ์ต่อ

‘อาจารย์เหยาคือเสาหลักแห่งวงการสัตววิทยาร่วมสมัย และเป็นไอดอลในดวงใจสายวิชาการของผมเลยครับ’

‘เปเปอร์ที่ท่านตีพิมพ์แทบทั้งหมดลงในวารสารชั้นนำระดับโลก’

‘อาจารย์เหยาเก่งกาจมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ ผลงานวิจัยของท่านสร้างอิทธิพลอย่างลึกซึ้งกว้างไกลมาตลอด แต่แปลกมาก ผมกลับชอบเปเปอร์ที่ท่านตีพิมพ์ในช่วงไม่กี่ปีมานี้เป็นพิเศษ’

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาจะซักไซ้ไล่เลียง คิ้วของหลินโจวจึงค่อยๆ คลายลง

"อ้อ? ยังไงหรือครับ"

สิ้นเสียงของเขา อีกฝ่ายก็ส่งคำขอเชื่อมต่อเสียงเข้ามาในไลฟ์

หลินโจวกดรับสาย

แทบจะในวินาทีเดียวกัน น้ำเสียงตื่นเต้นก็ดังขึ้นมาทันที

"พี่โจว พี่โจว! ผมเรียกแบบนี้ได้ใช่ไหมครับ"

หลินโจวยิ้มบางๆ "ได้แน่นอนสิครับ หรือว่าอยากจะให้ผมเรียกพี่แทนล่ะ"

"ไม่กล้าหรอกครับ ไม่กล้า!" เมิ่งเหิงที่อยู่อีกฝั่งตื่นเต้นจนหัวเราะร่า

พอนึกถึงคำถามที่หลินโจวเพิ่งถามไป เขาก็รีบพูดต่อทันที

"คือช่วงไม่กี่ปีมานี้ บทความวิจัยที่อาจารย์เหยาตีพิมพ์มันค่อนข้างจะ…แปลกตาไปหน่อยน่ะครับ"

เมิ่งเหิงเค้นสมองอยู่นานกว่าจะหาคำนี้ได้

"แปลกตา?" หลินโจวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ใช่ครับ ถ้าใช้คำพูดของอาจารย์ที่ปรึกษาผม ก็คือมันไม่ค่อยเหมือนทิศทางการวิจัยในปีก่อนๆ ของท่าน รู้สึกเหมือนเป็นการบุกเบิกเส้นทางใหม่แหวกแนว ไม่ค่อยเหมือนสไตล์เดิมของอาจารย์เหยาเท่าไหร่"

พูดจบ เมิ่งเหิงก็รีบแก้ตัวเป็นพัลวัน

"ผมไม่ได้สงสัยในตัวอาจารย์เหยานะครับ แล้วก็ไม่ได้คิดจะนินทาลับหลังท่านด้วย ตัวผมไม่มีคุณสมบัติพอจะไปวิจารณ์หรอกครับ"

"ผมแค่รู้สึกว่ามันมหัศจรรย์มาก แล้วผมก็ชอบมันมากจริงๆ"

เมื่อเห็นหลินโจวเงียบไป เมิ่งเหิงจึงรีบย้ำอีกครั้ง

"เรื่องจริงนะครับ ผมชอบมากจริงๆ"

"ถึงขนาดคิดว่า ถ้าต่อไปผมทำงานวิจัย ก็อยากจะไปในทิศทางเดียวกันนี้แหละครับ"

ทว่าหลินโจวกลับเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขายิ้มบางๆ

"นายกำลังจะบอกว่า บทความวิจัยชุดใหม่ๆ ที่เพิ่งตีพิมพ์พวกนี้ ไม่ค่อยเหมือนสไตล์ดั้งเดิมของอาจารย์เหยาอย่างนั้นเหรอ"

"ใช่ครับ อาจารย์ของผมก็พูดแบบนี้เหมือนกัน"

"จะอธิบายยังไงดีล่ะครับ" เมิ่งเหิงชะงักไปนิดหนึ่ง

"เหมือนกับว่าเมื่อก่อนจะเป็นสไตล์ภาพรวมใหญ่ที่สุขุมหนักแน่นเป็นขั้นเป็นตอน แต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้กลับเป็นสไตล์นอกกรอบที่สดใหม่เปิดหูเปิดตาไปเลยครับ"

