บทที่ 51 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด!

ในห้องไลฟ์พลันเดือดดาลกันยกใหญ่

เหล่าแฟนคลับพันธุ์แท้ที่คอยหนุนหลังหลินโจวมาตลอด ตอนนี้ต่างพากันรูดซิปปากเงียบกริบเหมือนน้ำท่วมปาก

อยากจะช่วยแก้ต่างสักคำว่า "หมอโจวทำแบบนี้ ต้องมีเหตุผลของเขาแน่ๆ"

แต่พิมพ์ยังไม่ทันเสร็จ สมองก็เบรกมือไว้เสียก่อน

จะมีเหตุผลบ้าบออะไรให้คนเอาเศษแก้วไปป้อนไก่กินกันเล่า!

ไป๋เซี่ยวเหลือบมองปฏิกิริยาในช่องคอมเมนต์

ทั้งที่อยู่ในช่วงหน้าหนาว แต่เหงื่อกาฬกลับแทบจะไหลซึม

การกระทำของน้าเนี่ย ช่างมาได้ "ถูกจังหวะ" เสียจริง

อีกนิดเดียวก็เหมือนอ้าปากยอมรับตรงๆ แล้ว

ทว่าหลินโจวกลับไม่แม้แต่จะปรายตามามองไป๋เซี่ยว เขายังคงผสมยาให้วัวต่อไป

เห็นเพียงเขาหันมองซ้ายมองขวาหาอะไรบางอย่าง

ครู่ต่อมา ก็เดินไปเก็บขวดเบียร์จากหน้าประตูห้องครัวกลับมาใบหนึ่ง

หลังจากล้างทำความสะอาดเรียบร้อย ก็เทยาเมื่อครู่ผสมกับของเหลวไม่ระบุชนิดอย่างอื่นลงไปในขวดเบียร์

แถมยังออกแรงเขย่าอีกหลายที

เสียงกึกๆ กักๆ ดังกระทบ ทำเอาใจของทุกคนหล่นวูบ

อย่าว่าแต่แฟนคลับเลย แม้แต่ชาวเน็ตที่กำลังรุมด่าหลินโจวอยู่ก็ยังอึ้งไปตามๆ กัน

รู้สึกอยู่ตลอดว่าวินาทีถัดไป หลินโจวจะต้องทำเรื่อง "สะเทือนขวัญสั่นประสาท" อะไรออกมาอีกแน่

และก็เป็นไปตามคาด หลินโจวไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังจริงๆ

เห็นเพียงเขาถือขวดเบียร์ ก้าวยาวๆ กลับเข้าไปในคอกวัว

มือขวาบีบคางวัวป่วยไว้

มือซ้ายออกแรง ยัดปากขวดเบียร์เข้าไปในปากวัวทันที

อึกๆ

ยาไปครึ่งขวดก็ถูกหลินโจวกรอกลงท้องวัวไปแบบนั้นเอง

ไป๋เซี่ยว "…"

ทุกคนในห้องไลฟ์: […]

ครั้งล่าสุดที่เคยเห็นท่าทาง "กรอกเหล้า" ดุดันขนาดนี้ ยังเป็นในละครทีวีอยู่เลย

ฉากท่านประธานจอมวายร้ายกำลังรังแกเบ๊ตัวน้อยผู้อ่อนแอ

ทุกคนพากันขนลุกซู่

พอได้สติกลับมา ห้องไลฟ์ก็แทบระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

ชาวเน็ตกลุ่มที่ออกมา "เปิดศึกถล่ม" หลินโจวก่อนหน้านี้ ตอนนี้เรียกได้ว่ามีหลักฐานค้ำคอจนมั่นใจเกินร้อย

กระทั่งพวกกองทัพเกรียนคีย์บอร์ดยังอดแอบพึมพำในใจไม่ได้

พวกมันไม่ได้แค่รับเงินมาปั่นน้ำให้ขุ่นหรอกเหรอ

ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์ไปได้

ความรู้สึกรักความถูกต้องมันล้นทะลักเหลือเกิน

คราวนี้แม้แต่ไป๋เซี่ยวเองก็ไม่รู้จะช่วยแถยังไงแล้ว

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ๆ

ที่แย่กว่านั้นคือ หลินโจวดันกรอกรวดเดียวไปถึงสามขวด

ด้วยท่าไม้ตายเดิมเป๊ะ

ไป๋เซี่ยวถึงกับไม่กล้ามองช่องคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ตอนนี้เลย

