บทที่ 67 เขาปล้นเอาดื้อๆ เลยก็ได้แท้ๆ นี่ยังอุตส่าห์รักษาวัวให้ก่อนอีก!

ป้าคนนั้นเร่งฝีเท้าขึ้นอีกสองสามก้าว

พอเดินมาถึงตรงหน้าหลินโจว ลมหายใจยังไม่ทันทั่วท้อง คำแรกที่ถามก็คือ

"เสี่ยวโจว เอ็งเปิดไอ้การถ่ายทอดสดอะไรนั่นแล้วหรือยัง?"

คนดูในห้องไลฟ์ต่างคิดในใจทันที… นั่นไงล่ะ!

"เปิดแล้วครับ" หลินโจวชี้ไปที่อุปกรณ์ที่หนีบอยู่ตรงหน้าอก "มีอะไรเหรอครับ ป้ากั๋วหัว?"

ป้ากั๋วหัวพยักหน้ารับ "อ๋อๆ" สองที "ป้าเอาเงินมาจ่ายน่ะ"

จ่ายเงินเนี่ยนะ?

ทุกคนต่างอึ้งไปตามๆ กัน

หลังจากสูดหายใจเรียกแรงอีกสองเฮือก ป้ากั๋วหัวก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน หยิบซองจดหมายซองหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้หลินโจว

"เสี่ยวโจว นี่ค่ารักษาพยาบาลวัวของบ้านป้าช่วงนี้นะ"

"ทั้งหมดหนึ่งพันเจ็ดร้อยแปดสิบสามหยวนห้าเหมา เอ็งลองนับดูสิ"

หลินโจวชะงักไป ยังไม่ได้รับเงินมา

แต่ในห้องไลฟ์กลับเดือดพล่านขึ้นมาทันควัน

[มาแล้วๆ! เพิ่งเคยเห็นคนจ่ายเงินสดกันกลางไลฟ์เป็นครั้งแรกเลย!]

[เดี๋ยวนะ ค่าตรวจรักษานี่มันชักจะแพงเกินเบอร์ไปหน่อยไหม วัวพันธุ์เทวดามาจากไหนกันเนี่ย ค่ารักษาปาเข้าไปตั้งพันกว่า]

[ตอนราคาตก วัวตัวหนึ่งขายได้แค่หกเจ็ดพันเองนะ นี่ค่ารักษาล่อไปเกือบสองพัน เลี้ยงวัวแบบนี้จะยังเหลือกำไรอะไรอีกเหรอ?]

[ดูสิ! ข่าวในเทรนด์ค้นหาพูดเรื่องจริงทั้งนั้น หมอโจวนี่คิดเงินหน้าเลือดชัวร์]

[นึกไม่ถึงล่ะสิ อึ้งไปเลยล่ะสิ กำลังจะโป๊ะแตกกลางไลฟ์แล้วใช่ไหม? เดินเลียบตลิ่งบ่อยๆ มีหรือรองเท้าจะไม่เปียกน้ำ น่าจะคิดได้ตั้งแต่วันแรกแล้วว่าต้องมีวันนี้]

บรรดาชาวเน็ตขาจรต่างพากันรอซ้ำเติมแบบไม่กลัวเรื่องใหญ่

ฝ่ายแฟนคลับเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เช่นกัน

[ประสาทปะพวกแกเนี่ย ตอนเขาไม่จ่ายเงินก็หาว่ามีพิรุธ พอเขาจ่ายเงินก็หาว่าเก็บแพงเกินไป นี่เพิ่งเริ่มฤดูใบไม้ผลิเองนะ พวกสมองกลวงจะผุดเก่งเหมือนหน่อไม้หลังฝนไปถึงไหน]

[คุณป้าเขาบอกว่าเป็นค่ารักษาวัวช่วงนี้ เขาพูดสักคำเหรอว่าวัวตัวเดียว จะมาร้อนรนอะไรกันนักหนา ไปกินข้าวสารบ้านพวกแกหรือไง?]

