บทที่ 74 ผู้กล้า ดื่มซุปไก่พิษชามนี้ซะ!

ไลฟ์พูดคุยมีกำหนดเริ่มตอนสองทุ่มครึ่ง

ทว่ายังไม่ทันถึงเวลา ชาวเน็ตจำนวนมหาศาลก็แห่แหนเข้ามาในห้องไลฟ์กันแน่นเอี้ยด

แถมยังแท็กชวนเพื่อนฝูงตามเข้ามาดูไม่ขาดสาย

ปกติช่วงที่คนดูเยอะที่สุด ห้องไลฟ์นี้เคยแตะผู้ชมสูงสุดแค่สามล้านคน

แต่ตอนนี้ ยอดคนดูกลับพุ่งทะยานไปถึงห้าล้านกว่าคนเข้าให้แล้ว และยังมีทีท่าว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่ไป๋เซี่ยวตั้งกล้อง เธอก็แอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

ท่าทางของน้าเธอนี่ ทำไมดูเหมือนดาราเตรียมเปิดแฟนมีตติ้งอย่างนั้นล่ะ

มันจะเวอร์เกินเบอร์ไปแล้วมั้ง

แม้จะยังเทียบไม่ได้กับยอดไลฟ์ของดาราดังแถวหน้า แต่ระดับนี้ก็ทำเอาดาราปลายแถวอิจฉาตาร้อนจนแทบร้องไห้ได้สบายๆ

[เริ่มหรือยังเนี่ย ฉันมาสายไปไหม ถึงคิวฉันหรือยัง!]

[มาจากไหนจะมาลักไก่แซงคิว ไปต่อท้ายแถวนู่นไป๊! ฉันมาก่อน พี่โจวมองฉันหน่อย!]

[มาแล้วๆ พร้อมหน้ากันทั้งบ้านเลยจ้า พ่อแม่ฉันยอมทิ้งเวลาเดินย่อยอาหารหลังมื้อเย็น มารอนั่งดูหมอโจวไลฟ์ด้วยกันเลยนะ]

[โห หมอโจวมีแฟนคลับรุ่นคุณลุงคุณป้าด้วยแฮะ]

[แค่นั้นยังเด็กไปจ้ะ ฉันโดนยายลากมาดูเนี่ย ยายเอาแต่บอกว่าหมอโจวล้วงก้นวัวเก่งมาก เหมือนรักแรกของแกเลย]

[พรืด! รักแรกของคุณยายนี่มีกลิ่นอายเฉพาะตัวจัดๆ เลยนะ]

ระหว่างที่ในห้องไลฟ์กำลังคุยเล่นกันคึกคัก

ไป๋เซี่ยวก็ขยับเข้าไปใกล้หลินโจวซึ่งอยู่นอกเฟรมกล้อง แล้วกระซิบกระซาบ

"น้าคะ เดี๋ยวตอนคุยก็พูดเหมือนปกตินั่นแหละ ไม่ต้องเกร็งนะ"

"เดี๋ยวหนูจะยืนอยู่หลังกล้อง น้าก็คิดซะว่ากำลังคุยกับหนูอยู่ก็แล้วกัน"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินโจวจะพูดคุยกับชาวเน็ตตรงๆ ไป๋เซี่ยวเลยดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีก

หลินโจวรินน้ำใส่กระบอกเก็บความร้อนจนเต็ม แล้วหันมายิ้มให้เธอ

"ได้ น้าจะพยายามเรียนรู้จากเรานะ"

พอได้ยินคำนี้ไป๋เซี่ยวก็ยิ้มแก้มปริ ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กอย่างอารมณ์ดี๊ดี

กงเกวียนกำเกวียน วันนี้ถึงคิวเธอได้เชิดหน้าชูตาบ้างแล้ว

ในที่สุดก็มีวันที่น้าต้องมาเรียนรู้จากเธอบ้าง!

หลินโจวจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย ถือกระบอกน้ำเก็บความร้อนแล้วเดินไปนั่งหน้ากล้อง

"สวัสดีทุกคนครับ ยินดีต้อนรับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับความกระตือรือร้นของทุกคนด้วยนะครับ"

เขาเหลือบมองเวลา "เอาอย่างนี้แล้วกัน ตอนนี้ยังไม่ค่อยดึก เรามาสุ่มแฟนคลับสักสองคนที่อยากคุยด้วย ขึ้นมาเปิดไมค์คุยกันเล่นๆ ดีกว่า"

ไป๋เซี่ยว "พรืด! แค่กๆ!"

