บทที่ 75 ดีกรีปริญญาตรี มูลค่ายังคงพุ่งทะยานไม่หยุด!

“เพราะเขาเรียนไม่จบ ลาออกกลางคันครับ”

ทุกคนตกตะลึง ทว่าดวงตาของหัวหน้ากลับเปล่งประกายวาววับขึ้นมาทันที

“ลาออกเหรอ” หัวหน้าก้าวเข้าไปหาเสี่ยวหวังสองสามก้าว “ลาออกจากที่ไหน เขาเรียนปริญญาเอกที่ไหน”

เสี่ยวหวังตอบ “เยี่ยนต้าครับ ทั้งปริญญาตรีทั้งปริญญาเอกที่เยี่ยนต้าหมดเลย”

“แถมยังได้โควตาพิเศษเรียนต่อปริญญาเอกโดยตรงด้วยครับ”

เสียงสูดปากดังระงมไปทั่วห้อง

โควตาต่อเอกโดยตรงของเยี่ยนต้าเนี่ยนะ

เดิมทีมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าก็เป็นสถาบันชั้นนำระดับประเทศที่รวมหัวกะทิไว้อยู่แล้ว

การจะฟันฝ่าดงคนเก่งในสภาพแวดล้อมแบบนั้นออกมาได้ มันต้องเป็นยอดมนุษย์เบอร์ไหนกัน

ทว่าตอนนี้ในหัวของหัวหน้ามีเพียงคำว่า “เยี่ยนต้า” ลอยเด่นอยู่สองคำ

“ถึงกับลาออกจากเยี่ยนต้าเชียวเรอะ”

หัวหน้ายกมุมปากยิ้ม ท่าทางเริ่มเหมือนตัวร้ายเข้าไปทุกที

“นี่มันประเด็นเด็ดชั้นยอดเลยนี่หว่า”

“เยี่ยนต้าเป็นป้ายทองคำเบ้อเริ่มขนาดนั้น แค่ปั่นกระแสสักหน่อยก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ตั้งเท่าไหร่แล้ว”

“ถ้าหาคนที่เคยรู้จักเขาตอนนั้นออกมาแฉได้สักสองสามคำล่ะก็ หึๆ”

งานนี้เขาชนะใสๆ

“ถ้าสืบรู้ได้ว่าทำไมถึงลาออกก็คงดี รับรองว่าไม่ใช่เรื่องดีงามอะไรแน่”

หัวหน้าถูมือไปมาอย่างกระหยิ่มใจ พึมพำกับตัวเอง

เสี่ยวหวังกะพริบตาปริบๆ “เขาบอกว่ามีเรื่องที่สำคัญกว่าการเรียนต่อกับทำงานวิจัย ก็เลยลาออกครับ”

“หือ” มือที่กำลังถูกันอยู่ของหัวหน้าชะงักกึก

“เรื่องที่สำคัญกว่า เรื่องอะไร”

“เดี๋ยวนะ” จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ “ทำไมนายรู้ละเอียดขนาดนี้ นายรู้จักเขาเรอะ”

เสี่ยวหวังยิ้มเจื่อน ลังเลอยู่อึดใจใหญ่

“เพิ่ง…เพิ่งรู้จักในไลฟ์เมื่อกี้ นับไหมครับ”

“ทั้งหมดนี่หมอโจวเพิ่งเล่าในไลฟ์ไปหยกๆ เลยครับ”

หัวหน้า “???”

ไลฟ์เนี่ยนะ

หลินโจวแฉตัวเองกลางไลฟ์ ว่าตัวเองเป็นนักศึกษาปริญญาเอกของเยี่ยนต้าที่ลาออกกลางคันงั้นเรอะ

*

{คุณพระช่วย!}

{ฉันคิดมาตลอดว่าหมอโจวเคยเรียน ป.ตรี ที่เยี่ยนต้าก็สุดยอดมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าดีกรีปริญญาตรีใบนี้จะมีน้ำหนักมหาศาลกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก!}

{ได้โควตาพิเศษต่อเอกโดยตรงเลยนะ นี่มันต้นกล้าสายวิจัยพันธุ์แท้ชัดๆ}

{จริงแท้แน่นอน เพื่อนฉันตอนนั้นได้โควตาต่อเอกโดยตรง ยังไม่กล้าเสี่ยงไปเรียนเลย กลัวเรียนไม่จบแล้วสุดท้ายจะเหลือแค่วุฒิ ป.ตรี จริงๆ}

