บทที่ 70 รถชนต้นไม้ค่อยคิดจะเลี้ยว น้ำมูกไหลเข้าปากเจียวถึงคิดจะสั่ง!

แทบจะในจังหวะเดียวกับที่เสียงนั้นเงียบลง

จินจื่อก็นำขบวนลูกน้องกรูลงมาจากรถ

วินาทีถัดมา มีรถอีกสองคันตามมาจอดเทียบตรงปากทาง

พอกลุ่มคนตั้งสติได้ บรรดาชายฉกรรจ์ร่างล่ำสิบกว่าคนก็ยืนเรียงหน้ากระดาน เอาตัวเข้าขวางปกป้องหลินโจวไว้ข้างหลังอย่างแน่นหนา

บางคนถึงกับตั้งการ์ดมวยหย่งชุนเตรียมพร้อมบวก

จินจื่อมองตรงไปข้างหน้าแล้วเอียงคอเล็กน้อย

"พี่โจวไม่ต้องกลัว พวกเรามาช่วยค้ำท้ายให้พี่แล้ว มีพวกเราอยู่ อย่าหวังว่าใครจะแตะต้องพี่ได้แม้แต่ปลายก้อย!"

ไป๋เซี่ยว "หา?"

ชาวบ้าน "หา??"

ชาวบ้านต่างหันมองหน้ากันเลิกลั่ก

ใคร? ใครจะไปแตะต้องปลายก้อยเสี่ยวโจวกัน?

หลินโจวกระแอมเบาๆ "จินจื่อ นายเข้าใจผิดแล้ว"

"พี่โจว!" จินจื่อชิงพูดแทรก "พี่น่ะเป็นคนใจดีเกินไป!"

"ผมเห็นในเน็ตหมดแล้ว บอกว่าคนในหมู่บ้านจะยกพวกมารุมเอาเรื่องพี่ เมื่อเช้าพอได้ยินว่าในหมู่บ้านมีความเคลื่อนไหว ผมก็รีบเรียกระดมพลพี่น้องมาทันที"

"ไม่ใช่…"

"พี่โจว!"

"หลายปีมานี้พี่ดีกับพวกเขา ดีกับพวกเราพี่น้องแค่ไหน มันเกินจะบรรยายเลยนะ! ตอนนี้พวกเขากลับทอดทิ้งพี่ แต่พวกเราไม่มีทางทำเรื่องบัดซบพรรค์นั้นเด็ดขาด!"

จินจื่อยกกำปั้นขวาขึ้นทุบอกตัวเองดังอั้ก

"พี่โจววางใจได้ พวกเรายืนเคียงข้างพี่เสมอ!"

หลินโจวทั้งขำทั้งเอือม "จินจื่อ นายเข้าใจผิดจริงๆ"

"พวกเขามาช่วยฉันอธิบาย ไม่ได้จะมาลงไม้ลงมือกับฉันสักหน่อย"

จินจื่อ "?"

เขาหันขวับกลับไป ก็เห็นหลินโจวชี้ไปยังอุปกรณ์ไลฟ์สดในมือของไป๋เซี่ยว

ไป๋เซี่ยวยิ้มแหยพลางยิงฟันใส่เขา

พอเขาหันไปดูสีหน้าพวกชาวบ้าน ก็เห็นทุกคนทำหน้างงงวยแกมระอา จินจื่อถึงกับขึ้นเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

ดูเหมือนบรรยากาศจะชักแปลกๆ ไปหน่อยแฮะ

"เอ่อ อย่างนั้นหรอกเหรอ งั้นพวกป้าๆ น้าๆ เชิญต่อเลย ต่อเลย ฮ่าๆ!"

จินจื่อหัวเราะแห้งๆ พลางดึงพวกพ้องเตรียมจะหลบฉากออกไป

หลินโจวกดมุมปากลง "อธิบายจบแล้ว ความเข้าใจผิดก็เคลียร์หมดแล้ว ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ?"

