บทที่ 100 สมกับเป็นนายจริงๆ

พวกหวังเฟิงเฝ้าดูอาการอยู่ที่โรงพยาบาลสองวัน จากนั้นหยางเถียนก็ยืนกรานจะออกจากโรงพยาบาลให้ได้ เธอทนนอนเฉยๆ ไม่ไหวแล้วจริงๆ

"อืม งั้นก็ออกจากโรงพยาบาลเถอะ เมื่อกี้หมอก็บอกแล้วว่าไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ทางที่ดีควรพักผ่อนนิ่งๆ ต่ออีกสักระยะ" พอหวังเฟิงเดินไปส่งหมอเสร็จก็ตอบตกลง

"ไปๆ รีบไปกันเถอะ" พอหยางเถียนได้ยินว่าหวังเฟิงยอมแล้ว จะมัวรออะไรอยู่ล่ะ รีบชิ่งเลยสิ

สัมภาระก็ไม่มีอะไรมาก มีแค่ชุดชั้นในสองชุดที่ซุนอีอีเพิ่งซื้อให้หยางเถียนในช่วงสองวันนี้ หวังเทียนเลยคว้าถุงพลาสติกใบหนึ่งโยนไปให้เธอ

"เดี๋ยวสิยะ ต่อให้เป็นถุงพลาสติก นายหาถุงสีดำให้ฉันไม่ได้รึไง ต้องเป็นถุงใสด้วยเนี่ยนะ!" หยางเถียนกอดชุดชั้นในของตัวเองไว้แนบอกอย่างหวงแหนแล้วบ่นใส่หวังเทียนด้วยความไม่พอใจ

"ก็มันมีอยู่ใบเดียวพอดี จะให้ฉันไปงมหาถุงดำมาจากไหน ถูไถใช้ๆ ไปเหอะ" หวังเทียนคีบบุหรี่เดินนำหน้าไปกับหวังเฟิง พอได้ยินเสียงหยางเถียนก็ตอบกลับไปโดยไม่แม้แต่จะหันมอง

"ฉันละยอมใจนายจริงๆ" หยางเถียนแทบอยากจะกระอักเลือด เธอรู้สึกว่าตัวเองควรกลับไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกรอบ ว่ามีอาการบาดเจ็บภายในอะไรเพิ่มหรือเปล่า

"นายเลิกยั่วโมโหเธอสักทีได้ไหม ตอนนี้เธอห้ามตื่นเต้นเกินไปนะ" คนเป็นพี่ชายเริ่มชักสีหน้า หวังเฟิงชกแขนหวังเทียนไปทีหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์

"เออๆ พวกนายมีสองคน ฉันมีคนเดียว ฉันยอมเสียเปรียบให้ก็ได้ พอใจยัง" หวังเทียนทำหน้าเอือมระอา

"ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าพวกพี่เป็นพี่น้องกันจริงๆ" จ้าวถงกับอีกคนกระซิบกระซาบกัน เมื่อก่อนพวกเขายังนึกว่าเป็นจางเหว่ยซะอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนตรวจรอบนี้ หวังเฟิงในฐานะผู้ปกครองเผลอหลุดปากกับหมอตอนสอบถามอาการ พวกเขาก็คงโดนปิดหูปิดตาต่อไป

“พวกนายสองคนรู้แล้วก็ให้มันจบตรงนี้ พอกลับไปอย่าเที่ยวพูดพล่ามไปเรื่อยล่ะ” หวังเฟิงหันมาสำทับ

“วางใจได้เลยครับหัวหน้า ปากผมรูดซิปแน่นปึ้ก” จ้าวถงทำท่ารูดซิปปากพลางตบอกตัวเองดังปึก

“หาที่กินข้าวกันเถอะ ค่ำนี้ค่อยบินกลับเสิ่นหยาง”