{เพี้ยงๆ! พูดจาไม่เป็นมงคล อย่ามาสะกิดแผลสิ!}

ในห้องไลฟ์

ตั้งแต่หลินโจวบอกว่าตัวเองลาออกระหว่างเรียนปริญญาเอก ทุกคนก็ตกตะลึงพรึงเพริดแบบนี้มาตลอด

ส่วนเรื่อง “สิ่งที่สำคัญกว่างานวิจัย” ที่หลินโจวพูดถึงนั้น

ทุกคนต่างรู้กันดีแก่ใจ

นี่มันต้องเป็นข้ออ้างแน่ๆ

จะมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าการเรียนปริญญาเอกอีกล่ะ

กลับหมู่บ้านมาล้วงตูดวัวเนี่ยนะ

อีกแค่ปีเดียวใบปริญญาเอกก็จะได้มาอยู่ในมือแล้ว ต่อให้ไม่ปักหลักอยู่เมืองหลวง พอกลับมาตงเป่ยก็จัดเป็นหัวกะทิระดับสูงอยู่ดี

รายได้และสวัสดิการจะไม่ดีกว่าการเป็นหมอสัตว์ชนบทในตอนนี้เหรอ

เพราะฉะนั้น ย่อมต้องเป็นเพราะเจออุปสรรคยากลำบากอะไรสักอย่างระหว่างเรียนจนหมดไฟไปกลางคันแน่นอน

สู้ยอมแพ้ไปเลย ดีกว่าต้องทนเรียนไม่จบตามเกณฑ์

ก็แค่พูดกู้หน้าตัวเองไปอย่างนั้น

ในเมื่อเขาเป็นถึงอันดับหนึ่งการสอบเกาเข่าระดับมณฑลที่ฟันฝ่ามาจากโรงเรียนมัธยมในตำบล

ตั้งแต่เล็กจนโตชีวิตต้องราบรื่นมาตลอดแน่ๆ คงไม่เคยเจอความล้มเหลวอะไรมาก่อน

การเรียนปริญญาเอกไม่ใช่เรื่องง่าย การเจออุปสรรคย่อมเป็นเรื่องธรรมดา

สำหรับ “ลูกรักพระเจ้า” แบบนี้ การทำใจยอมรับความล้มเหลวไม่ได้ ก็น่าจะเข้าใจได้ละมั้ง

ส่วนว่าทำไมถึงต้องใช้คำว่าน่าจะ

{ฉันก็ไม่เคยเป็นลูกรักพระเจ้าซะด้วยสิ จะไปตรัสรู้ได้ไง}

แต่ในห้องไลฟ์ ก็มีคนสายวิจัยออกมาพูดแทนความรู้สึก

{ฮือๆ ฉันโคตรเข้าใจหมอโจวเลย}

{บนเส้นทางการทำวิจัย ฉันเองก็ตั้งคำถามกับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน}

{——วิจัยบ้านี่ฉันจำเป็นต้องทำจริงๆ เหรอ}

{——ฉันต้องผลิตขยะวิชาการพวกนี้ออกมาเพื่อพิสูจน์คุณค่าการมีอยู่ของตัวเองจริงๆ ใช่ไหม}

{——โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะก้าวขาออกจากห้องแล็บไปเปิดหูเปิดตาบ้างไม่ได้เลยหรือไง}

{ความจริงพิสูจน์แล้วว่า การตัดสินใจของหมอโจวถูกต้อง ตอนนี้กลับมาพัฒนาบ้านเกิดมันก็ดีมากไม่ใช่เหรอ}

{วงการวิชาการขาดเศษสวะวิชาการไปหนึ่งคน แต่วงการสัตวแพทย์ได้หมอสัตว์น้ำดีมีจรรยาบรรณเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน ได้เปล่งประกายในสายงานที่ตัวเองถนัดมันก็ยอดเยี่ยมแล้ว}

{เอ่อไม่นะ ฉันไม่ได้ด่าว่าหมอโจวเป็นเศษสวะวิชาการ แล้วก็ไม่ได้บอกว่าเศษสวะวิชาการไม่ดีด้วยนะ}