บอกให้เรียนรู้ ไม่ได้บอกให้แอดวานซ์ก้าวกระโดดขนาดนี้!

นี่น่ะเหรอศักยภาพการเรียนรู้ของหัวกะทิ? มันจะโหดเกินไปแล้ว

พออ้าปากก็พูดจาคล่องปร๋อเป็นต่อยหอย

ไม่ประหม่า ไม่ติดอ่าง แถมยังริจะชวนแฟนคลับขึ้นมาเปิดไมค์คุยด้วยเนี่ยนะ?

ไป๋เซี่ยวเบิกตากว้างจนแทบถลน

นี่ไม่เหมือนสตรีมเมอร์หน้าใหม่ที่เพิ่งเคยออกกล้องครั้งแรกเลยสักนิด!

อย่างน้อยตอนเธอไลฟ์แรกๆ ก็ไม่มีทางทำได้แบบนี้แน่

ทางด้านไป๋เซี่ยวยังไม่ทันหายอึ้ง ในห้องไลฟ์ก็มีแฟนคลับกดส่งคำขอเปิดไมค์เข้ามากันพรึ่บพรั่บ

"ว้ากกก หมอโจวสุ่มโดนผมแล้ว!!!"

เสียงแหกปากลั่นของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นในห้องไลฟ์เป็นคนแรก

"แม่ครับ ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม หมอโจว ผมชอบคุณนะ!!"

ไป๋เซี่ยว "…"

ห้องไลฟ์: […]

หลินโจวหัวเราะร่า "ครับๆ รู้แล้วครับ เชิญคนถัดไป"

"อย่านะครับหมอโจว ผมมีคำถามอยากถาม!"

"ว่ามาเลยครับ" หลินโจวดึงมือที่กำลังจะกดตัดสายกลับมา

"แฮ่มๆ" ปลายสายหัวเราะแหะๆ "ผมอยากถามว่าปกติหมอโจวใช้แชมพูยี่ห้ออะไรครับ"

"ทำงานหนักขนาดนี้ แต่ผมยังดกดำได้ขนาดนั้น ทำได้ยังไงเหรอครับ"

หลินโจวชะงักไปนิด ก่อนจะยกมือขวาขึ้นลูบผมพลางยิ้มกว้าง

"เป็นไปได้ไหมว่ามันติดตัวมาแต่เกิด"

[กรี๊ด รอยยิ้มหมอโจวฆ่าฉันตายไปเลย!]

[ใครว่าหมอโจวแก่ หมอโจวยอดเยี่ยมที่สุด!]

[ใช้สูตรมั่วแบบนี้ เอาไปศูนย์คะแนน!]

"ขอเชิญท่านถัดไปครับ~" หลินโจวยื่นมือไปแตะหน้าจอ

"ถึงฉันแล้ว ถึงฉันแล้ว!"

คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงของแท้แน่นอน

"หมอโจวคะ ช่วงนี้ฉันกลุ้มใจมากเลยค่ะ รู้สึกทำงานไม่ราบรื่นสักอย่าง แต่ยังดีที่ได้ดูไลฟ์ของคุณทุกวัน ช่วยเยียวยาจิตใจฉันได้เยอะมากจริงๆ ค่ะ"

หลินโจวยิ้มบางๆ "ช่วยคุณได้ก็ดีแล้วครับ"

"หมอโจวช่วยเตือนสติฉันหน่อยได้ไหมคะ แฟนบอกว่าฉันเอาแต่บ่นนู่นบ่นนี่กรอกหูเขาทุกวัน เขาบอกว่าฉันน่ารำคาญ คนที่เก่งจริงเขาไม่มัวมานั่งบ่นสภาพแวดล้อมกันหรอก"

หลินโจวเลิกคิ้ว "คนเก่งไม่บ่นสภาพแวดล้อม แต่คนไม่เอาไหนทำได้นี่ครับ"

"ตราบใดที่คุณไม่เอาถ่านพอ นอกจากจะบ่นสภาพแวดล้อมได้แล้ว คุณยังบ่นไอ้คนเก่งพวกนั้นได้ด้วยนะ"

"ฮ่าๆ! มีเหตุผล!" หญิงสาวปลายสายหัวเราะลั่น

"คนที่เก่งกว่าฉันยังพยายามมากกว่าฉัน แล้วฉันจะพยายามไปเพื่ออะไรอีกล่ะคะเนี่ย"

"ถูกต้องครับ" หลินโจวพยักหน้า "ในเมื่อคุณไร้ประโยชน์ ก็ไม่มีใครมาเอาเปรียบคุณได้แล้ว"

[เชี่ย หมอโจวสายดาร์ก!]

