บทที่ 52 ตายไปแล้ว ปากยังแข็งอยู่อีก!

[หมอโจวไม่ได้ให้ไก่กินมั่วซั่ว แต่กำลังช่วยมันงั้นเหรอ?]

[ถ้าไม่มีความรู้เรื่องสัตวแพทย์แน่นจริง ใครจะไปกล้าทำแบบนี้!]

[เมื่อกี้ใครบอกว่าหมอโจวจะทำไก่ตัวผู้ตาย ออกมารับตีนเดี๋ยวนี้!]

[ฉันว่าแล้วเชียว หมอโจวได้รับความไว้วางใจจากชาวบ้านขนาดนั้น จะมาตกม้าตายกับเรื่องคอมมอนเซนส์ได้ยังไง]

คอมเมนต์แทบจะพลิกกลับลำในพริบตาเดียว

แฟนคลับกับขาจรปนเปกันไปหมด ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครยอมรับหรอกว่าตัวเองเคยเข้าใจผิด

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีพวกปากแข็งไม่ยอมรับความจริงอยู่ดี

[ต่อให้เรื่องให้ไก่กินเศษแก้วจะฟลุกถูกขึ้นมา แล้วเรื่องกรอกยาให้วัวล่ะ?]

[ยัดท่อเข้าไปแบบนั้น แค่ดูก็เจ็บแทนแล้ว นี่ยังกรอกรวดเดียวสามขวด ยังเป็นคนอยู่ไหม!]

ไป๋เซี่ยวเหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะเอ่ยถามคำถามนี้ออกไปอย่างระมัดระวัง

สิ่งที่ได้กลับมาทันควันคือสายตาค้อนขวับจากหลินโจว

"แล้วจะให้ป้อนยังไงล่ะ"

"เทใส่ชามให้มันถือยกซดเองดีๆ หรือจะให้น้าเอาช้อนมาค่อยๆ ตักป้อนทีละคำดีล่ะหืม"

"ขนาดแกกินยายังลีลาเลย แล้วจะหวังให้มันยอมอ้าปากกินดีๆ ได้สักกี่อึกกัน"

ไป๋เซี่ยว "…"

เยี่ยม มีเหตุผลสุดๆ จนเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ห้องไลฟ์เงียบกริบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ กลับมาคึกคักอีกครั้ง

[กูว่าแล้วไง หมอโจวทำอะไรย่อมมีเหตุผลของเขาเสมอ]

[พวกมือสมัครเล่นแท้ๆ ริอาจจะไปสอนผู้เชี่ยวชาญทำงานเนอะ]

[เบื้องหลังการกระทำที่ดูพิลึกพิลั่น มักมีตรรกะรองรับอยู่เสมอจริงๆ ไม่จกตา]

[คนบางคนเนี่ย ตัวตายแต่ปากยังแข็งอยู่เลย ตอนนี้ยังจะแถต่ออีกไหมล่ะ?]

บรรดาขาจรที่เคยเข้ามาตั้งข้อสงสัยต่างพากันเงียบกริบ

ใครจะไปคิดล่ะ นึกว่าจับโป๊ะหลินโจวได้แล้ว

ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นประจานความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเองซะงั้น

รู้สึกหน้าชาแสบวาบทะลุหน้าจอกันไปเป็นแถบ

คนผ่านมาดูยังมีทางถอย แต่พวกกองทัพเกรียนคีย์บอร์ดรับจ้างไม่เหมือนกัน

พวกนี้รับเงินเขามาแล้ว ยังไงก็ต้องทำงานให้คุ้มค่าจ้าง

เรื่องหาจุดผิดของหลินโจวถือเป็นของแถม ถ้าไม่ได้ก็ช่างมัน

แต่น้ำขุ่นนี้ ยังไงก็ต้องกวนให้เละต่อไป

[พวกคุณอย่าเพิ่งเปลี่ยนประเด็นสิ ที่เราคุยกันตอนแรกไม่ใช่เรื่องหมอโจวไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสัตวแพทย์หรอกเหรอ?]

[นั่นสิ เขารู้ความรู้ทั่วไปเยอะแล้วไง รักษาสัตว์โดยไม่มีใบอนุญาตมันไม่ผิดกฎหมายหรือไง?]