เมิ่งเหิงพยายามคัดสรรถ้อยคำไปพลาง เกาหัวเกาหูด้วยความร้อนรนไปพลาง

เขากลัวแทบแย่ว่าจะมีใครเข้าใจผิด คิดว่าเขาแอบนินทาเสาหลักแห่งวงการวิชาการลับหลัง

ตัวเขาเองยังเป็นแค่นักศึกษาปริญญาโทตาดำๆ ที่ยังเรียนไม่จบเลยด้วยซ้ำ

หลินโจวฟังออกถึงความประหม่าของอีกฝ่าย แต่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ

"นายรู้ได้ยังไงว่านั่นไม่ใช่สไตล์ของอาจารย์เหยา"

"บางที นั่นอาจจะเป็นงานวิจัยที่ท่านอยากทำมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ แต่ตอนนั้นยังทำไม่สำเร็จก็ได้นะ"

เมิ่งเหิงอึ้งไปครู่หนึ่งจนพูดไม่ออก

เรื่องระดับนี้เขาจะไปตอบอะไรได้ ตัวเขาเองก็ไม่ได้มีบารมีพอจะไปรู้จักมักจี่กับศาสตราจารย์เหยาเสียหน่อย

"ที่พี่โจวพูดก็มีเหตุผลครับ"

เสียงของเมิ่งเหิงแผ่วลงไปสองส่วน ก่อนจะจู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

"พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา พี่โจวครับ! เมื่อวานนี้เอง!"

"เมื่อวานนี้ บทความวิจัยชิ้นล่าสุดของอาจารย์เหยาเพิ่งตีพิมพ์ออกมาครับ!"

"ยังคงลงในวารสารระดับท็อปของโลกเหมือนเดิม ตำแหน่งก็ยังเป็นที่เดิมที่คุ้นเคย แต่ว่าบทความชิ้นนี้มันสุดยอดมากๆ เลยครับ!"

"ทำไมเหรอครับ" หลินโจวเอ่ยถาม

ในห้องไลฟ์ บรรดาชาวเน็ตที่เดิมทีไม่ได้รู้เรื่องแวดวงวิชาการสักเท่าไรก็เริ่มหูผึ่งขึ้นมา

เปเปอร์วิชาการพวกนั้นอ่านไม่รู้เรื่องหรอก แต่คีย์เวิร์ดสำคัญน่ะพวกเขาฟังเข้าใจ

ขาประจำของวารสาร ‘ระดับท็อปของโลก’ อยู่แล้วแท้ๆ แต่ยังต้องใช้คำว่า ‘สุดยอดมาก’ มาบรรยายอีก

‘นี่มันต้องโคตรเจ๋งขนาดไหนกันเนี่ย?!’

คอมเมนต์แห่งความอยากรู้อยากเห็นพรั่งพรูเข้ามาเหมือนน้ำป่าไหลหลาก

เมิ่งเหิงขยับนั่งตัวตรงอย่างตื่นเต้น กระแอมไอเบาๆ สองทีแล้วเล่าต่อ

"เมื่อวานนี้ คณะของพวกผมแทบแตกตื่นกันไปหมดเลยครับ!"

"ได้ยินมาว่าพวกอาจารย์ระดับศาสตราจารย์ในคณะถึงกับเปิดประชุมด่วนข้ามคืนเพื่อวิเคราะห์และถกกันเรื่องบทความนี้เลย!"

"อาจารย์ที่ปรึกษาบอกผมว่า บทความนี้สร้างอิมแพ็กมหาศาลมาก จะต้องสร้างแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่ในวงการวิชาการอีกระลอกแน่ๆ"

"มันจะเปลี่ยนแนวคิดดั้งเดิมที่วงการวิชาการมีต่อกลไกการทำงานของเซลล์สัตว์มาโดยตลอด แถมยังมีนัยสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อการศึกษาวิจัยโรคติดต่อระหว่างสัตว์สู่คนด้วยครับ"

"เรียกว่าเป็นการค้นพบระดับประวัติศาสตร์ที่พลิกโฉมวงการเลยก็ว่าได้!"

‘เช็ดเข้! เจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอวะ!’