[555 ได้รับการปลอบประโลมเฉยเลย!]

[นี่สินะซุปไก่พิษในตำนาน สหาย ข้าขอซดหมดชาม พวกนายตามสบาย!]

หญิงสาวหัวเราะร่า ก่อนจะเริ่มส่งเสียงกระซิกๆ อีกรอบ

"ฮือๆ แต่ว่านะหมอโจว ทุกวันนี้ฉันไปทำงานด้วยอารมณ์บูดบึ้งตลอดเวลาเลยค่ะ"

หลินโจว "งั้นอารมณ์คุณก็มั่นคงสม่ำเสมอดีนี่ครับ"

"ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ ทุกวันตอนทำงานฉันเอาแต่คิดว่ามื้อเช้าจะกินอะไร มื้อเที่ยงจะกินอะไร มื้อเย็นจะกินอะไร"

หลินโจว "งั้นคุณก็เป็นคนชอบคิดไตร่ตรองรอบคอบดีนี่ครับ"

"แต่ดูเหมือนฉันจะเอาแต่ปล่อยจอย ปล่อยจอย แล้วก็ปล่อยจอยอยู่ทุกวันเลย"

หลินโจว "แบบนี้จะไม่นับว่ามีวินัยในตัวเองได้ยังไงล่ะครับ"

[พรืด! หมอโจวตามใจเก่งเกินไปแล้ว!]

[หมอโจว: โปรดเรียกผมว่าพ่อหนุ่มคลั่งรักแฟนคลับ (ภาพยืดอก.jpg)]

[ฮือๆ หมอโจวคือผู้ชายในอุดมคติของฉันจริงๆ อยากกอดข้ามฤดูหนาวไปด้วยกันจังเลยค่ะ!]

[งั้นฉันขอนอนตรงกลางได้ไหม]

[บวกฉันอีกคน ทบกันสามชั้น อบอุ่นกำลังดี!]

[?? ปล่อยหมอโจวไปเถอะ พวกหล่อนสามคนไปใช้ชีวิตด้วยกันให้รอดก่อนดีไหม]

หลินโจวหยอกล้อรับมุกกับชาวเน็ตอย่างลื่นไหล ส่งให้บรรยากาศในห้องไลฟ์คึกคักขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไป๋เซี่ยวที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง

ไหนบอกจะให้น้าเรียนรู้จากเธอไงล่ะ เธอคิดในใจ สกิลระดับนี้ตัวเธอเองยังไม่มีปัญญาทำได้เลยด้วยซ้ำ!

ถ้าเธอไม่พูด ใครมันจะไปเชื่อว่านี่คือน้าเพิ่งเคยไลฟ์สดเป็นครั้งแรก

ไป๋เซี่ยวพูดไม่ออก ไป๋เซี่ยวสะอึก ไป๋เซี่ยวแหงนหน้ามองฟ้า

เปรียบเทียบกันไปก็รังแต่จะพาให้อารมณ์เสีย

คนบางคนมันเกิดมาเพื่อทำได้ดีไปหมดทุกอย่างจริงๆ สินะ

หลินโจวเลิกคิ้ว ชำเลืองมองใบหน้ากลมแป้นของไป๋เซี่ยวที่กำลังตกตะลึงปนอัดอั้นตันใจ เขานึกอยากหัวเราะแต่ต้องกดมุมปากเอาไว้ และไม่ได้คิดจะอธิบายอะไร

เรื่องพรรค์นี้มันอธิบายไม่ได้อยู่แล้ว

เขาคงบอกไม่ได้หรอกว่า ชาติที่แล้วเขาเคยเผชิญหน้ากับดงไมค์ดงกล้องมามากกว่าจำนวนมื้อข้าวที่เธอกินเสียอีก

