บทที่ 99 นึกว่าจะได้กินโต๊ะจีน

ผลตรวจของหยางเถียนออกมาแล้ว มีเลือดออกในสมองเล็กน้อยแต่ไม่รุนแรง น่าจะเกิดจากศีรษะกระแทกตอนล้มลงกับพื้น

ที่นี่ไม่มีเครื่องมือตรวจอย่างละเอียด จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลเท่านั้น

แม้หมอจะบอกว่าเลือดออกไม่มาก แต่เมื่อเป็นแผลที่หัว หวังเฟิงจึงไม่กล้าชะล่าใจ รีบขอให้คุณกงช่วยติดต่อโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด แล้วส่งตัวเธอขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปทันที

หวังเฟิงให้ซุนอีอีร่วมเดินทางไปด้วยกันเพื่อคอยดูแล ส่วนจางเหว่ยกับคนอื่นๆ ให้รอฟังคำสั่งจากคุณกง

เดิมทีหวังเทียนก็ตั้งใจจะไปด้วย ทว่าคุณกงมีเรื่องต้องคุยด้วยสองสามคำ เขาจึงอยู่ต่อก่อน

"หวังเทียน คำสัญญาของผมยังมีผลเสมอ แต่ผมไม่อยากให้ถึงวันที่ต้องใช้มันจริงๆ หรอกนะ คุณเข้าใจใช่ไหม"

ในห้องพักผ่อน หวังเทียนกับคุณกงกำลังคุยกันเสียงเบา

"ผมแค่อยากใช้ชีวิตสงบๆ เท่านั้นแหละครับ ที่ยอมรับงานของคุณคราวนี้ก็แค่ซื้อประกันให้ตัวเองเฉยๆ"

หวังเทียนตอบเสียงเรียบ เขาไม่ได้อยากหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ นั่นแหละ

"ทางฝั่งเอสจี คุณบอกพวกเขาได้เลยว่าอีกสองสามวันผมจะติดต่อไปเอง"

คุณกงไม่พูดอะไรให้มากความ เขารู้ว่าหวังเทียนไม่ใช่คนบุ่มบ่าม จึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน

"ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกให้"

หวังเทียนพยักหน้า นี่คือจะจ่ายค่าตอบแทนให้แล้ว แต่รายละเอียดคงต้องให้พวกเขาไปคุยกันเอาเอง

ค่าตัวของ 'แส้แห่งพระเจ้า' แพงหูฉี่อย่างที่หวังเทียนเคยบอกไว้ มันไม่ใช่เรื่องของเงินเลย ทุกภารกิจขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของราชสีห์กับบิ๊กบอสของเอสจีทั้งสิ้น

แม้เอสจีจะมีฐานที่มั่นและระบบข่าวกรองของตัวเองในเอเชีย แต่ส่วนใหญ่จะเคลื่อนไหวแถบยุโรปกับแอฟริกามากกว่า ไม่ได้เน้นตลาดเอเชียเป็นพิเศษ จึงแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันกับพวกคุณกง

ครั้งนี้ถือว่าคุณกงได้ต่อสายตรงกับทางนั้นผ่านหวังเทียน ในอนาคตย่อมมีความร่วมมือเกิดขึ้นไม่มากก็น้อย ซึ่งเรื่องนั้นก็ไม่เกี่ยวกับหวังเทียนแล้ว

นับว่าช่วยให้หวังเทียนไม่ต้องลำบากใจเรื่องบุญคุณ เพราะสิ่งที่คนอย่างคุณกงมอบให้ได้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เอาเงินมาวัดค่าได้เหมือนกัน

เมื่อได้รับคำตอบเป็นที่พอใจ หวังเทียนจึงมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลพร้อมจ้าวถง ส่วนเรื่องการแจ้งล่วงหน้านั้นตัดไปได้เลย ในเมื่อเบอร์หนึ่งของหน่วยยืนอยู่นี่ เขาจะต้องไปแจ้งใครอีกล่ะ

อีกอย่าง คนคอยจับตาดูเขาก็นอนแอ้งแม้งอยู่ในโรงพยาบาลโน่นแล้ว

พวกอาวุธยุทโธปกรณ์ทั้งหลาย เขาให้พวกกุหลาบขนกลับไปหมดแล้ว อยู่ในประเทศไปก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี แถมทางสำนักงานความมั่นคงไม่มีทางยอมให้เขาพกอาวุธแน่นอน

พวกหวังเฟิงพาหยางเถียนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปตั้งแต่ช่วงเที่ยง กว่าเขากับจ้าวถงจะขับรถไปถึงโรงพยาบาล ฟ้าก็มืดสนิท

ทั้งสองติดต่อกับหวังเฟิง เมื่อเดินมาถึงห้องพักผู้ป่วย หยางเถียนก็ฟื้นแล้ว

"เป็นไงบ้าง" หวังเทียนมองหยางเถียนที่ยังมีอาการสะลึมสะลือ พลางเอ่ยถามหวังเฟิงเสียงเบา

"ไม่มีอะไรหนักหนา กะโหลกมีเลือดซึมออกมานิดหน่อย ต้องนอนดูอาการสักสองสามวัน" หวังเฟิงยังแอบหวาดเสียวไม่หาย

ขึ้นชื่อว่าเลือดออกในสมอง ต่อให้มากหรือน้อยก็อันตรายทั้งนั้น คราวนี้ถือว่าหยางเถียนยังโชคดี ส่วนแผลอื่นก็แค่แผลถลอกภายนอก

ต้องขอบคุณโครงสร้างแปลกตาของกระโจมมองโกลอีกครั้ง ที่ช่วยกันแรงกระแทกส่วนใหญ่เอาไว้ข้างนอก

แม้จะพังไปครึ่งหนึ่งเพราะแรงเฉื่อยตอนโดรนพุ่งดิ่งลงมาบวกกับแรงอัดระเบิด แต่มันกลับไม่ทำให้คนข้างในเจ็บหนัก

ถ้าอยู่กลางที่โล่งแจ้ง หรือโดนบินมุดเข้ามาบึ้มข้างใน ป่านนี้คงเละไม่มีชิ้นดีไปแล้ว

"คุณมาทำไมเนี่ย" หยางเถียนรอจนทั้งคู่คุยกันเสร็จ ถึงค่อยถามอย่างสงสัย

"กลัวมาไม่ทันกินโต๊ะจีนงานศพไง เลยรีบซิ่งมาเนี่ย" หวังเทียนตอบหน้าตาย พลางหยิบแอปเปิลบนตู้มากัดกินหน้าตาเฉย

"เหอะๆ" หยางเถียนตอบกลับไอ้ตัวน่ารำคาญด้วยคำสั้นๆ แค่นั้น

"แต่ดูทรงคงอด เสียดายชะมัด" หวังเทียนเคี้ยวแอปเปิลพลางส่ายหัวถอนหายใจ

"รู้ไว้ด้วยนะยะ ฉันแค่ต้องนอนดูอาการไม่กี่วัน คิดดีแล้วเหรอที่มากวนประสาทแบบนี้" หยางเถียนตวัดสายตามองอย่างหมายหัว

"ต่อให้แขนข้างหนึ่งเลยเอ้า" หวังเทียนยักไหล่

หวังเฟิงแอบโล่งอก เพราะตั้งแต่ไส้เดือนสละชีพ หยางเถียนก็แทบไม่ยอมพูดจา ตอนนี้ดูทรงคงไม่เป็นไรแล้ว

"จางเหว่ยกับคนอื่นๆ ล่ะ จัดการยังไงต่อ" หวังเฟิงหันไปถามจ้าวถง

"คืนนี้พวกเขาจะพักที่ด่านตรวจ พรุ่งนี้ค่อยนั่งเครื่องบินตรงกลับเสิ่นหยาง" จ้าวถงนึกถึงคำสั่งของคุณกงได้จึงรีบบอก

เหตุผลหลักคือยังมีขั้นตอนด้านการรักษาความลับที่พวกจางเหว่ยต้องทำตามระเบียบ ประกอบกับแต่ละคนมีแผลฟกช้ำดำเขียวกันถ้วนหน้า พอหมอทหารทำแผลให้เสร็จเลยแนะนำให้นอนพักสักวันค่อยออกเดินทาง

หวังเฟิงพยักหน้า จัดการแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องคอยห่วง

