บทที่ 68 สัตวแพทย์หน้าเลือด เจ้าเล่ห์นัก ใจดำเกินไปแล้ว!

คุณย่าเฉินยืนอยู่หน้ากล้องด้วยสีหน้าขึงขัง

"ฉันอยากจะถามพวกแกหน่อย อะไรคือเงินขูดเลือดขูดเนื้อ"

"เสี่ยวโจวออกไปตรวจอาการครั้งหนึ่ง คนในหมู่บ้านเดียวกันคิดสิบบาท"

"อย่างบ้านฉันอยู่หมู่บ้านข้างๆ คิดสิบห้าบาท มันแพงเหรอ"

"ค่าน้ำมันขับรถไปไม่ต้องจ่ายเงินหรือไง"

"ได้ยินหลานสาวฉันบอกว่า เดี๋ยวนี้ในเมืองใหญ่ออกไปข้างนอกเรียกรถคันหนึ่งยังแพงกว่านี้เลย แบบนี้เรียกเงินขูดเลือดขูดเนื้อเหรอ"

ชาวเน็ตคนนอกในห้องไลฟ์ต่างสะอึกอยู่ในใจ

จริงด้วย…เหมือนมันจะไม่กี่บาทจริงๆ

ยังไม่พอซื้อกาแฟราคาเต็มสักแก้วด้วยซ้ำ

"บางทีเจอกันระหว่างทาง ให้เสี่ยวโจวช่วยแวะดูให้ เขาก็ไม่เคยเก็บค่าตรวจ เอาแค่ค่ายาอย่างเดียว"

"ถ้าเจอบ้านไหนลำบาก เขายังออกค่าน้ำมันเองด้วยซ้ำ"

"นี่น่ะเหรอที่พวกแกบอกว่าเขาคิดไม่ซื่อ"

ชาวเน็ตคนนอกในห้องไลฟ์เงียบกริบ

คุณย่าเฉินกระชับหัวไม้เท้าแน่น พลางไล่นับต่อทีละข้อ

"ฉีดยา ครั้งละสิบห้าบาท"

"ตอนหมู ครั้งละยี่สิบบาท"

"ท้องเสีย ครั้งละสามสิบบาท"

"ตรวจท้องวัว ครั้งละสามสิบบาท"

"จะมีก็แค่ทำคลอดวัวที่ได้เงินเยอะหน่อย ครั้งละร้อยบาท แต่งานมันไม่เหนื่อยหรือไง"

"ถ้าเจอเคสคลอดยาก เขาต้องเหนื่อยง่วนอยู่ทั้งบ่ายหรือทั้งคืน ก็เก็บแค่ร้อยห้าสิบบาท"

"ถ้าแบบนี้คือหน้าเลือดที่พวกแกพูดถึง เขาก็คงหน้าเลือดเกินไปจริงๆ นั่นแหละ ถึงได้เก็บเงินแค่นิดเดียว แล้วทนทำแบบนี้มาตั้งห้าปี!"

"พวกแกบอกว่าเขาผูกขาด เหมาหมด โก่งราคาฉวยโอกาส"

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ" คุณย่าเฉินแค่นหัวเราะสองที

"แถวบ้านนอกทั่วทั้งตำบลแบบพวกเราเนี่ย ต่อให้ยอมจ่ายเงินแพงแค่ไหน หมอสัตว์คนอื่นเขายังไมากจะมาเลย!"

"ถ้าเสี่ยวโจวอยากจะเล่นตุกติกพวกนี้ เขาไม่ต้องเปลืองสมองเลยสักนิด"

"ทั่วทั้งตำบลมีเขาเป็นหมอสัตว์อยู่แค่คนเดียว เขาจะเรียกเท่าไหร่พวกเราก็ต้องยอมจ่าย ไม่มีหน้าไปต่อรองราคาด้วยซ้ำ!"

"อย่าว่าแต่หมอสัตว์ที่เรียนจบมาจริงๆ มีความรู้อย่างเขาเลย ต่อให้เป็นพวกมีแค่วิชาหมอบ้านๆ งูๆ ปลาๆ พวกเราก็ต้องกราบไหว้บูชาเขาแล้ว!"

"แต่เขาก็ยังเก็บเงินแค่นี้ เผลอๆ ยังถูกกว่าหมอสัตว์ตามหมู่บ้านใหญ่ๆ เสียอีก นี่น่ะเหรอที่พวกแกเรียกว่าโก่งราคาฉวยโอกาส"

น้ำเสียงจริงจังเด็ดขาดของคุณย่าเฉินก้องอยู่ในห้องไลฟ์

ทุกคนรู้สึกเหมือนลำคอถูกบีบแน่น ตกตะลึงจนทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

ชาวเน็ตขาจรที่แวะเข้ามาดูเรื่องสนุกพากันอึ้งตาค้าง

แม้แต่บรรดาแฟนคลับที่คอยหนุนหลังหลินโจวมาตลอดก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้

ทว่าคุณย่าเฉินยังคงพูดต่อ

"ถ้าพวกแกรู้สึกว่าสิ่งที่เสี่ยวโจวทำขนาดนี้มันเป็นแค่หน้าที่ของเขา คิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้วล่ะก็"

"งั้นฉันจะบอกให้รู้ไว้ สิ่งที่เสี่ยวโจวทำน่ะ มันยังมีมากกว่านี้อีกเยอะ!"