ในห้องไลฟ์กำลังคึกคักเฮฮา เวลาก็กำลังเหมาะเจาะ

หลินโจวยิงมุกตลกคุยเล่นกับทุกคนอีกสองสามประโยค ก่อนจะตัดสายพีเคอย่างพึงพอใจ

"เอาละครับ คราวนี้ถึงคราวที่ผมจะแนะนำตัวเองกับทุกคนอย่างเป็นทางการแล้วนะ"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ห่างออกไปพันกิโลเมตร ภายในห้องทำงานของบอสบริษัท MCN แห่งหนึ่งกลับเงียบเหงาวังเวง

ตัวบอสเอาแต่ถอนหายใจฮึดฮัดอยู่ข้างใน

ส่วนพนักงานข้างนอกก็นั่งตัวลีบด้วยความหวาดระแวง

อันที่จริงงานในมือก็เสร็จหมดแล้ว แต่ในเมื่อบอสยังไม่ยอมเลิกงาน ใครจะกล้าแอบชิ่งกลับบ้านกันล่ะ

ทำได้แค่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวในห้องทำงานไปพลาง อู้งานไปพลางเท่านั้น

"พรืด!" จู่ๆ ก็มีคนกลั้นขำไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมาคำหนึ่ง

ทุกคนหันขวับไปมองทันที "อะไรวะ?"

"อุ๊บ… ฮ่าๆ!" มีเสียงหลุดขำพรืดออกมาอีกระลอก

ทุกคนทำหน้ามึน "เป็นบ้าอะไรของแกวะ"

ยังไม่ทันที่ใครจะได้อ้าปากถามว่าเสี่ยวหวังขำอะไร ประตูก็เปิดผาง หัวหน้าเดินดุ่มๆ ออกมาจากห้องทำงานพอดี

"เมื่อกี้ฉันเพิ่งนึกเรื่องผิดปกติขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง"

"มีอะไรเหรอครับหัวหน้า" พลพรรคสายเลียรีบปรี่เข้าไปรับมุกทันควัน

หัวหน้าขมวดคิ้วมุ่น "พวกนายว่า อายุของหลินโจวมันดูแหม่งๆ ไหม"

ทุกคนพากันงงเป็นไก่ตาแตก

ที่แท้หัวหน้าถอนหายใจเฮือกๆ มาตั้งนานสองนาน ก็เพราะกลุ้มเรื่องนี้นี่เองเรอะ

นี่ยังไม่ยอมตัดใจเลิกรากับหมอโจวอีกหรือเนี่ย

หัวหน้ายังไม่ยอมถอดใจจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่ใช่เพราะความดื้อรั้นอยากจะเอาหลินโจวให้ตายคามือ

พูดให้ถูกคือ เหมือนเจอคู่ปรับตัวฉกาจเข้าให้ เลยอยากจะเอาชนะให้ได้สักยกมากกว่า

แต่ฝ่ายเลียแข้งเลียขาไม่สนหรอกว่าหัวหน้าคิดจะทำอะไร ขอแค่ได้ประจบเอาใจก็เป็นพอ

เขาทำทีเป็นครุ่นคิดจริงจัง "ถ้าบอกว่าเขาจบปริญญาตรีแล้วกลับหมู่บ้านเลย อายุอานามก็ดูจะเยอะไปหน่อยจริงๆ ครับ"

"เห็นไหมล่ะ!" ตาของหัวหน้าเป็นประกายขึ้นมาทันที "มันต้องมีเงื่อนงำอะไรแน่!"

"มีเงื่อนงำจริงๆ ครับ" เสี่ยวหวังที่แอบขำคิกคักอยู่ตรงมุมห้องเมื่อกี้ จู่ๆ ก็พูดโพล่งขึ้นมา

ทุกคนหันขวับไปมอง "มีอะไรยังไง เล่ามาซิ!"

เสี่ยวหวังว่า "หมอโจวน่ะ หลังจากจบปริญญาตรีแล้ว เขาเรียนต่อหลักสูตรตรีควบเอกต่างหากล่ะครับ ถึงค่อยกลับหมู่บ้าน"

ทุกคนถึงกับอึ้ง "หา?"

เขาเรียนต่อตรีควบเอกเนี่ยนะ!

"แต่ประวัติการศึกษาของเขาก็แค่ปริญญาตรีไม่ใช่เหรอ"