ระหว่างที่พูด หลินโจวก็ปรายตาไปมองกล้องไลฟ์สดแวบหนึ่ง

สายตานั้นมองเพียงแวบเดียว ทว่ากลับลึกล้ำ

มันสะกดสายตาของทุกคนในห้องไลฟ์ได้ในพริบตา

พวกเขารู้สึกเหมือนได้สบตากับหลินโจวผ่านหน้าจอโดยตรง

จนเผลอขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

หมอโจวกำลังถามพวกเขาสินะ ว่าใช่หรือเปล่า?

[ใช่ๆ! ชัดเจนแจ่มแจ้งที่สุดแล้ว!]

[เข้าใจผิดกันทั้งนั้น เข้าใจผิดล้วนๆ เลย!]

[ถ้าฉันจะบอกว่านี่คือสัตวแพทย์ผู้เปี่ยมคุณธรรม ในนี้คงไม่มีใครคัดค้านใช่ไหม?]

"แน่นอนสิ จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ!"

ไป๋เซี่ยวนึกว่าหลินโจวถามตัวเอง จึงรีบเออออรับลูกทันที

"สรุปว่าฉันมาช้าไปจริงๆ สินะเนี่ย?"

จินจื่อเกาหัวแกรกๆ พลางรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

ไป๋เซี่ยวแอบยิ้มกริ่มจนแทบหุบไม่มิด แต่ก็ยังแกล้งปั้นหน้าขึงขังแล้วพ่นลมหายใจฮึดฮัดใส่

"เด็กตายแล้วค่อยคิดจะให้นม รถชนต้นไม้แล้วถึงนึกจะหักเลี้ยว น้ำมูกไหลเข้าปากแล้วเพิ่งรู้ตัวว่าต้องสูด!"

"ก่อนหน้านี้มัวไปทำอะไรอยู่ฮะ?"

"ขืนมีคนมาหาเรื่องจริงๆ รอพวกนายยกพวกมาถึง กับข้าวก็เย็นชืดหมดพอดี!"

จินจื่อ "…" เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เขาอึกอักอยู่พักใหญ่ ก่อนจะยกขาเตะลูกน้องข้างตัวไปทีหนึ่ง

"เพราะแกแท้ๆ ก่อนออกจากบ้านดันปวดท้องเข้าห้องน้ำ อืดอาดยืดยาดอยู่ได้ เสียเรื่องหมด!"

ลูกน้องทำหน้าละห้อยสุดชีวิต ก็คนมันปวดท้องนี่หว่า ใครจะไปอั้นไหว

หลินโจวได้ยินความผิดปกติในบทสนทนานี้ จึงส่งสายตายิ้มๆ พลางตำหนิไปทางไป๋เซี่ยว

—เธอไปแกล้งอะไรจินจื่ออีกล่ะ?

ไป๋เซี่ยวหัวเราะคิกคัก แอบส่ายหัวดุ๊กดิ๊กอย่างได้ใจ

—ในที่สุดก็ได้เอาคืนเรื่องคราวที่แล้วสักที!

พอกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ขวางหน้ายอมเปิดทางให้ ชาวบ้านจึงพากันก้าวเข้ามาข้างหน้า

"เสี่ยวโจว มาๆ เงินนี่รีบรับไปเถอะ"

พูดพลาง แต่ละคนก็ยื่นเงินในมือส่งให้หลินโจวอีกรอบ

หลินโจวโบกมือปฏิเสธ "พวกเราตกลงกันไว้แล้วนี่ครับ ว่าขายวัวได้แล้วค่อยจ่าย"

"ช่วงสองสามเดือนนี้ตลาดไม่ค่อยดี วัวของทุกคนยังขายไม่ออก เรื่องนี้ผมรู้อยู่"

หลินโจวดันเงินกลับไปอีกครั้ง

"ผมเข้าใจดีครับว่าทุกคนเป็นห่วงผม แต่ขอแค่เราทำสิ่งที่ถูกต้อง จะไปสนคำคนนอกทำไมล่ะครับ?"