ผู้ชมจำนวนมากในห้องไลฟ์พากันอ้าปากค้าง ทั้งที่ไม่ได้เข้าใจรายละเอียดแม้แต่น้อย

เสียงของเมิ่งเหิงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

"อาจารย์ของผมถึงกับบอกว่า… ถึงกับบอกว่า…"

คำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแล้ว ทว่าเมิ่งเหิงกลับไม่กล้าเอ่ยออกมา

"ถึงกับบอกว่าอะไรเล่า" ไป๋เซี่ยวอดไม่ได้ที่จะเร่งยิกๆ อยู่ข้างๆ

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เองก็ลุ้นจนใจจะขาด

‘พี่ชาย นายรีบพูดมาเถอะ มัวแต่อึกๆ อักๆ ทำตัวเป็นสาวน้อยเหนียมอายไปได้’

‘ใช่ๆ อาจารย์นายเป็นคนพูด นายไม่ได้พูดเองสักหน่อย จะไปกลัวอะไร้!’

เมิ่งเหิงหลับหูหลับตา กัดฟันโพล่งออกไป

"อาจารย์ของผมบอกว่า บทความนี้มีลุ้นชิงรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ในสมัยหน้าเลยครับ!"

ฮือฮา!!

ทันทีที่สิ้นเสียง ทั้งห้องไลฟ์ก็แทบระเบิดด้วยความตกตะลึง

‘หูฉันไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม รางวัลโนเบลสาขาการแพทย์เนี่ยนะ?!’

‘โนเบลเดียวกับที่ฉันรู้จักใช่ไหม คนรวยที่เป็นคนประดิษฐ์ระเบิดคนนั้นน่ะ?!’

‘สุดยอดจัดๆ เลยว่ะ แปลว่าเปเปอร์นี้น้ำหนักทองคำสูงลิบลิ่วเลยสิเนี่ย’

‘ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่รู้สึกว่าโคตรเท่เลย’

‘แค่เท่เหรอ? นี่มันระดับโคตรของโคตรเจ๋งแล้วโว้ย!’

‘ประเทศเราถึงจะมีดินแดนกว้างใหญ่ ประชากรมากมายมหาศาล แต่ถ้านับคนที่ได้รางวัลโนเบลจริงๆ แทบจะนับหัวได้เลยนะ ยิ่งถ้าเป็นนักวิทยาศาสตร์สัญชาติมังกรแท้ๆ แต่กำเนิดด้วยแล้ว ยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่’

‘มิน่าล่ะเจ้านี่ถึงไม่กล้าพูด วาดฝันเค้กชิ้นโตขนาดนี้จริงๆ ด้วย’

ไป๋เซี่ยวเองก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินเรื่องที่น่าตกตะลึงขนาดนี้

หลินโจวไม่ได้มีท่าทีแตกตื่นเหมือนคนอื่นๆ แต่สีหน้าก็บ่งบอกชัดเจนว่ากำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

"อย่างนั้นหรือครับ สมกับเป็นอาจารย์เหยาจริงๆ" หลินโจวยิ้มบางๆ

ไป๋เซี่ยวลอบสังเกตปฏิกิริยาของหลินโจวพลางแอบลูบคางตัวเอง

เรื่องวิชาการพวกนั้นเธอฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก

แต่ตั้งแต่เริ่มพูดคุยถึงอาจารย์เหยาผู้เป็นเสาหลักแห่งวงการคนนี้ น้าของเธอก็เอาแต่ยกยิ้มมุมปากไม่หุบ

เหมือนกำลังพูดถึงญาติผู้ใหญ่ที่ตัวเองเคารพรักและสนิทสนมอย่างนั้นแหละ

ในใจของไป๋เซี่ยวยิ่งรู้สึกสงสารน้าจับใจ

ตอนที่น้าเรียนอยู่ ก็คงจะเคารพเลื่อมใสอาจารย์เหยามากเหมือนกันแน่ๆ

น่าเสียดายที่ต้องลาออกกลางคันกลับมาอยู่บ้านนอก โชคชะตาเลยทำให้ต้องพลาดโอกาสจากเสาหลักแห่งวงการวิชาการท่านนั้นไป

เฮ้อ…

เมิ่งเหิงกดตัดสายไมค์ไปท่ามกลางเสียงถอนหายใจของไป๋เซี่ยว

ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ตอนนี้หัวใจของเขากำลังเต้นรัวเหมือนกลองศึก