คุณย่าเฉินยื่นไม้เท้าในมือให้หลินโจวถือไว้

ก่อนจะค่อยๆ ล้วงเอาห่อผ้าผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในอย่างทะนุถนอม

มันเป็นห่อที่หุ้มด้วยผ้าเนื้อนุ่มอย่างดี

ทุกคนเห็นเพียงมือที่สั่นเทาของเธอค่อยๆ คลี่ผ้าออกทีละชั้น

ข้างในคือธนบัตรหลายใบที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบ

แม้จะยับยู่ยี่ แต่ก็ถูกรีดขอบมุมจนเรียบกริบ

ดูออกเลยว่าคุณย่าเฉินทะนุถนอมเงินก้อนนี้มากแค่ไหน

ผ้าผืนนุ่มแผ่อยู่บนฝ่ามือของเธอ เงินข้างในถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

คุณย่าเฉินหันไปยื่นให้หลินโจว

"เสี่ยวโจว นี่ค่าตรวจรักษาที่บ้านย่าติดแกไว้ หกร้อยเจ็ดสิบสามบาท"

"แล้วก็นี่เงินสี่พันบาทที่แกให้ยืมไปจ่ายค่าเทอมให้ยัยหนูเมื่อปีกลาย"

"ตกลงกันไว้แล้วว่าขายวัวที่บ้านได้เมื่อไหร่จะเอาเงินมาคืนให้ แกนับดูสิ"

หลินโจวยิ้มรับมาโดยไม่ได้นับ

แต่ห่อผ้าผืนนุ่มนั้นกลับคืนตามเดิม

"คุณย่าเฉิน ผมดูแล้วครับ เงินครบถ้วนดี ผมรับไว้นะครับ"

เหล่าชาวเน็ตสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็ว

คราวนี้หมอโจวรับเงินดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงกว่าเดิมเยอะ

เมื่อกี้ชาวบ้านตั้งหลายคนยื่นเงินให้ เขาไม่ยอมรับสักคน

คุณย่าเฉินหันกลับมาอย่างพอใจ แล้วพูดกับกล้องไลฟ์ต่อ

"ถึงฉันจะเป็นแค่ยายแก่บ้านนอก แต่ฉันก็รู้หลักการเรื่องจ่ายเงินแลกของ"

"ซื้อของ ซื้อครั้งหนึ่งก็ต้องจ่ายเงินครั้งหนึ่ง"

"ไปหาหมอรักษาโรคก็เหมือนกัน"

"แต่หมอสัตว์หน้าเลือดของเราคนนี้กลับไม่เหมือนชาวบ้านเขา"

คุณย่าเฉินจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'หน้าเลือด' ชัดถ้อยชัดคำ

"เขาไม่ยอมทำแบบนั้น ดึงดันจะให้พวกเราขายวัวออกไปได้ก่อน รอให้พวกเรามีเงินเหลือติดมือค่อยมาเคลียร์ค่ารักษาพร้อมกัน"

"พวกแกว่ามันแปลกไหมล่ะ"

เธอหันหน้าไปแกล้งถามหลินโจว

"เสี่ยวโจว นี่แกมีแผนการร้ายอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

พูดจบ เธอก็ไม่รอให้หลินโจวตอบ แต่พูดต่อเองทันที

"ฉันว่าไม่ใช่แผนการร้ายอะไรหรอก แค่คนมันซื่อบื้อต่างหาก"

"มีเงินอยู่ตรงหน้าไม่รู้จักเก็บ ดึงดันจะคอยคิดแทนพวกเราคนเลี้ยงวัว ดึงดันจะมาทำดีกับพวกเราอยู่ได้"

พอสิ้นเสียง ชาวบ้านรอบๆ ก็พากันหัวเราะคิกคัก

ทุกคนฟังออกว่าคุณย่าเฉินกำลังพูดประชด

ตั้งใจเหน็บแนมพวกชาวเน็ตปากเปราะพวกนั้น

แววตาของคุณย่าเฉินทอประกายขบขัน แต่ก็ยังแกล้งทำหน้าตึงต่อ

"ไม่ใช่คนซื่อบื้อแล้วจะเป็นอะไร"

"นอกจากจะไม่รีบเก็บเงินแล้ว วันดีคืนดียังเอาเงินไปแจกคนอื่นเขาอีก"

"หา น้ายังเอาเงินไปแจกคนอื่นอีกเหรอเนี่ย" จู่ๆ ไป๋เซี่ยวก็อุทานขึ้นมา พร้อมทำสีหน้าตกใจจนเกินเบอร์