เธอแหงนหน้ามองท้องฟ้าทำมุมหนึ่งร้อยสามสิบห้าองศา

เหนื่อยแล้ว จะพังพินาศก็พังไปให้หมดเถอะ

ตรงกันข้ามกับคนเลี้ยงวัวที่อยู่ข้างๆ พอมองท่าทางแหงนคอไปข้างหลังของไป๋เซี่ยวแล้วก็รู้สึกขำ

"ไป๋เซี่ยว เป็นอะไรไปล่ะนั่น"

ไป๋เซี่ยวที่ถูกทักขึ้นมา ยิ้มแหยออกมาอย่างฝืนทน

สายตาที่มองคนเลี้ยงวัวก็แอบหลบวูบไปตามสัญชาตญาณ

หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เรียบเรียงคำพูดในหัว แล้วอดถามออกไปไม่ได้

"อาเหลียงคะ ถ้าสมมติมีหมอคนหนึ่งฝีมือรักษาเก่งมาก แต่เขาไม่มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์ ทว่าเขาช่วยชีวิตคนในบ้านอาไว้ตั้งหลายคน แถมยังช่วยคนในหมู่บ้านไว้อีกเยอะแยะ"

"อาจะสนใจไหมคะว่าเขามีใบประกอบวิชาชีพหรือเปล่า"

ยิ่งไป๋เซี่ยวถาม เสียงก็ยิ่งเบาลงเรื่อยๆ

เหมือนลูกโป่งที่โดนเข็มทิ่ม ลมความมั่นใจค่อยๆ แฟบหายไปทีละนิด

แต่คนเลี้ยงวัวที่ถูกเรียกว่า "อาเหลียง" กลับหัวเราะชอบใจ แล้วโบกมือไปมา

"จะมีใบหรือไม่มีใบ มันก็แค่กระดาษแผ่นเดียวไม่ใช่เหรอ"

"อาเรียนมาน้อยนะ แต่เคยดูทีวีเขาบอกว่า มีตั้งหลายคนที่บ้านสอบได้ใบอะไรมั่วซั่วไปหมด สุดท้ายก็ไม่มีความสามารถ ทำงานอะไรก็ไม่ได้อยู่ดี"

"แล้วใบพวกนั้นมันมีประโยชน์อะไรล่ะ"

"ขอแค่มีความสามารถ ช่วยชีวิตคนได้จริงๆ จะไปสนทำไมว่าตอนสอบจะได้กี่คะแนน"

ไป๋เซี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา

"จริงด้วย อาเหลียงพูดถูกที่สุด! มันก็แค่นั้นเอง!"

เธอแอบชำเลืองมองหลินโจวที่อยู่ข้างๆ อีกรอบ พลางระมัดระวังน้ำเสียงแล้วลองหยั่งเชิงต่อ

"แล้วถ้าเป็นหลักการเดียวกัน เปลี่ยนมาเป็นหมอสัตว์ก็น่าจะเหมือนกันใช่ไหมคะ"

สิ้นเสียงพูด หลินโจวที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรก็หันขวับมามองเธอทันที

ทำเอาไป๋เซี่ยวสะดุ้งโหยง

จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองแอบทำความผิดแล้วโดนครูจับได้คาหนังคาเขา

แต่พอคิดดูอีกที เธอจะกลัวไปทำไมกัน

นี่เธอกำลังหาทางลงให้น้าอยู่ไม่ใช่เหรอ

พอนึกถึงตรงนี้ ไป๋เซี่ยวก็เชิดหน้าขึ้นมาใหม่ ยืดตัวตรงแหน็วทันตา

หลินโจวไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ดึงสายตากลับไปด้วยรอยยิ้มกึ่งขำ

หลินจินเหลียงที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้สนใจการส่งสายตาตอบโต้ของสองน้าหลาน เอาแต่พูดตอบคำถามของไป๋เซี่ยวต่อไป

"ขนาดหมอรักษาคนยังไม่เห็นมีใครสนใจเลย นับประสาอะไรกับหมอรักษาวัว"

"ชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกเราน่ะไม่สนพวกใบประกาศหรือชื่อเสียงอะไรหรอก ของพรรค์นั้นมันก็แค่เปลือกนอกทั้งนั้น คนที่ช่วยแก้ปัญหาให้พวกเราได้จริงๆ ถึงจะเป็นหมอที่ดี"

"ก็เหมือนอย่างน้าของเธอนี่ไง จริงไหมล่ะ"

