บทที่ 72 กันไว้ดีกว่าแก้ เขาต้องเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน!

ตกดึก

หลินโจวที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันล้มตัวลงนอนบนเตียง แต่ยังไม่ได้หลับไปในทันที

เรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับประเด็นเงินสกปรกดูเหมือนจะผ่านพ้นไปแล้ว

ทว่ามันก็ช่วยเตือนสติเขาอยู่เงียบๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจกระแสสังคมภายนอกมานานมากจริงๆ

ตลอดห้าปีที่กลับมาบ้านเกิด เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงานสัตวแพทย์

ช่วงที่ยุ่งมากๆ กระทั่งเวลาจะกินข้าวยังแทบไม่มี

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องไถโทรศัพท์เลย

ถ้าไม่ใช่เพราะไป๋เซี่ยวกลับมาเปิดไลฟ์พวกนี้ ชั่วชีวิตที่เหลือของเขาก็คงแทบไม่ได้ข้องเกี่ยวกับโลกอินเทอร์เน็ตอีก

แต่ตอนนี้มันเลี่ยงไม่ได้แล้ว

หลินโจวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค่อยๆ เลื่อนดู

พอได้ไถฟีดดูก็เพิ่งรู้ว่า ที่แท้ตัวเองก็ดังในเน็ตเอาเรื่องเหมือนกัน

หากมองในแง่หนึ่ง ตอนนี้เขาอาจได้รับความสนใจมากกว่าชาติก่อน ตอนที่รับช่วงตำแหน่งต่อจากรุ่นพี่จนกลายเป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสัตว์ที่อายุน้อยที่สุดอะไรนั่นเสียอีก

เพราะเมื่อก่อนมันจำกัดอยู่แค่วงการวิชาการ

แต่ตอนนี้มันเข้าถึงมวลชนมากกว่า กว้างขวางกว่า

คนให้ความสนใจก็ล้นหลามกว่า

และดูจากทรงแล้ว ตราบใดที่ยังไลฟ์อยู่ กระแสนี้ก็คงไม่ซาลงในเวลาอันสั้นแน่

นั่นหมายความว่า ข้อสงสัยและข่าวลือโจมตีเกี่ยวกับตัวเขา มีโอกาสสูงมากที่จะวนกลับมาใหม่อีกระลอก

ตัวเขาเองน่ะไม่เป็นไรหรอก

ยังไงก็เป็นแค่ข้อครหาไร้สาระที่กุขึ้นมาทั้งนั้น

ความจำของชาวเน็ตยังสู้ย่าของเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

ข่าวลือพวกนี้ผ่านมาเดี๋ยวเดียวก็ผ่านไป ไม่มีใครเก็บไปคิดนานนักหรอก

ยกเว้นคนที่รักและเป็นห่วงเขาจริงๆ

การทำให้คนในครอบครัวต้องมาคอยกังวลโดยใช่เหตุ หรือทำให้คนในหมู่บ้านต้องพลอยโดนลากเข้ามาเอี่ยวด้วย คือสิ่งที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด

ตั้งแต่เรื่องใบประกอบวิชาชีพสัตวแพทย์ มาจนถึงเรื่องเงินสกปรก แถมยังมีเรื่องจัดฉากออกตรวจฟรีอีก

เจตนาจงใจเล่นงานเขามันชัดเจนจนไม่รู้จะชัดยังไงแล้ว

พฤติกรรมและข่าวลือพรรค์นี้ก็ไม่รู้ว่าจะโผล่มาอีกกี่ครั้งกี่หน

เจ้านี้ถอยไป เดี๋ยวก็มีอีกเจ้าโผล่หัวขึ้นมา

เขาไม่ชอบให้ใคร โดยเฉพาะคนแปลกหน้า มาคอยจูงจมูกอยู่แล้ว

แทนที่จะคอยตั้งรับและตามแก้ข่าวทุกครั้ง สู้ชิงลงมือก่อนเลยจะดีกว่า

หลินโจววางโทรศัพท์ลง พลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด

ถ้าอยากจะตัดไฟแต่ต้นลม ความจริงมันง่ายนิดเดียว

ขอเพียงตัวเขาไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "ปริศนา" มีเบื้องหลังที่โปร่งใส อธิบายทุกอย่างให้กระจ่างชัดเจนก็พอแล้ว

ต่อให้พวกที่ไม่หวังดีคิดจะทำอะไร หรือมีแผนชั่วในใจ ก็จะไม่มีทางหาช่องเล่นงานได้

และบังเอิญว่า บนตัวเขาก็ดันมี "จุดอ่อน" จุดใหญ่ที่สุดอยู่พอดี

นั่นคือเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ที่จู่ๆ เขาก็ดร็อปเรียนกลางคันจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าแล้วกลับมาบ้านเกิด

เขาเคยบอกในไลฟ์ว่าตนเองจบปริญญาตรี

แต่ความจริงแล้ว ขอแค่คนมีเจตนาแอบแฝงลองคำนวณอายุของเขาดูให้ดี หรือลองไปสืบที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าดูก็จะรู้ทันที