ในห้องไลฟ์เปิดศึกปะทะคารมกันดุเดือด

ทว่าหลังจอมือถือ หลินโจวยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร จึงยังคงประหลาดใจอย่างยิ่ง

"ป้าครับ ทำไม… จู่ๆ ถึงเอาเงินมาจ่ายล่ะครับ?"

"ไม่ใช่แค่ป้าคนเดียวหรอก" ป้ากั๋วหัวยิ้มพลางโบกไม้โบกมือ "ทุกคนนั่นแหละ"

"ทุกคนบอกว่าจะเอาเงินมาให้เอ็งทั้งนั้น ป้าออกจากบ้านแต่เช้า ก็เลยมาถึงก่อน"

"ทุกคนเหรอคะ?" คราวนี้เป็นตาของไป๋เซี่ยวกับหลินซิ่วที่ต้องตกใจบ้างแล้ว

ป้ากั๋วหัวเหลียวมองไปข้างหลัง "โน่นไง ไม่ใช่ว่ากำลังมากันแล้วเรอะ"

ทั้งสามคนหันมองตามไป

เห็นเพียงตามปากซอยและหัวมุมถนนสองสามสายใกล้ๆ บ้านหลินโจว มีผู้คนกำลังทยอยเดินตรงมา

ทุกคนสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวหน้าประตูรั้วบ้านหลินโจวมาแต่ไกล พอเห็นหลินโจวมองมา ก็พากันโบกไม้โบกมือทักทายเขาอย่างอารมณ์ดี

สมองของไป๋เซี่ยวทั้งร้อนผ่าวทั้งมึนงง แต่ลึกๆ กลับมีลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นมา

—เรื่องนี้ มีเงื่อนงำแน่ๆ!

เผลอๆ อาจจะเป็นเรื่องใหญ่โตด้วยซ้ำ!

ร่างกายขยับไวกว่าสมองสั่งการ พอได้สติอีกที ไป๋เซี่ยวก็คว้าอุปกรณ์ไลฟ์สดมาจากตรงหน้าอกของหลินโจวเรียบร้อยแล้ว

เธอประคองมันไว้ด้วยสองมืออย่างเทิดทูน ดวงตากลมโตกลอกไปมาไม่หยุด

ราวกับเรดาร์ที่คอยจับภาพทุกช็อตที่น่าจะมีเรื่องเด็ดได้อย่างแม่นยำ

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์รู้สึกว่าภาพตรงหน้าวูบไหวไปชั่วขณะ

พอเพ่งมองดูชัดๆ อีกที ก็เห็นหมอโจวที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวันเป็นคนแรก

ตามมาติดๆ ด้วยชาวบ้านที่ทยอยเดินเข้ามาสมทบ

ทุกคนล้วนมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า ไม่ได้มีเค้าลางเหมือนอย่างที่ในกระแสค้นหายอดนิยมบอกไว้เลยสักนิดว่า "ชาวบ้านเตรียมรวมตัวกันมาเอาเรื่อง"

ขณะที่ชาวเน็ตกำลังนึกสงสัยอยู่นั้น ก็เห็นชาวบ้านแต่ละคนทยอยล้วงสิ่งของออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

"เสี่ยวโจว นี่ค่ารักษาวัวช่วงนี้ของบ้านลุงนะ สองพันหกร้อยเจ็ดสิบสองหยวน"

"ของบ้านฉันด้วย หนึ่งพันเก้าร้อยแปดสิบแปดหยวน"

"บ้านฉันไม่ค่อยเยอะเท่าไร เจ็ดร้อยสามสิบหกหยวน"

"ยังมีของฉันอีก…"

"นี่ค่ารักษาของบ้านฉัน ห้าพันเก้าร้อยเจ็ดหยวน"

ชาวบ้านต่างพากันหันขวับไปมอง "ไอ้สาม ทำไมของแกถึงเยอะขนาดนั้นวะ"