ไป๋เซี่ยวขมวดคิ้วมุ่น

คนพวกนี้เป็นบ้าอะไรกัน ทำไมถึงกัดไม่ปล่อยเรื่องใบอนุญาตของน้าขนาดนี้

แม้เธอเพิ่งจะก้าวขึ้นมาเป็น 'สตรีมเมอร์ตัวท็อป' ได้ไม่นาน แต่ก็พอมีไหวพริบอยู่บ้าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข่าวคาวในวงการบันเทิงที่เห็นมาเยอะ ทำให้ไป๋เซี่ยวได้กลิ่นความผิดปกติทันที

รู้สึกได้เลยว่าถ้าน้าไม่ออกมาชี้แจง เรื่องนี้คงไม่มีวันจบง่ายๆ แน่

คนชั่วคิดจะเล่นงานน้าฉันอีกแล้ว!

เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบเท้า

ทองแท้ไม่กลัวไฟ จะดีจะชั่วก็งัดออกมาโชว์ให้เห็นกันจะๆ ไปเลย

ยังไงเธอก็เชื่อมั่นในตัวน้าอยู่แล้ว

นี่มันฝันร้ายในชีวิตที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอดสิบกว่าปีเชียวนะ!

ตอนนั้นเอง หลินโจวเดินกลับไปที่ท้ายรถตู้แล้ว เขาถอดชุดทำงานออกพลางก้มๆ เงยๆ รื้อหาอะไรบางอย่างในกล่องเก็บของ

ไป๋เซี่ยวรีบพุ่งพรวดเข้าไปทันที

"น้า หนู…"

ยังไม่ทันจะพูดจบ หลินโจวก็ยื่นของบางอย่างมาจ่อตรงหน้ากล้องไลฟ์เสียก่อน

ไป๋เซี่ยวเหวอไปนิด

เธอหดคอกลับมา แล้วก้มมองหน้าจอโทรศัพท์เหมือนกับชาวเน็ตทุกคนในห้องไลฟ์

บนหน้าจอ ปรากฏกระดาษขนาดเอสี่ที่มีรอยพับเป็นริ้ว

ด้านบนพิมพ์ตัวอักษรไว้อย่างชัดเจน

‘ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสัตวแพทย์’

ตรงกลางมีรูปถ่ายติดบัตรพื้นหลังสีฟ้าของหลินโจว

ด้านล่างระบุชื่อจริงของเขาเอาไว้ครบถ้วน

"อ้อมค้อมไปมาตั้งนาน ก็แค่อยากดูไอ้นี่ไม่ใช่เหรอ"

เสียงของหลินโจวดังขึ้นจากด้านหลังใบประกาศ

ไป๋เซี่ยวไม่มีเวลามานั่งทึ่งว่าทำไมน้าถึงอ่านใจคนออก

"ใช่ๆ!" เธอรีบชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จอ ตาหยีเป็นสระอิด้วยความดีใจ

"…ผ่านเกณฑ์การตรวจสอบคุณสมบัติ ได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสัตวแพทย์ จึงออกหนังสือรับรองฉบับนี้ไว้เป็นหลักฐาน"

ดูสิ นี่ไม่ใช่ใบอนุญาตสัตวแพทย์แล้วจะเป็นอะไรได้อีก!

ไป๋เซี่ยวเชิดหน้าลำพองใจสุดขีด

ท่าทางแบบนั้น ถ้าคนไม่รู้นึกว่าเธอเพิ่งถูกหวยรางวัลที่หนึ่งมาเสียอีก

"น้าเก่งที่สุดเลย สมกับเป็นน้าของหนูจริงๆ!"

[กูบอกแล้วไง อย่าได้ดูถูกพลังการสอบกวาดใบเซอร์ของเด็กท็อปเกาเข่าเชียว]

[ดูจากสภาพยับยู่ยี่ของใบประกาศก็รู้แล้ว ว่าหมอโจวไม่เคยให้ค่ามันเลยสักนิด]

[ก็จริง ขอแค่ช่วยแก้ปัญหาให้ชาวบ้านได้จริงๆ นอกจากพวกชาวเน็ตจอมสู่รู้แล้ว ใครเขาจะไปสนว่ามีใบอนุญาตสัตวแพทย์บ้าบอนั่นหรือเปล่า]

[ก่อนหน้านี้ใครที่สงสัยว่าหมอโจวจัดฉากถ่ายคลิป เป็นอินฟลูฯ เก๊บ้าง ออกมารับฝ่ามือซะดีๆ!]