"ใช่เลยค่ะ!" ไป๋เซี่ยวขานรับอย่างหนักแน่น

รู้สึกว่าความอึดอัดคับข้องใจที่มีอยู่ทะลวงหายไปแทบหมดสิ้น

ทั่วทั้งร่างรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

เห็นๆ อยู่ว่าน้าเป็นคนดีที่คอยช่วยเหลือทุกคนและทำงานจริง ทำไมเธอจะต้องมารู้สึกกระมิดกระเมี้ยนไม่มั่นใจด้วยล่ะ

ก็แค่เผลอโยนเศษแก้วเข้าปากไก่ไปคำเดียวเองนี่นา

…ไก่คงไม่กินเข้าไปจนตายหรอกมั้ง

ในห้องไลฟ์

แฟนคลับที่ก่อนหน้านี้ทำตัวเป็นน้ำเต้าปากตันพูดไม่ออก พอได้ยินคำพูดพวกนี้เข้าก็เหมือนได้ปากคืนกลับมา รีบพิมพ์กันรัวๆ

[นั่นสิ คนที่ช่วยแก้ปัญหาให้ชาวบ้านได้จริงๆ ถึงจะเป็นสัตวแพทย์ตัวจริง กระดาษแผ่นเดียวจะไปพิสูจน์อะไรได้]

[ฮ่องเต้ยังไม่รีบแต่ขันทีรีบไปก่อน ชาวบ้านเขายังไม่เห็นว่าอะไรสักคำ มีแต่ชาวเน็ตเนี่ยแหละที่เต้นแร้งเต้นกาดิ้นกันอยู่ได้]

[ชาวบ้าน: ฉันโอเค สัตว์: ฉันโอเค ชาวเน็ต: ไม่ได้!]

ทว่ายิ่งพวกเขาพูดแบบนี้ พวกเกรียนคีย์บอร์ดก็ยิ่งกัดไม่ปล่อย ก่นด่าเรื่องหลินโจวรักษาโดยไม่มีใบอนุญาตหนักกว่าเดิม

[เหอะๆ ร้อนตัวล่ะสิ กลืนน้ำลายตัวเองไม่ทันแล้วใช่มะ]

[เอาแต่พูดว่าไม่มีใบก็ไม่เห็นเป็นไร นั่นก็แปลว่าหลินโจวไม่มีใบจริงๆ ใช่ไหมล่ะ]

[ถ้าไม่มีใบ ก็เท่ากับประกอบวิชาชีพโดยไม่มีใบอนุญาต นั่นมันผิดกฎหมายนะโว้ย!]

[ถ้าไม่ใช่ว่าหลินโจวเป็นแค่เน็ตไอดอลที่จัดฉากสร้างภาพ ก็เป็นพวกหมอเถื่อนไร้จรรยาบรรณที่ไม่มีใบอนุญาต ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็น่ารังเกียจทั้งนั้นแหละ!]

[ใช่แล้ว ประท้วงเลย! อย่าลืมไก่ที่เป็นผู้เคราะห์ร้ายข้างๆ ด้วยนะ!]

[ไก่โต้งตัวเบ้อเร่อน่ารักขนาดนั้น ทำไมต้องโยนเศษแก้วให้มันกินด้วย!]

ห้องไลฟ์เริ่มเปิดศึกด่าทอกันอีกระลอกอย่างรวดเร็ว

ยอดคนดูสดก็เริ่มมีสัญญาณส่อเค้าว่าจะลดลงเรื่อยๆ

ไป๋เซี่ยวรู้สึกว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้การแน่

วิธีที่ดีที่สุด ความจริงแล้วก็คือการที่หลินโจวควักเอากระดาษแผ่นนั้นที่ทุกคนพูดถึงออกมา

แล้วฟาดใส่หน้าพวกมันให้หงายเงิบไปเลย

แต่ถ้าเธอวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปถามโต้งๆ

แล้วถ้าน้าไม่มีจริงๆ ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ

นั่นไม่ใช่เอาหน้าเข้าไปให้พวกคนที่รอซ้ำเติมตบเล่นฟรีๆ หรอกเหรอ

ไป๋เซี่ยวกลับมารู้สึกลังเลและลำบากใจอีกครั้ง

ในเวลานี้ หลินโจวได้รักษาวัวป่วยเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาเก็บกล่องเครื่องมือเข้าที่ แล้วก้าวขาเดินตรงเข้ามา