{ตัวฉันเองนี่แหละเศษสวะวิชาการตัวจริง (รูปแมลงวันถูมือ)}

{ฉันเองก็ผลิตขยะวิชาการไม่เป็นหรอก ฉันเป็นแค่ผู้คัดลอก แค่กๆ ผู้ขนย้ายขยะวิชาการเท่านั้นแหละ (รูปใส่แว่นดำ)}

ทว่าไม่ว่าทุกคนจะคาดเดาไปอย่างไร แต่ก็เห็นพ้องต้องกันเป็นเสียงเดียวว่า

——การตัดสินใจลาออกย่อมเป็นเรื่องสะเทือนใจของหมอโจวแน่นอน

ไม่มีความจำเป็นต้องไปตามตอแยจี้จุดเรื่องช้ำใจของคนอื่นไม่เลิกรา

ทำตัวยังกับตัวเองเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงวิชาการมาจากไหนอย่างนั้นแหละ

ตอนนี้เขาเป็นหมอสัตว์ชนบท ก็ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมไม่ใช่เหรอ

มันสร้างประโยชน์ให้สังคมอย่างเป็นรูปธรรม ยิ่งกว่าคนทำงานวิจัยระดับล่างตั้งเยอะแยะไม่ใช่หรือไง

ในห้องไลฟ์ คอมเมนต์ที่เข้ามาปลอบโยนหลินโจวจึงเทไปในทิศทางเดียวกันแทบทั้งหมด

ในห้องทำงานของบริษัทเน็ตไอดอล หัวหน้ายืนดูตาค้าง

…นี่มันช่องโหว่ที่เขาอุตส่าห์เค้นสมองคิดออกมาได้เชียวนะ!

คราวนี้ดีล่ะ หมดทางเล่นงานโดยสิ้นเชิง

เรื่องลาออกเนี่ย ไม่ว่าเกิดขึ้นกับใคร มันก็นับเป็น “ตราบาป” ในชีวิตได้ทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอดีตอันดับหนึ่งการสอบเกาเข่าระดับมณฑลที่เคยรุ่งโรจน์เลย

แต่หลินโจวดันมีความกล้าพอที่จะเปิดแผล แฉตัวเองออกมาโต้งๆ

นี่เขาไม่แคร์เลยงั้นเหรอ

หรือว่า…

หลินโจวคำนวณไว้แล้วว่าต้องมีคนจ้องเล่นงานเขาเรื่องนี้ต่อแน่ๆ เลยชิงเปิดเผยตัวเองก่อนเพื่อพลิกหน้าประวัติศาสตร์นี้ทิ้งไป

ทำให้ฝ่ายตรงข้ามหาจุดโจมตีไม่ได้

เห็นไหมล่ะ ตอนนี้ประเด็นนี้ก็ถูกเขาพาข้ามผ่านไปได้อย่างราบรื่น ไร้คลื่นลมใดๆ เพราะชิงลงมือก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของหัวหน้าทันที

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ละก็

เจ้าหนุ่มคนนี้ เขาชักจะอดชื่นชมไม่ได้แล้วสิ

ใจถึงจริงๆ

สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่ล้วงตูดวัวได้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

*

ในห้องไลฟ์ ทุกคนต่างรู้กันดีและปล่อยผ่านเรื่องการลาออกไป

ทว่ายังมีนักศึกษาในสาขาที่เกี่ยวข้องกับสัตวแพทย์อีกไม่น้อยที่สงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับตัวหลินโจว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่รู้ว่าหลินโจวเคยเรียนปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนต้ามาก่อน

{พี่โจวมองทางนี้หน่อย!}

{ฉันอยากถามว่า พี่พอจะรู้จักสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติไหม}

{ฉันเป็นนักศึกษาปีสองสาขาสัตวแพทยศาสตร์ เป้าหมายคืออยากเข้าสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติ แต่ฉันหาข้อมูลมาตั้งนานก็ยังไม่รู้เลยว่า เกณฑ์การรับเข้าของที่นั่นมันสูงขนาดไหน}

{ได้ยินมาว่าสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติมีความผูกพันลึกซึ้งกับคณะสัตวแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า ผู้อำนวยการสถาบันติดต่อกันหลายรุ่นก็จบมาจากเยี่ยนต้าทั้งนั้น เลยอยากถามพี่โจวว่าพอจะรู้เรื่องพวกนี้บ้างไหม (รูปหน้าแดง)}

หลินโจวยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไร ไป๋เซี่ยวที่อยู่ข้างๆ ก็ชะงักไปก่อน

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เธอก็นึกถึงนักวิจัยที่อ้างตัวว่ามาจากสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติในห้องไลฟ์คืนที่ผ่าคลอดให้แม่หมาป่าขึ้นมา

ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นไอดีของเขาเลยแฮะ

พอได้สติ ไป๋เซี่ยวก็อดสงสารน้าตัวเองไม่ได้

มาถามน้าแบบนี้ มันไม่ใช่การเอากลือมาโรยบนแผลหรอกเหรอ

ถ้าตอนนั้นน้าไม่ลาออก ตอนนี้น้าก็คงทำงานอยู่ในสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติอะไรนั่นไปแล้ว

แม้แต่ในช่องคอมเมนต์ ยังมีชาวเน็ตบางคนเริ่มรู้สึกว่าคำถามนี้ไม่เหมาะสม และตั้งใจจะพิมพ์ช่วยแก้ต่างให้หลินโจว

ทว่าหลินโจวที่เป็นเจ้าตัวกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอพูดถึง “สถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติ” เขาก็เริ่มพูดจ้อไม่หยุดปาก

ไม่เพียงแต่แนะนำนักศึกษาคนนี้ว่าควรหาข้อมูลเกี่ยวกับสถาบันวิจัยสัตว์ผ่านช่องทางไหน แต่ยังบอกอีกว่า

หากอยากเข้าสถาบันวิจัยสัตว์ จะต้องตีพิมพ์บทความวิชาการในวารสารกลุ่มไหนจำนวนกี่เรื่อง ค่าอิมแพกต์แฟกเตอร์ต้องอยู่ที่เท่าไหร่ และทางที่ดีตอนเรียนมหาวิทยาลัยควรต้องเคยคว้ารางวัลอะไรมาบ้าง

ไป๋เซี่ยวที่เป็นเด็กเรียนไม่เก่ง “…”

เอาละ เป็นขอบเขตความรู้ที่เธอฟังไม่เข้าใจอีกแล้ว

หลินโจวพูดจบ หยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มแนะนำตัวสือเฮ่าซึ่งเป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสัตว์คนปัจจุบัน

เขาเล่าว่าผู้อำนวยการสือเฮ่าคนนี้มีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร ชอบเด็กใหม่สายวิจัยแบบไหน และต้องทำผลงานแบบใดถึงจะเข้าตาได้

เรียกได้ว่ารู้สิ่งใดก็พูดหมดสิ้น ไม่มีกั๊กไว้เลยสักนิด

ไม่เพียงแค่นักศึกษาปีสองคนที่ถามคำถามเท่านั้น แม้แต่ชาวสายวิจัยสัตวแพทย์จำนวนมากที่แฝงตัวอยู่ในห้องไลฟ์ต่างก็อ้าปากค้างกันถ้วนหน้า

{เชี่ยยย หมอโจวนี่รู้ลึกรู้จริงว่ะ!}

{ถ้าไม่ใช่เพราะฉันบังเอิญเคยศึกษาเรื่องนี้มาบ้าง ฉันคงนึกว่าเขาพูดมั่วไปเรื่อยแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะตรงกับที่อาจารย์ที่ปรึกษาของฉันเคยบอกไว้แทบจะเป๊ะๆ!}

{จริงดิ แม้แต่เรื่องผู้อำนวยการสือเฮ่าคนนั้นก็ตรงกับที่หมอโจวอธิบายไว้เหรอ}

{จินจื่อ: พี่โจวของฉันไม่เคยพูดจาเหลวไหล แล้วก็ไม่เคยหลอกใครด้วย!}

{ฮือๆ พี่โจว ต่อไปนี้พี่คือพี่ชายแท้ๆ ของฉันอีกคนแล้วนะ!!}

{ตอนหมอโจวเรียนต้องสนิทกับพวกศาสตราจารย์ในคณะมากแน่ๆ นักศึกษาที่ผลการเรียนดี ใครบ้างจะไม่ชอบ}

{งั้น…หมอโจว ตอนที่คุณอยู่วิทยาลัยเยี่ยนต้า เคยเจออาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน บ้างไหมครับ}