[ฮือๆ กูก่อนเลย กูมันสมควรตาย ปากบอกว่าเป็นแฟนคลับตัวยงของหมอโจว แต่ดันแอบไปสงสัยเขา กูผิดไปแล้วจ้า]

[บวกหนึ่ง ตอนนี้คุกเข่าสำนึกผิดอยู่หน้าคีย์บอร์ดแล้วครับ ผมขอโทษหมอโจวด้วย]

[ฮือๆ หมอโจวเป็นคนดีขนาดนี้ กูยังไปสงสัยเขาลง คืนนี้นอนๆ อยู่คงต้องสะดุ้งตื่นมาตบหน้าตัวเองสักฉาด]

[คนเมนต์ข้างบนอย่าลืมตบจริงนะเว้ย ถ้ามือไม่ถึง เดี๋ยวกูไปช่วยสงเคราะห์ให้ (อิโมจิยิ้มมุมปาก)]

หลังหน้าจอ หลินโจวเก็บใบประกาศกลับไปแล้ว

ไป๋เซี่ยวยังคงยิ้มแป้นจนตาปิด ก่อนจะโดนน้าปรายตามองมาอย่างเอือมๆ

"ของพื้นฐานแค่นี้ ไม่มีสิถึงจะแปลก"

"มันมีค่าพอให้แกทำหน้าเหมือนท้องผูกมาทั้งวันขนาดนั้นเลยเหรอ"

ไป๋เซี่ยว "…"

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ […]

ขอบคุณนะ รู้สึกเหมือนโดนด่ากระทบไปด้วยยังไงชอบกล

ด้วยเหตุนี้ กระแสดราม่าเรื่อง ‘รักษาสัตว์โดยไม่มีใบอนุญาต’ จึงถูกคลี่คลายลงอย่างง่ายดายด้วยใบประกาศที่หลินโจวหยิบออกมาแบบไม่ยี่หระ

อันที่จริง เรื่องนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของบริษัทเอเจนซีอยู่แล้ว

แต่ทิศทางลมหลังจากนั้นต่างหากที่ทำเอาพวกเขาหงายเงิบจนแว่นแทบแตก

ตามแผนที่พวกเขาวางไว้ ข่าวลือเรื่องรักษาสัตว์เถื่อนต้องแพร่สะพัดไปทั่ว แล้วหลินโจวจะต้องคอยถือรูปถ่ายใบอนุญาตวิ่งโร่ไปแก้ข่าวจนขาแทบขวิด

จากนั้นพวกเขาก็จะคอยดันกระแสอยู่เบื้องหลังเพื่อปั่นน้ำให้ขุ่นต่อไป

ยังไงเสียชาวเน็ตก็สนใจแค่อยากเห็นสิ่งที่ตัวเองอยากเห็นอยู่แล้ว

ขอแค่ยังมีคนคอยพูดถึงประเด็นที่ว่าหลินโจวไม่มีใบอนุญาตต่อไปก็พอ

แต่ปัญหาก็คือไม่รู้ทำไม จู่ๆ ในโลกออนไลน์กลับมีผู้คนจำนวนมากผุดขึ้นมา

พากันออกโรงช่วยหลินโจวแก้ข่าวและชี้แจงตามที่ต่างๆ กันยกใหญ่

ตรงกันข้ามกับตัวต้นเรื่องอย่างหลินโจว นอกจากจะโชว์ใบอนุญาตสัตวแพทย์หน้ากล้องไลฟ์เพียงไม่กี่วินาทีแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลยแม้แต่คำเดียว

นิ่งสงบจนแทบไม่เหมือนเจ้าตัวที่ถูกพาดพิง

ที่ประหลาดกว่านั้นคือ หลังผ่านมรสุมครั้งนี้ไป

ชื่อเสียงของหลินโจวไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับพุ่งทะยานสูงขึ้นไปอีก

คนที่แค่ผ่านมาดูกลายมาเป็นแฟนคลับ ส่วนแฟนคลับธรรมดาก็ยกระดับกลายเป็นแฟนคลับเดนตาย

กระทั่งกองทัพเกรียนคีย์บอร์ดที่รับเงินมาทำงานยังเริ่มรู้สึกละอายใจขึ้นมาบ้างแล้ว

สาดโคลนใส่เขาไม่เข้าจริงๆ ให้ตายสิ

ผู้บริหารของบริษัทเอเจนซีแทบจะกัดฟันกรามแตก

ใครจะไปคิดว่าพวกเขาอุตส่าห์ลงแรงไปตั้งครึ่งค่อนวัน สุดท้ายกลับกลายเป็นการตัดชุดวิวาห์ให้คนอื่นใส่ฟรีๆ ซะงั้น