ว่าเขาลาออกกลางคันแล้วกลับมาต่างหาก

หากใครคิดจะเล่นงานเขาในภายภาคหน้า ย่อมต้องหยิบยกประเด็นนี้มาโจมตีแน่นอน

เขาต้องชิงบ่งหนองนี้ทิ้งเสียก่อน ถึงจะสกัดไม่ให้ข่าวลือลุกลามใหญ่โตได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลาย จนมีใครแอบคาบข่าวไปบอกอาจารย์กับพวกพี่น้องร่วมสำนัก

ไม่ใช่ว่ากลัวอาจารย์จะดุด่าเวลาเจอหน้ากัน

แต่อาจารย์อายุมากขนาดนั้นแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ท่านจะต้องมาคอยกังวลจนโมโหเพราะเขาโดยใช่เหตุ

ตอนนั้นที่เขาลาออกจากมหาวิทยาลัยมาดื้อๆ ก็เพราะรู้ดีว่าตนเองมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ

การที่เขาไม่ยอมบอกที่อยู่ให้อาจารย์และพวกพี่น้องร่วมสำนักรู้ กระทั่งขอให้คนในครอบครัวช่วยกันปิดบัง ก็เพื่อไม่อยากให้ทุกคนต้องเสียสมาธิและเหน็ดเหนื่อยวิ่งเต้นมาเกลี้ยกล่อมตนเอง

ตอนนั้นยังห้ามไม่ฟัง แล้วตอนนี้จะเหลืออะไร

ในเมื่อผลลัพธ์มันแน่อยู่แล้วว่าอย่างไรก็เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ จะให้พวกเขาต้องมาเปลืองแรงเปลืองใจไปทำไมกัน

พอคิดเรื่องพวกนี้จนกระจ่าง หลินโจวก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

คราวนี้ เขาจะเป็นคนจัดการเอง

ผ่านไปไม่ถึงสองวัน

ไป๋เซี่ยวที่นอนซมหมดสภาพอยู่บนเตียงจนเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า ก็หายดีเป็นปลิดทิ้ง

ถ้าว่าตามคำพูดของหลินซิ่วผู้เป็นแม่ก็คือ เปลี่ยนความเจ็บปวดเป็นความอยากอาหาร

โซ้ยข้าวเพิ่มไปอีกสองสามชาม ก็กดไข้สูงจนหายสนิทได้เฉยเลย

ถึงจะไม่รู้ว่าเธอไปเจ็บปวดรวดร้าวมาจากไหนก็เถอะ

แต่เอาเป็นว่าผลลัพธ์ออกมาดีก็พอแล้ว

"ฮ่าๆ สวัสดีทุกคน ไป๋ฮั่นซานคัมแบ็กแล้วจ้า!"

"คิดถึงฉันกันไหมเนี่ย ฉันคิดถึงทุกคนจะตายอยู่แล้ว!"

เช้าวันใหม่ก่อนออกจากบ้าน ไป๋เซี่ยวเปิดโทรศัพท์ที่ใช้ไลฟ์ซึ่งไม่ได้แตะมานาน แล้วยืนหัวเราะร่าอยู่ตรงหน้าประตูรั้วบ้าน

[ว้าว นี่มันเจ้าเซี่ยวนี่นา ไม่เจอกันนานเลย คิดถึงจังโว้ย! (ภาพกรี๊ดสลบ)]

[น้าเธอสปอยล์พ่อเธอ ถ้าเธอไม่โผล่มา ฉันเกือบจะลืมไปแล้วนะเนี่ย (ภาพหัวหมา)]

[พอเถอะพี่ชาย ถ้าผมจำไม่ผิด วันแรกที่เขาเปิดไลฟ์ ไอดีนายก็ขึ้นป้ายแฟนคลับตัวยงแล้วนะ ยังจะกล้าบอกว่าลืมลงอีกเหรอ]

ไป๋เซี่ยวแอบกัดฟันกรอดเบาๆ ก่อนจะฉีกยิ้มหวานขึ้นมาใหม่

"ไม่เจอกันแค่สิบวัน ทุกคนยังปากคอสุนัขเหมือนเดิมเลยนะ ท่าทางคงยังไม่เคยโดนน้าฉันสั่งสอนสินะเนี่ย"

[สั่งสอนไม่ไหวหรอกครับ หมอโจวน่ะถึงเวลากระทุ้งตูดวัวเขากระทุ้งจริงนะ พวกเราไม่กล้าหรอก]

[ฮือๆ มุมกล้องมุมมองบุคคลที่หนึ่งของฉันหายไปแล้ว เจ้าเซี่ยวเธอเอาน้าชายคืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันยังอยากซบในอกเขาต่ออยู่เลย]

[อยากซบด้วยคนบวกหนึ่ง (ภาพขยิบตารัวๆ ส่งซิกสุดฤทธิ์)]

ไป๋เซี่ยว "แค่กๆ!!"

หลินโจวที่กำลังจะขึ้นรถเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง

"ยังไม่หายดีอีกเหรอ"

"หายแล้วๆ!"