หยางเถียนต้องทนซดข้าวต้มในโรงพยาบาลมาสองวันติด เธอต้องการเปลี่ยนรสชาติปากอย่างเร่งด่วน

“มาถึงทุ่งหญ้าทั้งที มันก็ต้องจัดแกะย่างทั้งตัวสักหน่อยปะวะ” หวังเทียนเสนอ เขาทำการบ้านค้นข้อมูลในเน็ตมาล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

“งั้นจะรออะไรล่ะ ข้างหน้านั่นมีร้านนึงพอดี!” หวังเทียนยังพูดไม่ทันขาดคำ หยางเถียนก็รีบจ้ำอ้าวนำลิ่วไปอย่างไว

“ขอบใจนะ” เมื่อมองดูหยางเถียนที่เดินลิ่วไปข้างหน้า หวังเฟิงก็เอ่ยปากขอบคุณด้วยเสียงแผ่วเบา

หวังเทียนโบกมือปัดไปมา เขารู้ดีว่าหวังเฟิงไม่ได้พูดถึงเรื่องภารกิจ แต่หมายถึงเรื่องของหยางเถียน

ตอนที่เขากับจ้าวถงเพิ่งมาถึง หวังเฟิงดึงหวังเทียนไว้หน้าห้องพัก แล้วกระซิบบอกอาการกับสภาพจิตใจของหยางเถียนคร่าวๆ หวังเทียนถึงได้คอยหาเรื่องกวนประสาทเธอตลอดเวลา เพราะกลัวว่ายัยหนูนี่จะมีปมฝังใจจนสภาพจิตใจย่ำแย่

ไม่อย่างนั้นต่อให้หวังเทียนจะกวนประสาทแค่ไหน เขาก็คงไม่ไปคอยยั่วโมโหคนที่เพิ่งผ่านภาวะเลือดออกในสมองหรอก เกิดช็อกตายขึ้นมาจะทำยังไง

“เร็วๆ เข้าสิ รีบตามมาได้แล้ว” หยางเถียนกวักมือเรียก ก่อนจะพาทุกคนเดินเข้าไปในร้าน

ทั้งสี่คนไม่มีใครเกรงใจ ต่างรัวสั่งอาหารกันไม่ยั้ง ในเมื่อหวังเฟิงออกปากว่ามื้อนี้เขาเลี้ยงเอง

พอกับข้าวมาเสิร์ฟจนครบ ทุกคนก็เริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย ผิดกับหยางเถียนที่หน้าหงอยลงทันควัน

“เดี๋ยวสิ พวกพี่จะไม่เกินไปหน่อยเหรอคะเนี่ย” หยางเถียนบ่นอุบอย่างเซ็งจัด

คนพวกนี้สั่งทั้งแกะย่างทั้งตัว ทั้งชุดรวมจานเด็ดเหอเท่า แต่กลับไม่ยอมให้เธอกิน อ้างว่ามันมันเยิ้มเกินไป ตอนนี้เธอยังกินยาอยู่ กินของพวกนี้จะไม่ดีต่อร่างกาย

“ตอนนี้เธอเป็นคนป่วย ทนๆ ไปก่อนเถอะน่า” หวังเทียนใช้มีดแล่เนื้อแกะออกมาแผ่นหนึ่ง หืม… หอมฉุย

“แต่จะให้ฉันกินแต่ของพวกนี้ก็ไม่ถูกไหมล่ะคะ ไม่กลัวคอเลสเตอรอลฉันพุ่งปรี๊ดหรือไง” หยางเถียนพูดอย่างหมดคำจะเอ่ย

เต้าหู้ชีส หนังนม แป้งทอดทุ่งหญ้า ก้อนชีสแห้งแกล้มชานม นี่มันอะไรกันเนี่ย

“มีสารอาหารเยอะจะตายไป” ซุนอีอีกลั้นขำแล้วพูดขึ้น

“สารอาหารมันจะไม่ล้นเกินไปหน่อยเหรอคะ” หยางเถียนมองหน้าทุกคนตาละห้อย

“นั่นไง ก็สั่งเนื้อแกะลวกให้จานหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ” จ้าวถงชี้ไปที่จานตรงหน้าเธอ