หลินสามยิ้มแหยๆ อย่างเกรงใจ

"ก็ดวงมันซวย วัวยังขายไม่ออกสักตัวนี่นา อีกอย่างบ้านฉันเลี้ยงหมูด้วยไงล่ะ"

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ได้ยินชาวบ้านขานตัวเลขพร้อมกับควักเงินออกมา ต่างก็พากันอ้าปากค้าง

[แต่ละบ้านนี่ ชักจะเกินเบอร์ไปแล้วนะ]

[พันสองพันยังพอทำเนา นี่ปาไปตั้งห้าพันกว่า จะเรียกค่ารักษาอะไรกันล่ะแบบนี้ ปล้นกันชัดๆ!]

[หมาที่บ้านฉันไปโรงพยาบาลสัตว์ตั้งหลายรอบยังไม่ถึงหกพันเลย ไหนใครบอกว่าค่าครองชีพในชนบทถูกไง?]

[เขาจะปล้นเอาดื้อๆ เลยก็ได้แท้ๆ แต่นี่ยังอุตส่าห์ไปรักษาวัวให้ก่อน ต้องยอมรับเลยว่าคนเรียนเก่งนี่มีเล่ห์เหลี่ยมเยอะกว่าพวกเราจริงๆ]

อย่าว่าแต่ชาวเน็ตเลย แม้แต่ไป๋เซี่ยวเองก็ยังแอบสูดปากด้วยความตกใจ

ที่แท้การเป็นหมอสัตว์ออกตรวจตามหมู่บ้านมันทำเงินดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

หรือว่าที่ก่อนหน้านี้น้าเคยบอกว่าไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน จะเป็นเรื่องจริง?

แต่นี่มันจะไม่… แพงเกินไปหน่อยเหรอ?

เธอเหลือบมองหลินโจวตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับเห็นว่าหลินโจวเองก็ขมวดคิ้วมุ่นเช่นกัน

"ทุกคนครับ นี่มันเรื่องอะไรกัน"

"เราไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วเหรอครับว่า รอให้ขายวัวได้ก่อนค่อยจ่ายค่ารักษา?"

หรือว่าทุกคนจะพร้อมใจกันขายวัวทิ้งไปหมดชั่วข้ามคืน?

เรื่องพรรค์นี้ย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอน

สีหน้าของหลินโจวเคร่งขรึมจริงจัง ทว่าชาวเน็ตกลับพากันเหวอรับประทานไปตามๆ กัน

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ดูท่าจะมีข้อมูลอัดแน่นอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ขณะที่ทุกคนกำลังแอบขบคิดคำพูดของหลินโจวอยู่ในใจ ป้ากั๋วหัวก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"เสี่ยวโจว เอ็งนี่มันเป็นเด็กดีจริงๆ เลย"

"เอ็งทุ่มเทใจให้พวกเราสารพัด แต่ไอ้คนข้างนอกนั่นมันไม่ได้ดีกับเอ็งเลยนะ"

ชาวเน็ตคนนอกในห้องไลฟ์: [?]

"ใช่น่ะสิ พวกเราได้ยินมาหมดแล้ว ในเน็ตมีแต่คนพูดจาว่าร้ายเอ็ง พากันกุเรื่องใส่ความเอ็งทั้งนั้น!"

ไป๋เซี่ยวสบตากับหลินซิ่วผู้เป็นแม่ทันที

ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความกังวลใจแบบเดียวกันในแววตาของอีกฝ่าย

"คุณป้าคะ พวกเขาพูดว่ายังไงกันบ้างเหรอคะ" หลินซิ่วอดถามไม่ได้

ป้ากั๋วหัวถอนหายใจพลางมองหลินโจวด้วยสายตาสงสารจับใจ

"พวกเขาบอกว่า เสี่ยวโจวมารักษาในหมู่บ้านแล้วฟันเงินหน้าเลือดน่ะสิ"

"ใช่ๆ!" คนอื่นๆ พากันแย่งพูดเซ็งแซ่

"พวกเขายังบอกอีกว่า เสี่ยวโจวทำอะไรนะ เหมาขาดในหมู่บ้านอะไรสักอย่าง"

"เหมาขาดอะไรเล่า ผูกขาดต่างหาก!"