"จริงสิ คุณกงฝากบอกพี่ด้วยว่าเขาจะไม่กลับเสิ่นหยางแล้ว มีคนมารับตัวเอริกไปเรียบร้อย รวมถึงพวกเชลยศึกนั่นด้วย" จ้าวถงเสริมขึ้นมาอีกประโยค

จากนั้นทุกคนก็ทิ้งซุนอีอีไว้เฝ้าหยางเถียน ส่วนหนุ่มๆ ทั้งสามคนพากันเดินออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกโรงพยาบาล

"ทางไส้เดือนล่ะ" จ้าวถงอัดควันเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะถามเสียงแผ่ว

"เพิ่งเสร็จพิธีศพไปเมื่อวาน" หวังเฟิงตอบเสียงขรึม เขาติดต่อกับทางสำนักงานเรียบร้อยแล้ว

"เสียใจด้วยนะ" หวังเทียนตบไหล่ทั้งสองคนเบาๆ

คนอย่างพวกเขามองเรื่องความเป็นความตายจนชินชาแล้ว อีกอย่างหวังเทียนก็ช่วยเต็มที่ ในใจจึงไม่มีอะไรติดค้าง

"แล้วตั๊กแตนกับสปริงล่ะ" จ้าวถงถามต่อ โดยเฉพาะตั๊กแตน… มือของเขาน่ะ

"สปริงไม่เป็นไร แต่นิ้วมือของตั๊กแตนต่อกลับไม่ได้แล้ว แหลกเกินไป" หวังเฟิงส่ายหัว แต่อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้

จ้าวถงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ตามขั้นตอน ตั๊กแตนน่าจะได้เลื่อนขั้นหนึ่งระดับ แล้วย้ายไปทำงานสายสนับสนุน ถือว่าได้ปลดระวางตัวเองออกจากแนวหน้าที่อันตรายเสียที

ทั้งสามคนสูบบุหรี่หมดไปคนละมวน จากนั้นก็หาร้านแถวนั้นกินอะไรรองท้อง แล้วซื้อของกินหิ้วกลับไปฝากซุนอีอีด้วย

พอกลับมาถึง หยางเถียนก็หลับไปแล้ว ตอนนี้ยัยตัวแสบต้องพักผ่อนเยอะๆ

"อีอี กินข้าวก่อนสิ" จ้าวถงชูกล่องอาหารในมือเรียก

ห้องพักของหยางเถียนเป็นห้องเดี่ยว มีห้องน้ำในตัว เรื่องพวกนี้ทางการไม่เคยตระหนี่อยู่แล้ว

"เมื่อกี้หมอเพิ่งมาค่ะ บอกว่าเลือดหยุดซึมแล้ว ดูอาการอีกสองวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้ แค่กินยาตามสั่งก็พอ"

ซุนอีอีขยับไปนั่งบนโซฟา เอ่ยขึ้นพลางตักข้าวเข้าปาก

"แล้วเธอล่ะ ผลตรวจเป็นไงบ้าง" หวังเฟิงถามขึ้นมา

ที่เขาพาซุนอีอีมาด้วย เหตุผลหนึ่งก็เพราะหยางเถียนเป็นผู้หญิง มีซุนอีอีอยู่ช่วยดูแลย่อมสะดวกกว่า

อีกเหตุผลคือซุนอีอีก็โดนแรงกระแทกเข้าไปเหมือนกัน เลยถือโอกาสพามาตรวจร่างกายด้วยกันเสียเลย

"ฉันเหรอคะ สบายมากค่ะ หมอบอกว่าอาจมีอาการสมองกระทบกระเทือนนิดหน่อย นอนหลับสักตื่นก็หายแล้ว"

ซุนอีอีโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ รอยแผลที่หนักสุดบนตัวเธอก็คงเป็นรอยเขียวช้ำตรงข้อมือที่จ้าวถงกระชากตัวเธอไว้นั่นแหละ…

เนื่องจากในห้องพักมีเตียงเฝ้าไข้แค่เตียงเดียว หวังเฟิงกับพวกอยู่ต่ออีกสักพักก็พากันขอตัวกลับ

พวกเขาต้องรีบหาโรงแรมทิ้งตัวนอนให้เต็มอิ่ม มันเหนื่อยล้าจนร่างแทบแหลกแล้วจริงๆ…