กะว่าจะมาจัดการสีหน้าเหมือน "ท้องผูก" ของไป๋เซี่ยวสักหน่อย

"ไป๋เซี่ยว เมื่อกี้ที่ถามจินเหลียงน่ะ หมายความว่ายังไง"

ไป๋เซี่ยวชะงักไปทั้งตัว ถึงกับเอ๋อรับประทาน

"อ่า… เอ่อ… คือ…" อยู่นานสองนาน ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะแถยังไงดี

หลินโจวแอบขำในใจ แต่ใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นเคร่งขรึม

"ทำไม หรือว่าเธอสงสัยว่าน้าไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสัตวแพทย์"

หัวใจของไป๋เซี่ยวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ทุกคนในห้องไลฟ์ที่กำลังเปิดศึกปะทะคารมกันอยู่ก็พลอยใจหายวาบตามไปด้วย

หยุดด่ากันทันควัน แล้วหันมาจดจ่ออยู่กับหลินโจวเป็นตาเดียว

ไป๋เซี่ยวหัวเราะแห้งๆ กวาดตามองฟ้ามองดิน มองทุกอย่างยกเว้นตาของหลินโจว

พอยื้อกันไปมาจนมุม สุดท้ายเธอก็ได้แต่พึมพำบ่นอุบอิบออกมากับสายลม

"ก็น้าโยนเศษแก้วให้ไก่กินทำไมล่ะ"

"โยนเศษแก้วให้ไก่กินเหรอ"

หลินโจวยังไม่ทันได้ตอบ แต่หลินจินเหลียงคนเลี้ยงวัวที่อยู่ข้างๆ ดันได้ยินเข้าเสียก่อน

[ซวยแล้ว เจ้าของบ้านรู้เรื่องเข้าจนได้ โดนคิดบัญชีแค้นย้อนหลังแน่ๆ!]

[โธ่เอ๊ย ไป๋เซี่ยวเธอมันตัวถ่วงจริงๆ รอให้เดินออกมาก่อนค่อยถามก็ไม่ได้]

[เหอะๆ ทำชั่วแล้วยังคิดจะชิ่งหนีอีกเหรอ สายตาประชาชนน่ะสว่างโร่ดุจกระจกเงานะโว้ย!]

"โยนเศษแก้วให้ไก่กินแล้วมันทำไมล่ะ"

หลินจินเหลียงถามย้ำอีกรอบ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

ไป๋เซี่ยวถึงกับเหวอหนักกว่าเดิม

ปฏิกิริยานี้มันไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่นะ

"หรือว่าไก่กินเศษแก้วได้ด้วยเหรอคะ"

ไม่ใช่แค่ไป๋เซี่ยว แต่คนอื่นๆ ในห้องไลฟ์ก็เกิดข้อสงสัยเดียวกันขึ้นมาในหัว

หลินจินเหลียงหัวเราะร่า "ก็แน่สิ"

ก็แน่สิเหรอ

ทุกคนยิ่งอึ้งกิมกี่เข้าไปใหญ่

"ต่อให้มันไม่กินเศษแก้ว มันก็หาเศษหินเศษกรวดกินเองอยู่ดีนั่นแหละ"

ไป๋เซี่ยว "?"

ทุกคน: [??]

"ไก่ไม่มีฟันไว้เคี้ยวอาหาร" ในที่สุดหลินโจวก็เอ่ยปากขึ้น

"เพื่อช่วยบดเมล็ดพืชในกระเพาะให้ละเอียดยิ่งขึ้น พวกมันเลยต้องกินเม็ดทราย ก้อนกรวด หรือเศษโลหะเล็กๆ เข้าไป เพื่อเก็บไว้ในกระเพาะสำหรับช่วยย่อยอาหาร"

"เธอไม่เคยกินกึ๋นไก่หรือไง"

ไป๋เซี่ยวอึ้งไป "กึ๋นไก่… ก็คือเครื่องในแข็งๆ อันนั้นน่ะเหรอคะ"

"ใช่แล้ว นั่นคือกระเพาะส่วนหนึ่งของไก่ เรียกว่ากระเพาะบด ทำหน้าที่กักเก็บและบดขยี้อาหาร"

ไป๋เซี่ยว "…"

ในห้องไลฟ์เองก็นิ่งเงียบกริบไปพักใหญ่ นานๆ ทีจะมีฉากแบบนี้เกิดขึ้น

[สรุปว่า… พวกเราเข้าใจหมอโจวผิดไปเองงั้นเหรอ]