“แต่มันจืดชืดไม่มีรสชาติเลยนะ ต้องแตะเกลือกินเนี่ย” หยางเถียนแทบจะร้องไห้

“แค่นี้ก็ดีถมเถแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะหวังเฟิงเห็นใจเธอละก็ เมนูนี้ยังไม่มีให้เห็นเลย” หวังเทียนคีบเนื้อวัวเข้าปากเคี้ยวตุ้ย เออ… หอมจริงเว้ย

“พี่ ฉันอยากกินแกะย่าง” หยางเถียนจ้องตาหวังเฟิง พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดชีวิต

“กินชิ้นเดียวนะ พอนะ” ในที่สุดหวังเฟิงก็ใจอ่อนจนได้ เพราะเห็นว่าหยางเถียนเพิ่งออกจากโรงพยาบาล เขาจึงยอมเฉือนเนื้อให้เธอชิ้นหนึ่ง

หยางเถียนไม่สนแม้กระทั่งความร้อน รีบยัดเข้าปากทันที

“อร่อยชะมัด!”

“เฮ้ย เธอไม่ได้เลือดออกในสมองหรอกมั้ง ผีอดอยากเข้าสิงมากกว่าเนี่ย” หวังเทียนเห็นท่าทางของเธอแล้วก็อดแซวไม่ได้

“ไปไกลๆ เลยไป” หยางเถียนกลอกตาใส่

มื้อนี้กินกันค่อนข้างนาน สาเหตุหลักเพราะรสชาติอร่อยจริงจัง แถมยังพอมีเวลาก่อนจะถึงเที่ยวบิน ทุกคนเลยกินกันอย่างเพลิดเพลินเต็มที่

หลังจากออกจากร้านอาหาร พวกเขาก็ตระเวนเที่ยวรอบเมืองฮูฮอตอีกพักใหญ่ จากนั้นถึงค่อยมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

ตอนสามทุ่มกว่า เครื่องบินก็ร่อนลงจอดที่เมืองเสิ่นหยางในที่สุด ทั้งสี่คนต่างถอนหายใจออกมาพร้อมกัน ได้กลับถึงบ้านแล้วสินะ

“คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ค่อยเข้าไปเดินเรื่องตามขั้นตอนที่หน่วย จากนั้นพวกนายก็พักยาวได้เลย เบื้องบนอนุมัติวันหยุดให้พวกนายรอบนี้สิบวัน” หวังเฟิงเอ่ยขึ้นก่อนจะแยกย้ายกัน

“อ๊า จะได้นอนเต็มอิ่มสักที” ตอนนี้ซุนอีอีเริ่มคิดถึงเตียงนอนของตัวเองแล้ว

“จริงสิ พรุ่งนี้บ่ายพวกเราจะไปเยี่ยมไส้เดือน นายอยากไปด้วยกันไหม”

จังหวะที่แต่ละคนกำลังจะโบกแท็กซี่กลับบ้าน หวังเฟิงก็ลดเสียงพูดกับหวังเทียนเบาๆ เพราะกลัวพวกจ้าวถงจะได้ยิน ปล่อยให้คืนนี้ทุกคนได้นอนหลับสบายกันก่อนดีกว่า

“ไปสิ ยังไงก็คนรู้จักกัน” หวังเทียนพยักหน้า

เขาไม่ได้สนิทกับไส้เดือนเท่าไหร่ ว่ากันตามตรงหมอนั่นเป็นคนพูดน้อย จะมีก็แค่วันที่อารมณ์ดีจริงๆ ถึงจะยอมเปิดปากคุยยาวขึ้นมาบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นหวังเทียนก็รู้สึกดีด้วย