แทบจะสลักคำว่า 'ฉันช็อกมาก' ไว้บนหน้าผากอยู่รอมร่อ

หลินโจวเหลือบมองเธอ เจ้าหลานตัวตะกละจะมาจุ้นอะไรด้วยเนี่ย

ไป๋เซี่ยวแลบลิ้นใส่ หัวเราะแหะๆ แล้วเงียบปากไป

แต่คุณย่าเฉินกลับรับมุกเธอต่อ

"ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ นู่นไง ปีกลายไม่ใช่ว่าแกเอาเงินมาให้ถึงบ้านฉันหรอกเหรอ"

คุณย่าเฉินชี้นิ้วไปที่ห่อผ้าในมือของหลินโจว

"ปีกลายหลานสาวคนเล็กของฉันเพิ่งสอบติดมหาวิทยาลัย ที่บ้านก็กลุ้มใจกันแทบตาย"

"มันไม่มีเงินน่ะ ตอนนั้นราคาวัวก็ตก วัวก็ขายยาก ทั้งบ้านไปบากหน้าขอยืมญาติจนทั่วก็ยังหาเงินค่าเทอมกับค่ากินอยู่ของแกมาไม่พอ"

"ตอนนั้นพอดีเสี่ยวโจวแวะมาตรวจวัวที่บ้านฉัน พอได้ยินเรื่องเข้า"

"เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบบอกพวกเราก่อนเลยว่าจะยื่นกู้เงินเพื่อการศึกษายังไง แล้วก็อธิบายว่าในมหาวิทยาลัยมีช่องทางทำงานพิเศษหาเงินเรียนยังไงบ้าง"

"สุดท้ายยังควักเงินออกมาให้อีกสี่พันบาท บอกว่ากลัวหลานสาวฉันเพิ่งไปอยู่เมืองใหญ่แล้วจะปรับตัวไม่ทัน กว่าจะหางานพิเศษทำได้คงต้องใช้เวลา"

"เลยให้พวกเรายืมเงินไปก่อน แถมยังไม่คิดดอกเบี้ยสักบาท"

"บอกแค่ว่าพวกเราไม่ต้องร้อนใจ บอกให้เด็กมันไม่ต้องกังวล ให้ไปเรียนมหาวิทยาลัยให้สบายใจ ขอแค่ได้เรียนหนังสือ ทุกอย่างมันจะดีขึ้นเอง"

น้ำเสียงของคุณย่าเฉินเริ่มแฝงความเมตตาและอบอุ่นมากขึ้น

ขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อ

"พวกเราอยู่บ้านนอกกันมาทั้งชีวิต ถ้าไม่ได้เสี่ยวโจว พวกเราจะไปรู้เรื่องกู้เงินเรียนหรือทำงานพิเศษอะไรพวกนั้นได้ยังไง"

"พวกเรารู้แค่ว่าไม่มีเงินก็ไม่ได้เรียนหนังสือ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวโจว ตอนนี้หลานสาวคนเล็กของฉันอาจจะไปเป็นสาวโรงงาน นั่งอยู่หน้าสายพานการผลิตที่ไหนสักแห่งแล้ว"

"จะมีโอกาสได้ไปเรียนรู้วิชาการ ได้ไปเห็นโลกกว้างที่สวยงามในมหาวิทยาลัยได้ยังไง"

"นี่น่ะเหรอที่พวกแกบอกว่าเขาเจ้าเล่ห์ ใจคอหน้าเลือด"

พูดถึงตรงนี้ เสียงของคุณย่าเฉินก็เริ่มสั่นเครือ

"ถ้าขนาดเสี่ยวโจวยังไม่ใช่คนดี แล้วใครมันจะเป็นคนดีได้อีก"

"คนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความจริงเลย ฟังไม่ได้ศัพท์จับมากระเดียด อ้าปากก็ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นอย่างพวกแกน่ะเหรอ ถึงจะเป็นคนดีได้?!"

สิ้นเสียง บรรยากาศรอบข้างยิ่งเงียบสงัดลงไปอีก

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ยกแขนเสื้อขึ้นซับหัวตา แล้วจู่ๆ ก็ตวาดเสียงเข้มขึ้นมาอีกครั้ง

"ยายแก่อย่างฉันมีชีวิตอยู่มาจนปูนนี้ แถมยังเคยเป็นครูในหมู่บ้านมาครึ่งค่อนชีวิต ไม่เคยโกหกใครหน้าไหนทั้งนั้น"

"แล้วก็ไม่มีค่าพอให้ฉันต้องมาโกหกต่อหน้าคนอย่างพวกแกด้วย!"

"ถ้าพวกแกคิดว่าฉันพูดไม่จริง ก็ลองถามคนพวกนี้ดูสิ!"

คุณย่าเฉินหลบออกจากหน้ากล้อง พลางชี้มือไปทางชาวบ้านคนอื่นๆ ด้านหลัง

"พวกเอ็งลองพูดดูซิ ว่าที่ข้าพูดไปมันเรื่องโกหกหรือเปล่า"