"ยิ่งตอนนี้เข้าใจกันดีแล้ว ก็ยิ่งไม่มีเหตุผลต้องคืนคำเลย"

ทว่าชาวบ้านไม่ยอมฟัง

"เสี่ยวโจว เงินเอามาถึงมือแล้ว จะให้เอากลับไปได้ยังไงกัน"

"นั่นสิ เงินนี่ป้าเพิ่งไปถอนมาจากในตำบลเมื่อวานเองนะ ยังอุ่นๆ อยู่เลย"

"เสี่ยวโจว เอ็งรับไว้เถอะ" หลินเฉาผิงยัดเงินใส่มือหลินโจวทันที

"ที่ผ่านมาเอ็งคิดเผื่อพวกเราตลอด ช่วยพวกเราตั้งมากมาย พวกเราไม่มีอะไรจะตอบแทน อย่างน้อยเงินที่สมควรจ่ายพวกนี้ เอ็งก็รับไว้เถอะนะ"

"ใช่ๆ รับไว้เถอะ!" ชาวบ้านพากันส่งเสียงสนับสนุน

หลินโจวขัดน้ำใจไม่ไหว จำต้องรับเงินมา

แต่สำหรับเงินของหลินสาม เขารับไว้เพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น

"ที่บ้านยังลำบาก พี่สามอย่ามาผสมโรงกับเขาเลยครับ"

หลินสามเกาหัวด้วยความเกรงใจ หน้าแดงลามไปถึงคอ

"งะ…งั้นก็ขอบใจเอ็งมากนะ เสี่ยวโจว"

ไป๋เซี่ยวกลอกตาไปมา แอบเขยิบเข้าไปใกล้จินจื่อ

"แล้วพวกนายล่ะ ติดเงินน้าฉันไว้บ้างหรือเปล่า?"

"ไหนบอกว่าจะมาช่วยหนุนหลังไง ไม่รีบเคลียร์เงินให้เรียบร้อยล่ะ"

จินจื่อถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"เคลียร์เงินเหรอครับ? ผมก็จ่ายตรงทุกรอบนี่นา"

พวกลูกน้องคนอื่นๆ ก็พากันแย่งพูด

"ใช่แล้วพี่ เรื่องอื่นพวกผมไม่กล้าโม้หรอก แต่เรื่องจ่ายเงินเนี่ย เร็วสุดๆ แน่นอน!"

"ถูกเผง! พวกเราจ่ายเป็นรอบๆ โอนผ่านวีแชตตลอด ไม่มีเบี้ยวเลยสักนิด! พี่โจวก็รับเงินทุกรอบนี่ครับ ไม่เชื่อพี่ลองถามพี่โจวดูก็ได้"

"น้องสาว เรื่องนี้พูดส่งเดชไม่ได้นะ กฎของพี่โจวมีอยู่ ตรวจคันรถหนึ่งก็จ่ายคันรถหนึ่ง ถ้ารอบไหนจ่ายช้า คราวหน้าก็หมดสิทธิ์แล้ว"

"พวกเราไม่ทำเรื่องโง่ๆ พรรค์นั้นหรอก!"

"ก็ใช่น่ะสิ" จินจื่อรีบเสริม "พี่โจวออกจะดีขนาดนี้ ทั้งมีน้ำใจ ทั้งฝีมือเก่งกาจ เมื่อก่อนตอนโดนหมอสัตว์คนอื่นหลอกฟันหัวแบะ ก็ได้พี่โจวนี่แหละช่วยไว้ พวกเราถึงไม่เจ๊งยับ พี่โจวนี่เป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆ ของผมเลยนะ!"

