บทที่ 370 กระสุนจริง ปืนจริง ข้างหน้าต้องมีตัวเบิ้มอยู่แน่!

หลินต้าไห่กำด้ามพลั่วในมือแน่นจนข้อกระดูกนิ้วมือขึ้นสีขาวซีด เขามองไปยังซองปืนหนังสีดำตรงเอวของฟู่เจี๋ย เส้นเลือดบนหลังมือเต้นตุบๆ แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมขยับถอยแม้แต่ก้าวเดียว

“ลุงครับ ของจริงแน่นอน”

ฟู่เจี๋ยตบปืนพกประจำกายเบาๆ เกิดเสียงหนังกระทบกันดังตุบ บรรยากาศรอบข้างคุมเชิงนิ่งสนิท