บทที่ 395 คลี่คลายเสียที หึ หึ หึ!

ลำดับชั้นวรรณะในลานบ้านถูกจัดสรรไว้อย่างเบ็ดเสร็จในช่วงเวลาอาหารเช้านี้

“พี่โจว! พี่โจว!”

ประตูบ้านถูกผลักเปิดออก โจวจิ้นพุ่งตัวออกมาพร้อมรอยคล้ำใต้ตาเป็นปื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก ในมือชูโทรศัพท์ขึ้นสูง หน้าจอเปิดค้างไว้จนสว่างจ้าแสบตา