"ใช่ๆ ยิ่งกว่าพี่แท้ๆ ซะอีก! แล้วพวกเราจะไปเบี้ยวเงินพี่ชายแท้ๆ ได้ยังไง?"

ไป๋เซี่ยวกะพริบตาปริบๆ "???"

ทำไมไม่เห็นเหมือนพวกคนเลี้ยงวัวเลยล่ะเนี่ย?

[พรืดดด 555! เก็ทละ หมอโจวนี่สองมาตรฐานสุดๆ ไปเลย!]

[พ่อค้าคนกลางค้าวัวไม่ใช่พวกขาดเงินอยู่แล้ว จะมาอ้างว่าไม่มีเงินหมุนไม่ได้หรอก เพราะงั้นต้องจ่ายสดทันที ก็ถูกต้องแล้วนี่!]

[ฉันผิดไปแล้ว ขอถอนคำพูดที่บอกว่าหมอโจวเป็นพวกใสซื่อใจป๋าเงินหนาเลย พี่แกไม่ได้โง่สักนิด แล้วก็ไม่ใช่พวกยอมเสียเปรียบฟรีๆ ด้วย!]

[แหงสิ ใครจะยอมเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียว ดูคนในหมู่บ้านพวกนี้สิ เขาดีกับทุกคน ทุกคนก็พร้อมใจกันออกมาปกป้องเขาในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ความจริงใจนี้ไม่ได้สูญเปล่าเลยนะ!]

[ยินดีต้อนรับสู่โลกที่มีแค่พ่อค้าคนกลางค้าวัวที่เจ็บปวด]

[จินจื่อ: น้อยใจสุดๆ แล้วนะเนี่ย]

[ที่พีคคือพวกเขากลับไม่รู้สึกว่ามันมีปัญหาตรงไหนเลย ยอมรับเลยว่าหมอโจว 'คุมคนเก่ง' จริงๆ 555!]

ไป๋เซี่ยวเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ จึงส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

ในใจรู้สึกสมดุลขึ้นมาทันตาเห็น

ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวสักหน่อยที่โดนน้ากำราบซะอยู่หมัด

พอได้สติตื่นจากภวังค์ เธอก็กวาดตามองภาพตรงหน้าอีกครั้ง

ชาวบ้านในหมู่บ้านยังคงต่อแถวรุมยัดเงินให้หลินโจวไม่หยุด บรรยากาศอบอุ่นชื่นมื่นเป็นที่สุด

ส่วนพวกพี่น้องพ่อค้าวัวจากนอกหมู่บ้านต่างก็ยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ ช่วยทำหน้าที่เป็นการ์ดคุ้มกันให้อย่างดิบดี

ตั้งแต่คนในหมู่บ้านยันคนนอกหมู่บ้าน ต่างก็พร้อมใจกันปกป้องน้าของเธออย่างจริงใจ

ไม่ใช่เพราะเกรงใจหรือกลัวเสียหน้า แต่มาจากก้นบึ้งของหัวใจล้วนๆ

เธอก็เป็นเด็กที่โตมาในหมู่บ้านนี้เหมือนกัน

เพราะแบบนี้ เธอถึงยิ่งเข้าใจว่าการปกป้องที่เกินธรรมดาขนาดนี้มันมีค่าและหาได้ยากแค่ไหน

เธออดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้น้าหลินโจวในใจอีกครั้ง

สมกับเป็นน้าของเธอจริงๆ ทำได้ทุกอย่างไม่มีสะดุด!

ขณะที่ไป๋เซี่ยวกำลังทอดถอนใจชื่นชม จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ดังมาจากด้านหลัง

เธอหันขวับไปมองด้วยความประหลาดใจ "แม่?"

"อยู่ดีๆ เป็นอะไรไปน่ะแม่?"

น้าก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่ ทำไมแม่อยู่ๆ ถึงร้องไห้ขึ้นมาล่ะ?