ตึกตัก มันเต้นกระหน่ำอยู่ในอก

ทุกจังหวะการเต้นราวกับส่งแรงสะเทือนไปทั่วร่าง

กระแทกจนขมับปวดตุบๆ แทบระเบิด

ตอนที่พูดออกไมค์ สิ่งที่เขาเล่าไปล้วนเป็นความจริงทั้งหมด

อาจารย์เหยาคือไอดอลในดวงใจสายวิชาการของเขาจริงๆ และเขาก็ชอบทิศทางการวิจัยในบทความช่วงหลังๆ ของอาจารย์เหยามากจริงๆ

แต่เรื่องบทความล่าสุดของอาจารย์เหยาที่เขาหยิบยกขึ้นมาพูดปิดท้ายนั้น

เขามีเจตนาแอบแฝงอยู่

เมิ่งเหิงเคารพชื่นชมหมอโจวมาก ในใจจึงรู้สึกละอายอยู่บ้าง

…เขาจงใจลองหยั่งเชิงหมอโจวดู

เพราะเรื่องราวมันช่างบังเอิญเกินไปแล้วจริงๆ!

บทความวิจัยพวกนั้นที่เขาชื่นชอบ ทุกฉบับล้วนมีชื่อผู้ประพันธ์อันดับหนึ่งร่วมกันสองคนโดยไม่มีข้อยกเว้น

และชื่อของอาจารย์เหยา มักจะอยู่ในลำดับที่สองเสมอ

ต้องเข้าใจก่อนว่า แม้จะได้ชื่อว่าเป็นผู้ประพันธ์อันดับหนึ่งร่วม แต่การมีส่วนร่วมกับตัวบทความและงานวิจัยย่อมมีความต่างกันอยู่

โดยทั่วไปแล้ว คนที่มีชื่ออยู่ในลำดับที่หนึ่งนั่นแหละ ถึงจะเป็นผู้มีส่วนร่วมและลงแรงให้กับบทความและงานวิจัยชิ้นนั้นมากที่สุดอย่างไร้ข้อกังขา

และมันช่างบังเอิญเหลือเกิน

ผู้ประพันธ์อันดับหนึ่งของทุกบทความ ล้วนใช้ชื่อเดียวกัน

…หลินโจว

บังเอิญเป็นชื่อเดียวกับ ‘หลินโจว’ ของหมอโจวพอดิบพอดี

แถมหมอโจวยังบังเอิญจบมาจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าเหมือนกันอีกด้วย

เมื่อห้าปีก่อน อาจารย์เหยาก็ดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีกิตติมศักดิ์ของคณะสัตวแพทยศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า เป็นบุคคลเบอร์หนึ่งของวงการตัวจริงเสียงจริง

พวกเขาอาจจะรู้จักกันก็ได้

แม้เหตุผลจะคอยเตือนสติเขาอยู่ตลอดเวลา ว่ามีความเป็นไปได้สูงมากที่จะไม่ใช่คนเดียวกัน

ในเมื่อหมอโจวก็เพิ่งพูดเองกับปากว่า เขาลาออกจากช่วงเรียนปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนต้ากลางคัน และห้าปีมานี้ก็กบดานเป็นหมอสัตว์ชนบทอยู่ที่บ้านเกิดมาตลอด

ชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านต่างเป็นพยานรู้เห็นถึงความลำบากตรากตรำของเขา

เขาไม่มีทาง และไม่มีเวลาว่างไปทำงานวิจัยทางวิชาการอะไรอื่นได้เลย

แทบจะฟันธงได้แน่นอนว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

แต่ไม่รู้ทำไม ลึกๆ ในใจกลับมีเสียงกระซิบเล็กๆ คอยบอกเขาอยู่ตลอดเวลา

…ว่าคนคนนั้นก็คือหมอโจวนี่แหละ!

ความคิดนี้มันช่างไร้สาระสิ้นดี

ไร้สาระเสียจนเขาไม่กล้าเอ่ยปากถามออกไปตรงๆ

ได้แต่ใช้วิธีอ้อมค้อมแบบนี้เพื่อหยั่งเชิงท่าทีของหมอโจว

แล้วก็เป็นไปตามคาด หมอโจวไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยสักนิด

เมิ่งเหิงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจลึกๆ กลับรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

ถ้าเกิดไอดอลที่เขาเคารพเลื่อมใสทั้งสองคนกลายมาเป็นคนคนเดียวกันได้จริงๆ มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนกันนะ