บทที่ 69 ตกใจจนน้ำมูกที่ไหลถึงปากหดกลับไปเลย!

บรรยากาศชะงักงันไปชั่วขณะ

ราวกับสปริงที่มองไม่เห็นถูกกดไว้จนแน่น

ก่อนจะดีดผางออกอย่างกะทันหันจนเกิดเสียงฮือฮาระเบิดขึ้นมาทันที

"ไม่ใช่เรื่องโกหกแน่นอนอยู่แล้ว!"

"มีบ้านไหนบ้างล่ะที่ไม่เคยให้เสี่ยวโจวช่วย?"

"นั่นสิ ตัวฉันเองยังค้างเงินเสี่ยวโจวอยู่ตั้งห้าพันกว่า ก็เพราะวัวยังขายไม่ออก ที่บ้านไม่มีเงินเหลือ เสี่ยวโจวก็ยังไม่ยอมให้ฉันจ่ายค่าตรวจสักทีไม่ใช่เหรอ?"

"คราวก่อนฉันยังไปถามหลานสาวแท้ๆ ของป้าสะใภ้รองมาเลย หมอบ้านพวกเขาน่ะ ไม่ว่าจะฉีดยาหรือไม่ แค่ออกมาตรวจทีหนึ่งก็คิดไปเจ็ดสิบหยวนแล้ว!"

"นั่นน่ะสิ เสี่ยวโจวนิสัยดีขนาดนี้ แต่คนข้างนอกดันไปพูดจาเหลวไหลในเน็ต สารเลวจริงๆ! ใจคอทำด้วยอะไรกัน!"

"เมื่อวานซืนลูกชายโทรมาพูดเพ้อเจ้อ ฉันยังด่ามันไปยกใหญ่เลย ใครหน้าไหนก็ห้ามมาใส่ร้ายเสี่ยวโจวมั่วซั่วเด็ดขาด!"

พวกชาวบ้านพากันยืดคอตะโกน แต่ละคนเดือดดาลจนหน้าดำหน้าแดง

อยากจะลากตัวพวกปล่อยข่าวลือในเน็ตออกมารัวหมัดใส่ให้หายแค้น

เสียงเอะอะโวยวายทำเอาเจ้าขาวกับลูกหมาป่าในลานบ้านพลอยตกใจไปด้วย

เจ้าตัวเล็กทั้งสองวิ่งตึงตังออกมา เกาะแนบขากางเกงของหลินโจวคนละข้าง

"โฮ่ง! โฮ่งๆ!"

"บรู๊ว! ก๊าวๆ!"

ท่าทางราวกับจะบอกว่า "ใครกล้ารังแกหลินโจว เดี๋ยวเจอดีแน่"

งานนี้ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

โดยเฉพาะพวกที่กะจะเข้ามามุงดูเรื่องสนุก

พวกเขาก็แค่พูดนินทาหมอโจวไปสองสามคำไม่ใช่เหรอ

ทำไมกลายเป็นชนวนให้ชาวบ้านโกรธแค้นขนาดนี้ได้ล่ะเนี่ย?

เดชะบุญที่ไม่ได้ไปนินทาซึ่งๆ หน้า ไม่อย่างนั้นคงโดนชาวบ้านพวกนี้รุมยำเละไม่เหลือซากแน่

แค่หน้าปูดตาบวมยังถือว่าปรานีไปด้วยซ้ำ

บารมีของหมอโจวในหมู่บ้านมันจะสูงเกินไปแล้วมั้ง?

พวกชาวเน็ตขาจรยังคงพึมพำสงสัย แต่เหล่าแฟนคลับต่างเริ่มซับน้ำตากันไปแล้ว

[ฮือๆ ที่แท้ช่วงสองเดือนมานี้ที่ไม่เห็นช็อตเก็บเงินเลย เป็นเพราะตลาดไม่ดี ทุกคนยังขายวัวไม่ได้ หมอโจวเลยไม่ยอมรับเงิน เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปคิดถึงกันล่ะเนี่ย?]

[โคตรประจวบเหมาะเลยจริงๆ]

[น้ำตาจะไหลว่ะทุกคน เพิ่งเคยได้ยิน "วิธีจ่ายเงิน" แบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต แต่มันก็สมกับเป็นเรื่องที่หมอโจวทำจริงๆ นั่นแหละ]

[บอกว่าทำงานรับใช้ประชาชนด้วยจิตวิญญาณก็ไม่เกินจริงไปสักนิดเลยนะ?]

[ฮือๆ ฉันมองหมอโจวไม่ผิดจริงๆ ทั้งหล่อ ทั้งใจดี ซื่อจนแจกเงิน แถมฝีมือยังเก่งกาจอีกต่างหาก!]

[??? พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิวะ น้ำมูกที่กำลังจะไหลหดกลับเข้าไปหมดแล้วเนี่ย]

ในจังหวะนั้นเอง

หลินเฉาผิงก็ก้าวออกมาจากฝูงชน

เพราะเป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับกล้องตรงๆ เขาจึงดูกล้าๆ กลัวๆ อยู่บ้าง

ถึงขั้นเดินก้าวแขนขาข้างเดียวกันไปตั้งหลายก้าว

ทว่าเขายังคงเดินไปหยุดอยู่ข้างคุณย่าเฉินอย่างมั่นคง

"ฉันก็มีเรื่องจะพูดเหมือนกัน"

พอหลินเฉาผิงเอ่ยปาก ชาวบ้านแถวนั้นก็เงียบเสียงลง

"ฉันเดาว่าพวกคุณบางคนก็คงยังคิดว่าคำพูดของคุณย่าเฉินดูเวอร์เกินไป ถ้าอย่างนั้นฉันจะเล่าเรื่องของบ้านฉันให้ฟัง"

เขาจ้องตรงไปยังเลนส์กล้อง แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก

"สี่ปีก่อน พ่อฉันทำงานอยู่ในแปลงนา จู่ๆ ก็หมดสติล้มพับไป"

"ตอนนั้นแถวนั้นไม่มีใครอยู่เลย ได้เสี่ยวโจวที่เพิ่งกลับจากไปตรวจรักษาสัตว์ผ่านมาพอดี ช่วยพาพ่อฉันส่งโรงพยาบาลประจำตำบล"

"พอไปถึง หมอบอกว่าเป็นเส้นเลือดในสมองแตก"

"โชคดีที่ส่งไปทันเวลา ควบคุมอาการได้ทัน ถึงได้รักษาชีวิตไว้ได้"

"แต่ถ้าอยากได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้ จำเป็นต้องส่งไปโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองเท่านั้น"

หลินเฉาผิงชะงักไปนิด แล้วหัวเราะแห้งๆ สองที

"ช่วงหลายปีนั้น ที่บ้านฉันจนกรอบจริงๆ"

"ถึงตอนนี้จะไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่ แต่ช่วงหลายปีก่อนน่ะฝืดเคืองสุดๆ ที่บ้านไม่มีแม้กระทั่งรถสักคัน"

"ไปโรงพยาบาลในเมือง จะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่ายค่ารักษา ต่อให้ไปได้ คนที่บ้านก็ไปดูแลไม่สะดวกอยู่ดี"

"ไม่กลัวพวกคุณด่าหรอกนะ ฉันเคยคิดจะตัดใจไม่ให้พ่อไปโรงพยาบาลในเมืองจริงๆ" หลินเฉาผิงก้มหน้าลง พูดเสียงอู้อี้ในลำคอ

"แต่อาการพ่อดันทรุดลงกะทันหัน ฉันจะทนดูพ่อตายไปต่อหน้าต่อตาได้ยังไงล่ะ"

"ไม่มีทางเลือก ฉันเลยได้แต่วิ่งเต้นขอยืมเงินไปทั่วทั้งหมู่บ้าน"

"แต่ทุกคนก็ลำบากกันหมด ใครจะมีเงินเยอะขนาดนั้นให้ยืม ตอนนั้นหน้ามืดตามัว เกือบจะไปกู้เงินนอกระบบอยู่แล้ว"