แต่เรื่องที่ทำให้พวกเขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกยังไม่หมดแค่นี้

เดิมทีตั้งใจจะเดินเกมสองทาง รุกพร้อมกันสองด้าน

ใครจะรู้ว่าอีกด้านหนึ่งก็มีรายงานข่าวเข้ามาพร้อมกัน

บัญชีสตรีมเมอร์สัตวแพทย์คนอื่นๆ ที่เพิ่งปั้นขึ้นมาใหม่ไม่มีใครจุดกระแสติดเลยสักคน

แถมยังมีพวกชาวเน็ตชอบเผือก เอาพวกเขาไปเปรียบเทียบกับหมอโจวโดยเฉพาะ

แซวกันว่าเป็นตัวจริงกับของก๊อบเกรดเอ

ทำเอาชาวเน็ตขำกันจนฟันแทบร่วง

แถมยังช่วยส่งยอดคนดูระลอกใหญ่กลับไปให้หลินโจวอีกต่างหาก

มาถึงตรงนี้ แผนการขั้นแรกของบริษัทเอเจนซีจึงถือว่าล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

ยังดีที่พวกเขาเตรียมใจเอาไว้แต่แรกแล้ว

เนื้อชิ้นใหญ่ขนาดนี้ การจะแล่กินให้ได้คงต้องออกแรงเคี้ยวยากหน่อยเป็นธรรมดา

ดังนั้น พวกเขาจึงเตรียมแผนการขั้นที่สองเอาไว้แล้ว

หมู่บ้านซานเหอ

ช่วงเช้า หลินโจวกับไป๋เซี่ยวกินข้าวเสร็จ ก็ให้อาหารลูกหมาป่ากับเจ้าขาวเรียบร้อย เตรียมตัวจะออกไปเริ่มงานวันใหม่

เพิ่งจะสตาร์ตรถตู้ หลินโจวก็มีสายโทรศัพท์เข้ามาเสียก่อน

"ฮัลโหล พี่หงอี้ อ๋อ ไม่ต้องไปแล้วใช่ไหมครับ"

"วัวหายดีแล้วเหรอครับ อ๋อ ไม่เป็นไรครับ พี่ติดธุระก็จัดการไปก่อนเลยครับ ครับผม"

พอกดวางสาย ไป๋เซี่ยวก็รีบเงี่ยหูเข้ามาใกล้ทันที

"น้า มีอะไรเหรอ"

สีหน้าของหลินโจวยังคงเรียบเฉย เขาส่ายหัว

"ไม่มีอะไร เดิมทีนัดกับอาหงอี้ไว้แปดโมงว่าจะไปดูวัวที่บ้านเขา จู่ๆ เขาบอกว่าติดธุระ เลยไม่ต้องไปแล้ว"

ไป๋เซี่ยว "อ๋อๆ" ไปสองที ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

มีธุระกะทันหันน่ะ เข้าใจได้

หลินโจวก้มมองตารางงานถัดไปในสมุดบันทึก

เขาต่อสายไปยังบ้านหลังต่อไปก่อน

ใครจะรู้ว่าพอกดรับสาย ทางฝั่งนั้นกลับชิงพูดขึ้นมาก่อนเสียอย่างนั้น

"อ้าว เสี่ยวโจว ฉันกำลังจะโทรหาเธออยู่พอดีเลย"

"ที่เรานัดกันไว้ช่วงเช้าวันนี้ว่าจะให้มาตรวจวัวที่บ้านน่ะ พอดีไม่สะดวกเลย เช้านี้ฉันดันมีธุระด่วนเข้ามา เอาเป็นว่าพวกเราค่อยนัดวันกันใหม่ดีไหม"

หลินโจวเงียบไปครู่หนึ่ง "ได้ครับ ไม่มีปัญหา"

พอวางสาย ภายในรถตู้ก็ตกอยู่ในความเงียบงันทันที

ไป๋เซี่ยวเหลือบมองสีหน้าไร้อารมณ์ของน้าตัวเอง

"บ้านนี้ก็ติดธุระเหมือนกันเหรอ"