"อ้อ ใช่ๆ ผูกขาด! ลูกชายฉันบอกว่า ผูกขาดก็คือคนคนเดียวเหมาทำแถบนี้หมด ไม่ให้คนอื่นเข้ามาทำ จะได้โก่งราคาตามใจชอบได้ง่ายๆ ไงล่ะ"

หลินซิ่วกับไป๋เซี่ยวฟังแล้วก็เข้าใจได้ทันที

นี่มันใส่ร้ายป้ายสี สาดโคลนใส่กันชัดๆ!

ในใจไป๋เซี่ยวเดือดปุดๆ จนแทบอยากจะถกแขนเสื้อด่ากราด

เธอเพิ่งป่วยไปแค่อาทิตย์เดียว ละครปาหี่ข้างนอกก็เริ่มหาเรื่องก่อคลื่นลมกันอีกแล้ว ช่างตามจองล้างจองผลาญไม่เลิกจริงๆ

โทษตัวเธอเองแท้ๆ ดันมาป่วยผิดเวลา

ไม่อย่างนั้นคงได้ยินข่าวตั้งแต่แรก แล้วให้น้าออกมาชี้แจงไปนานแล้ว

ขนาดคนในหมู่บ้านยังได้ยินข่าวลือพรรค์นี้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าข้างนอกคงพูดจากันน่าเกลียดขนาดไหน

เผลอๆ ในห้องไลฟ์ตอนนี้คงด่ากันเละเทะไปแล้วด้วยซ้ำ

ไป๋เซี่ยวคิดในใจ พลางชำเลืองมองสีหน้าของหลินโจวอย่างไม่สบายใจ

แววตาของหลินโจวมืดครึ้มลง

เขาไม่พอใจมากจริงๆ

ทว่าความไม่พอใจนี้ไม่ได้เกิดจากการที่มีคนมาสาดโคลนใส่เขา

แต่เป็นเพราะโคลนสกปรกนี้กำลังส่งผลกระทบไปถึงคนอื่นๆ ในหมู่บ้านต่างหาก

"ฟันเงินหน้าเลือดอะไรกัน ฉันไม่เคยเห็นเด็กดีขนาดเสี่ยวโจวมาก่อนเลย!"

จากด้านหลังฝูงชน เสียงแหบพร่าทว่าทรงพลังสายหนึ่งดังขึ้น

หญิงชราถือไม้เท้าคนหนึ่งค่อยๆ เดินแหวกชาวบ้านออกมา

"คุณย่าเฉิน ทำไมคุณย่าถึงมาล่ะครับเนี่ย"

หลินโจวรีบปรี่เข้าไปช่วยพยุง

"เมื่อวานซืนที่บ้านเพิ่งขายวัวไปตัวหนึ่ง ย่าก็เลยจะเอาเงินมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลน่ะ" คุณย่าเฉินตบหลังมือหลินโจวเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แล้วก็จะได้คืนเงินค่าเทอมที่เธอให้หลานสาวคนเล็กของย่ายืมไปเมื่อปีก่อนด้วย"

พูดจบ คุณย่าเฉินก็เคาะไม้เท้าลงพื้นสองทีด้วยความขุ่นเคือง

"เหอะ ยังดีนะที่ย่ามา!"

"ถ้าย่าไม่มา ก็คงไม่รู้เลยว่าพวกคนข้างนอกสมัยนี้จะกุเรื่องเก่งกันขนาดนี้!"

คุณย่าเฉินกวาดสายตามองหากล้องอยู่สองรอบ สุดท้ายสายตาก็มาหยุดอยู่ที่มือของไป๋เซี่ยว

"พวกแกอยากฟังคำอธิบายกันนักใช่ไหม ยายแก่อย่างฉันนี่แหละจะอธิบายให้พวกแกฟังชัดๆ เอง!"