หลินเฉาผิงหลุบตาลง ยิ้มแหยๆ ด้วยความกระดากอาย

"ก็เป็นเสี่ยวโจวที่รู้เรื่องเข้า แล้วมาห้ามฉันไว้"

จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้น "ตามหลักแล้ว แค่นี้เขาก็ช่วยไว้มากเกินพอแล้วใช่ไหมล่ะ"

"แต่หลังจากนั้น เขายังเป็นฝ่ายให้ที่บ้านฉันยืมเงิน คอยช่วยรับส่งพ่อฉันไปโรงพยาบาลในเมือง"

"ตั้งแต่จองคิวหาหมอ ยันหาอาจารย์หมอผ่าตัด พวกเราจะไปรู้เรื่องอะไรพวกนี้ มีแต่เสี่ยวโจวนี่แหละที่คอยวิ่งเต้นประสานงานให้ตรงกลาง แถมยังช่วยอธิบายเรื่องความเสี่ยงในการผ่าตัดให้ฟังอีก"

"วิ่งวุ่นหัวหมุน เหน็ดเหนื่อยทุ่มเท พูดตามตรงนะ ทำดียิ่งกว่าฉันที่เป็นลูกในไส้เสียอีก"

ไป๋เซี่ยวแอบขำ พลางสะกิดแขนแม่เบาๆ เลยโดนหลินซิ่วถลึงตาใส่ไปทีหนึ่ง

"ต่อมา พอพ่อผ่าตัดเสร็จ กว่าอาการจะทรงตัวจนย้ายกลับมารักษาฟื้นฟูที่โรงพยาบาลตำบลได้ ครอบครัวเราถึงค่อยหายใจหายคอได้โล่งขึ้น"

หลินเฉาผิงถอนหายใจโล่งอก ชาวเน็ตก็พลอยโล่งอกตามไปด้วย

ขณะที่ทุกคนกำลังจะพิมพ์ซาบซึ้งว่า "โรคร้ายคือภูเขาหนักอึ้งที่กดทับคนจน"

ก็ได้ยินหลินเฉาผิงพูดต่อขึ้นมาว่า "แต่มันยังไม่จบแค่นั้นหรอกนะ"

ทุกคนสูดหายใจเฮือกขึ้นมาอีกรอบ [ยังไม่หมดแค่นี้อีกเหรอเนี่ย!]

อาจเป็นเพราะจมดิ่งลงไปในความทรงจำ คำพูดคำจาของหลินเฉาผิงจึงเริ่มเป็นธรรมชาติขึ้นมาก

"เพื่อช่วยพยุงฐานะที่บ้านฉัน เสี่ยวโจวยังช่วยซื้อลูกหมูมาให้ คอยสอนวิธีเลี้ยงหมูให้อีกตั้งเยอะแยะ ให้ทำทั้งเลี้ยงวัวเลี้ยงหมูควบคู่กันไป"

"ปีนั้นค่าตรวจรักษาของบ้านฉัน เสี่ยวโจวยกเว้นให้หมดเลย พูดอย่างไรก็ไม่ยอมเก็บสักหยวนเดียว"

"พูดได้เลยว่า ครอบครัวฉันค่อยๆ ลืมตาอ้าปากขึ้นมาได้ก็เพราะความช่วยเหลือของเสี่ยวโจวทั้งนั้น ถ้าไม่มีเสี่ยวโจว ฉันยังไม่กล้าคิดเลยว่าป่านนี้บ้านฉันจะเป็นยังไงบ้าง"

"จนกระทั่งต้นปีนี้ ฉันถึงเพิ่งคืนเงินที่ยืมเสี่ยวโจวไปได้หมด"

"ตลอดสี่ปีมานี้ เสี่ยวโจวไม่เคยทวงพวกเราเลยสักครั้ง ดอกเบี้ยก็ไม่คิดสักแดงเดียว"

หลินเฉาผิงเงยหน้า สบสายตากับเลนส์กล้องสีดำสนิทนั่นอีกครั้ง

คล้ายกับกำลังพูดคุยกับชาวเน็ตทุกคนในห้องไลฟ์ผ่านหน้าจอนี้โดยตรง

"สิ่งที่เสี่ยวโจวทำให้หมู่บ้านนี้ หรือพูดให้ถูกคือทำให้ทั่วทั้งตำบล มันเกินขอบเขตหน้าที่ที่หมอสัตว์ธรรมดาๆ คนหนึ่งควรทำไปไกลโขแล้ว"

"พวกคุณอาจจะบอกว่า พวกเราเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน หรือแม้กระทั่งแซ่เดียวกัน ตระกูลเดียวกัน การช่วยกันมันก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว"

"แต่พวกคุณทำเพื่อญาติร่วมตระกูลได้ถึงขนาดทุ่มเทหมดทั้งใจแบบนี้จริงๆ หรือเปล่าล่ะ"

"ต่อให้เป็นญาติกัน" จู่ๆ หลินเฉาผิงก็ขึ้นเสียงสูง "ต่อให้เป็นแค่ญาติกัน มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นเด็กที่ดีมากไม่ใช่เหรอ!"

"พวกคนนอกอย่างพวกคุณ ไม่เคยเห็นตัวจริงของเขา ไม่เคยคุยกับเขาด้วยซ้ำ ทำไมถึงมาปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเขาซี้ซั้วส่งเดชได้ลงคอ!"

"เสี่ยวโจวที่ดีขนาดนี้ ถ้าต้องมาเสียใจเพราะข่าวโคมลอยของพวกคุณ แล้วพอพวกคุณด่าเสร็จก็สะบัดก้นหนีหายไป แล้วพวกเราล่ะ"

"พวกเราต้องทำยังไงกัน!"

"แล้วฝูงสัตว์เลี้ยงในหมู่บ้านจะทำยังไงกันต่อ!"

สองประโยคสุดท้าย หลินเฉาผิงแทบจะตะโกนออกมา

หน้าเขาแดงก่ำ สองตาที่จ้องมองมาในห้องไลฟ์มีน้ำตาเอ่อคลอ

จนกระทั่งผ่านไปเนิ่นนาน ภาพสีหน้าแบบนี้ก็ยังคงสลักลึกอยู่ในใจของทุกคน

รวมถึงเสียงตะโกนด้วยความอัดอั้นตันใจสองประโยคนั้นที่ยังก้องสะท้อนอยู่ในหูไม่รู้ลืม

ข้างหลังเขา ชาวบ้านหลายคนเริ่มแอบปาดน้ำตากันเงียบๆ

คนนอกในห้องไลฟ์อย่างพวกชาวเน็ตยิ่งพากันเงียบกริบ

หัวใจเหมือนถูกจับแช่ลงไปในน้ำมะนาว

ทั้งเปรี้ยวปร่า ทั้งจุกแน่น

ณ วินาทีนี้ ไม่มีคำพูดใดจะมาบรรยายความรู้สึกของพวกเขาได้เลย

ทั้งรู้สึกผิด ประหลาดใจ ปวดใจ สะเทือนใจ และโล่งอก

ความเงียบงันแผ่เข้าปกคลุมทุกคนอย่างไร้ความปรานี

สิ่งที่ตอบกลับพวกเขามีเพียงความเงียบ

ความเงียบอันยาวนาน

ไป๋เซี่ยวแอบชำเลืองมองหลินโจว แต่กลับมองสีหน้าเขาไม่ออก

ทว่าก็แอบโล่งอก แผ่นหลังของน้ายังคงเหยียดตรงอย่างสง่าผ่าเผย

เขายังคงเป็นน้าคนเดิมที่ไม่เคยมีใครหรือเรื่องใดทำให้ล้มลงได้

เธอตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศอันอึดอัดนี้

แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นรถยนต์คันเล็กแล่นหวือเข้ามาแต่ไกล

ตัวยังมาไม่ถึง แต่เสียงตะโกนก็ลอยนำมาก่อนแล้ว

น้ำเสียงกระตือรือร้นพลันสาดประกายสีสันลงบนภาพขาวดำทันตา

"พี่โจว! พวกเรามาช่วยหนุนหลังพี่แล้วนะพี่โจว!"