หลินโจวส่งเสียง "อืม" ในลำคอคำหนึ่ง

ไป๋เซี่ยวเกาคางแกรกๆ

อะไรกันเนี่ย มันจะบังเอิญเกินไปแล้วมั้ง

วันนี้ในหมู่บ้านมีใครจัดงานเลี้ยงอะไรหรือเปล่า

ก็ไม่เห็นได้ยินข่าวเลยนี่นา

ใครจะไปคาดคิด เรื่องบังเอิญไม่ได้มีแค่นี้

เพราะอีกสามบ้านที่โทรไปหลังจากนั้น ต่างก็หาเหตุผลร้อยแปดมายกเลิกนัดตรวจวันนี้เหมือนกันหมด

หลินโจวยังไม่ทันจะหงุดหงิด ไป๋เซี่ยวก็เริ่มเซ็งขึ้นมาแทนแล้ว

"คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด นัดกันมีธุระพร้อมกันทั้งบางเลยหรือไง"

แถมคนพวกนี้ก็ไม่ได้อยู่แค่ในหมู่บ้านซานเหอของพวกเขาด้วยนะ

ยังมีจากอีกสองหมู่บ้านใกล้เคียงอีกต่างหาก

"มันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไงกัน" ไป๋เซี่ยวบ่นพึมพำพลางเปิดประตูก้าวลงจากรถ

หลินโจวมองเธอด้วยความขบขัน "วันก่อนยังเห็นบ่นเหนื่อย ถามหาว่ามีวันหยุดบ้างไหมอยู่เลยไม่ใช่เหรอ"

"พอได้หยุดจริงๆ น้ากลับมานั่งทำหน้ามุ่ยซะงั้น"

ไป๋เซี่ยวเดินไปที่หน้าประตูรั้วบ้านแล้วช้อนตัวอุ้มลูกหมาป่าขึ้นมา ลูบหัวมันไปสองทีแรงๆ

"ได้พักมันก็ดีอยู่หรอก แต่มันแปลกๆ พิกลนี่นา"

"อีกอย่าง คนพวกนี้เป็นอะไรกัน ถ้ารู้ว่าติดธุระทำไมไม่บอกล่วงหน้ากันบ้างเลย"

ไป๋เซี่ยวเหลือบมองหลินโจว ก่อนจะแอบบ่นอุบในใจ

เห็นชัดๆ ว่ามองน้าเป็นตัวอะไร นึกอยากจะเรียกใช้หรือยกเลิกเมื่อไหร่ก็ได้งั้นสิ

คำพูดนี้เธอไม่กล้าพูดออกมาหรอก

น้าอุตส่าห์ดร็อปเรียนกลับมาอยู่บ้านนอก ความรู้สึกเคว้งคว้างก็มากพออยู่แล้ว

จะไปสะกิดแผลใจให้น้าเสียใจอีกไม่ได้เด็ดขาด

พอคิดได้แบบนี้ ไป๋เซี่ยวจึงหันกลับมาปลอบใจหลินโจวอย่างระมัดระวังแทน

ความจริงในใจหลินโจวไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไรเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่ใช่พวกเกิดมาเพื่อเป็นทาสงานที่ถ้าไม่ได้ทำสักวันแล้วจะลงแดงตายเสียหน่อย

ได้โอกาสอู้พักผ่อนสบายๆ ไปครึ่งวัน มีอะไรให้ไม่พอใจกันล่ะ

เขากำลังจะอ้าปากพูด ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นคุณนายจางหงอิง แม่ของเขา เดินหน้าบึ้งตึงกลับมาแต่ไกล

ปากยังพึมพำสบถด่าอะไรบางอย่างมาตลอดทาง

พอเห็นหลินโจว สีหน้าของเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบปั้นยิ้มขึ้นมาแทน

"เสี่ยวโจวยังไม่ออกไปอีกเหรอลูก"

"วันนี้สงสัยคงไม่ได้ไปไหนแล้วล่ะค่ะ"

ไป๋เซี่ยวชิงตอบพลางชะโงกหัวออกมาจากหลังประตูรั้ว

“ยายคะ ในหมู่บ้านมีใครจัดงานเลี้ยงเหรอ ทำไมทุกคนถึงพร้อมใจกันติดธุระหมดเลยล่ะ”

สิ้นเสียงถาม สีหน้าของจางหงอิงก็ยิ่งดูพิลึกพิลั่นขึ้นไปอีก

เห็นได้ชัดว่านึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แถมยังแอบเหลือบมองหลินโจวแวบหนึ่ง

แต่สุดท้ายก็แค่โบกไม้โบกมือ

"ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่มีคนมาตรวจรักษาสัตว์ฟรีในหมู่บ้านน่ะ"