อีกไม่ถึงสองเดือนก็จะครบสองปีที่เขากลับเข้าประเทศ พวกเขาก็รู้จักกันมาสองปีแล้ว ยังไงก็ควรต้องไปส่งสักหน่อย

“งั้นเจอกันพรุ่งนี้บ่าย” หวังเฟิงพยักหน้า ก่อนจะก้าวขึ้นแท็กซี่จากไป

หวังเทียนโบกแท็กซี่เช่นกัน แล้วตรงดิ่งกลับบ้านตัวเอง

“กลับมาแล้วสินะ…” หวังเทียนพึมพำกับตัวเองพลางทิ้งตัวลงบนโซฟา

จากนั้นเขาก็ลุกเดินไปที่ระเบียง เริ่มจากทักทายสองสหายตัวน้อยที่ไม่เจอกันนาน แล้วค่อยหยิบเบียร์ออกจากตู้เย็นมาสองสามกระป๋อง เขารู้สึกนอนไม่ค่อยหลับ

เขาไม่ได้บอกใครเลยว่า ตอนนี้ในใจยังตื่นเต้นอยู่ลึกๆ กลัวว่าขืนพูดออกไป หวังเฟิงกับคนอื่นจะมองว่าเขาเป็นไอ้โรคจิต

ประสบการณ์ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาทำให้เลือดในกายของเขากลับมาสูบฉีดพลุ่งพล่านอีกครั้ง ในหัวตอนนี้มีแต่ภาพการสู้รบตลอดหลายวันที่ผ่านมา

กระทั่งตอนอยู่โรงพยาบาล หวังเฟิงบอกให้เขาไปทำแผลที่แขน เขายังไม่ยอมไปเลย

เพราะเขาอยากให้แผลหายช้าๆ หน่อย จะได้เก็บบรรยากาศความรู้สึกยามกระสุนบินเฉียดไปเฉียดมาแบบนั้นไว้ให้นานขึ้นอีกสักสองสามวัน

เขารู้ดีว่าลึกๆ ในกมลสันดาน เขาเป็นคนกระหายสงคราม เพราะถูกฝึกและหล่อหลอมขึ้นมาให้เป็นแบบนี้

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อยากใช้ชีวิตสงบสุขเรียบง่าย เพราะเหนื่อยล้าเต็มที อยากพักผ่อนแล้วจริงๆ

ตั้งแต่อายุสิบสองจนถึงยี่สิบเจ็ดปี เขาจับปืนสู้รบมาตลอดสิบห้าปีเต็ม จิตใจมันล้าเหลือเกิน

หวังเทียนกระดกเบียร์หมดกระป๋องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดอีกกระป๋องดื่มต่อ

ทว่าพอดื่มไปได้แค่ครึ่งกระป๋อง จู่ๆ หยางเถียนก็โทรเข้ามา นึกว่าเธอมีอาการผิดปกติตรงไหน เขาจึงรีบกดรับสายทันที

“มีอะไร เถียนเถียน”

“ใส่นาฬิกา…ด้วยนะ…” หยางเถียนพึมพำด้วยน้ำเสียงสะลึมสะลือ

ตอนที่หวังเทียนเดินทางไปมองโกเลียรอบนี้ คุณกงบอกให้ถอดนาฬิกาข้อมือออกก่อนได้ เพราะออกนอกด่านไปแล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องใส่ สองวันที่ข้ามกลับมาเขาก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิท

“เช็ดเป็ด ต้องให้ได้อย่างนี้สิวะ!” หวังเทียนสบถอย่างเอือมระอา ก่อนจะกดตัดสายทิ้งทันที

ให้ตายเถอะ ขนาดละเมอยังอุตส่าห์จำได้ว่าต้องสั่งให้กูใส่นาฬิกา มึงนี่โคตรจะทุ่มเทกับงานจริงๆ พับผ่า!