บทที่ 394 แหกปากอยู่ได้! แต่เช้าตรู่มาร้องโวยวายอะไรกันนัก!

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดส่องลอดซี่หน้าต่าง ทอดเงาสลัวรางสองสามสายลงบนพื้นห้อง

ลมหนาวพัดเล็ดลอดรอยต่อหน้าต่างเข้ามาด้านใน เย็นยะเยือกจนชวนสะท้าน