ไป๋เซี่ยวรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน พลางแอบหัวเราะคิกคัก

"ก็แค่มีคนตั้งเยอะตั้งแยะแย่งกันอยากมาเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของหนู จนสำลักน่ะสิ ฮ่า… ฮ่าๆ!"

เธอไม่กล้าคุยเล่นไร้สาระกับชาวเน็ตต่ออีก จึงรีบก้าวขายาวๆ ปีนขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับทันที

กลัวก็แต่ว่าถ้าเผลอไปนิดเดียว น้าตัวดีจะไม่เล่นตามกติกาแล้วแอบชิ่งหนี ทิ้งเธอไว้คนเดียว

กว่าจะได้ออกมาเปิดหูเปิดตาข้างนอก มันง่ายเสียที่ไหนกันล่ะ!

"น้า ตอนนี้เราจะไปไหนกันเหรอ"

พอกลับมานั่งตรงเบาะข้างคนขับที่คุ้นเคย ไป๋เซี่ยวก็คึกคักจนรู้สึกว่าต่อให้มีวัวสักสามตัวตรงหน้า เธอก็เขมือบลงได้หมด

"เช็ดน้ำลายหน่อย" หลินโจวปรายตามองเธอด้วยสีหน้ารังเกียจเต็มทน

"จะไปบ้านป้ากั๋วหัว วัวบ้านนั้นป่วยน่ะ"

ไป๋เซี่ยว "หือ?"

น้ำลายเหรอ? บ้าจริง ไม่มีทางน่า!

เธอรีบยกหลังมือขึ้นมาถูๆ เช็ดๆ ตรงมุมปากอย่างไว

ครู่ต่อมา

"น้า! น้าแกล้งหลอกหนูอีกแล้วนะ!"

หลินโจวยักไหล่ทำหน้าตาไร้เดียงสา "เปล่านี่"

"วัวบ้านป้ากั๋วหัวป่วยจริงๆ"

ไป๋เซี่ยว "…!!"

เธอหมายถึงเรื่องนั้นที่ไหนเล่า!

สิบนาทีต่อมา

ความตื่นเต้นดี๊ด๊าของไป๋เซี่ยวก็หดหายไปเกินครึ่ง

เรื่องสุขอนามัยในคอกวัวบ้านป้ากั๋วหัวนี่น่าเป็นห่วงขั้นสุดจริงๆ

อย่าว่าแต่วัวสามตัวเลย ตอนนี้แม้แต่เนื้อวัวสักชิ้นเธอยังกลืนไม่ลงด้วยซ้ำ

กลิ่นเหม็นหึ่งโชยหึ่งมาแต่ไกล จนเธอนึกว่าส้วมบ้านไหนระเบิดเสียอีก

ที่ไหนได้…คอกวัวต่างหากที่อึล้นทะลัก!

ไป๋เซี่ยวเหลือบมองหลินโจวผู้เป็นน้าที่ยังคงตีหน้าตาย อยากจะพูดอะไรสักคำแต่ก็กลืนกลับลงคอไป

หลินโจวย่อมรู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"ถ้าไม่ไหว จะไปรอที่รถก่อนไหมล่ะ"

ไป๋เซี่ยวลังเลอยู่แค่แวบเดียว ก่อนจะส่ายหน้าดิก

ไม่เอา ไม่ได้ ไม่มีทางเด็ดขาด!

กว่าเธอจะได้หลุดพ้นออกมาข้างนอกทั้งที

เธอส่ายหน้าพลางกลั้นหายใจ

พลางปรายตามองฝูงวัวในคอกด้วยแววตาสงสารจับใจ

กลิ่นเหม็นหึ่งขนาดนี้ ขนาดเธอยังแทบทนไม่ไหว แล้วพวกวัวที่ต้องนอนแช่อยู่ข้างในทุกวันมันจะทนได้ยังไงกัน

เมื่อเห็นว่าเจ้าหลานยังดื้อจะอยู่ต่อ หลินโจวจึงไม่สนใจเธออีก

"ป้ากั๋วหัว วัวเป็นอะไรเหรอครับ"

สีหน้าพะอืดพะอมของไป๋เซี่ยวทำให้ป้ากั๋วหัวรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย

พอเอ่ยถึงเรื่องวัว แกก็ยิ่งรู้สึกกระดากอายเข้าไปใหญ่

"เสี่ยวโจว กีบเท้าของตัวนั้นมันเน่าเฟะไปหมดแล้วน่ะสิ"

เน่าเหรอ

หลินโจวสวมรองเท้าบูทยางแล้วเดินลุยเข้าไป ยกกีบเท้าของวัวตัวนั้นขึ้นมาดู

"เน่าจริงๆ ด้วยครับ" น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น

"กีบวัวแช่อยู่ในแอ่งฉี่ขังมานาน มันเลยติดเชื้อจนเปื่อยเน่า"

ไป๋เซี่ยว "หือ?"

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ [??]

เดี๋ยวนะ

ที่พูดออกมาเนี่ย ภาษาคนจริงดิ?