บทที่ 98 ในที่สุดก็จบเรื่องเสียที

“เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องให้พวกผมเก็บกวาดพื้นที่ใช่ไหมครับ” หวังเทียนกรอกเสียงลงสายพูดกับคุณกง

“พวกนายถึงขั้นพกกับระเบิดเคลย์มอร์มาด้วยเนี่ยนะ” คุณกงเพิ่งฟังรายงานจากวาฬจบ ถึงขั้นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“กันไว้ดีกว่าแก้น่าครับ” หวังเทียนหัวเราะหึๆ ล้อเล่นน่า พวกเขารักชีวิตจะตาย อะไรที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ จะเอาชีวิตไปแลกทำไม

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเตรียมตัวกะทันหันไปหน่อย กุหลาบคงพกเครื่องยิงจรวดมาด้วยสองกระบอก ยิงอันหนึ่งทิ้งอันหนึ่งไปแล้ว

“พวกนายมีแผนถอนกำลังหรือยัง” คุณกงไม่ติดใจเรื่องนั้นอีก ถามเข้าประเด็นทันที

“ถ้าคุณจัดหาให้ได้ก็ยิ่งดีเลยครับ” หวังเทียนตอบอย่างไม่อ้อมค้อม

พวกเขามีแผนถอนตัวอยู่แล้วแน่นอน แต่ใครจะรู้ว่าข้างนอกยังมีพวกเล็ดลอดไปดักซุ่มเล่นงานพวกกุหลาบกลางทางอีกไหม ถ้าคุณกงช่วยจัดการให้ย่อมดีที่สุด

“ให้คนของนายข้ามแดนไปพร้อมกับพวกเราเถอะ เดี๋ยวฉันจัดเครื่องบินส่งพวกเขาไปยังที่ที่อยากไปให้ แบบนี้โอเคไหม”

“โอเคครับ” หวังเทียนตอบจบ คุณกงก็วางสายไป

ขอแค่พ้นจากแดนมองโกเลียซึ่งเป็นดงเรื่องยุ่งนี้ไปได้ พวกกุหลาบมีวิธีเป็นร้อยที่จะไม่ให้ใครตามรอยเจอ การที่คุณกงยื่นมือเข้าช่วยจึงถือว่าคลายกังวลไปได้เปลาะใหญ่

ส่วนศพพวกนั้นบนเขาอินซาน หวังเทียนกับพวกขี้เกียจไปตามเก็บอุปกรณ์แล้ว ของในมือตอนนี้เหมาะกับพวกเขาที่สุด อาวุธแค่นั้นไม่เข้าตา ปล่อยทิ้งไว้ให้คุณกงจัดการเถอะ

งานนี้แพยองวานถือว่าพังยับ กระทั่งศพลูกทีมยังเอากลับไปไม่ได้ ชะตากรรมที่รออยู่คงไม่สวยแน่

แต่หวังเทียนก็นึกนับถือความเด็ดขาดของอีกฝ่ายอยู่บ้าง สั่งถอนตัวก็ถอนทันทีไม่ลังเล ศพลูกทีมคิดจะทิ้งก็ทิ้งได้ลงคอ ร้ายกาจจริงๆ

อันที่จริงจะโทษแพยองวานทั้งหมดก็ไม่ได้ ฝั่งนั้นเหลือคนที่ยังพอขยับได้แค่ 6 คน แถมหมายเลข 7 ยังเจ็บขาหนัก เท่ากับว่ามีคนเคลื่อนไหวได้คล่องตัวแค่ห้าคนเท่านั้น

ถ้าต้องแบกร่างไร้วิญญาณของเพื่อนร่วมทีมอีกสี่ศพ พวกเขาไม่มีทางหนีรอดแน่ เพราะพวกหวังเทียนรุกคืบเร็วเกินไป

แพยองวานจึงหมดหนทาง จำใจต้องหิ้วคนเจ็บหนักสองคนหนีเอาตัวรอดไปก่อน ส่วนศพเพื่อนร่วมทีมคงต้องหาลู่ทางอื่นพากลับไปทีหลัง

พวกหวังเทียนเริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง นอกจากสัญญาณเตือนภัยแล้ว ทุกอย่างถูกกวาดเรียบ ช่วยกันรักษาสิ่งแวดล้อม เป็นหน้าที่ของทุกคน

ฝั่งคุณกงพักฟื้นอยู่ราวสองชั่วโมง จนกระทั่งมีสายเข้า จึงเริ่มนำคนที่เหลือเคลื่อนขบวนมุ่งหน้าไปยังหุบเขา

พวกเขาตั้งใจจะตัดข้ามเขาอินซานกลับไปยังฝั่งทุ่งหญ้าของหัวเซี่ยโดยตรง วิธีนี้ปลอดภัยที่สุดและเร็วที่สุด

ที่สำคัญคือหยางเถียนยังไม่ฟื้น พิราบประเมินว่าเธอน่าจะมีอาการตกเลือดภายใน จึงต้องรีบพาไปตรวจอย่างละเอียด

ทางด้านหวังเทียนกับพวกก็เริ่มถอนกำลังจากเขาอินซานมุ่งหน้าไปยังหุบเขา ซึ่งเป็นจุดที่จอดรถทิ้งไว้

พอกระบวนรถของคุณกงแล่นผ่านไป พวกหวังเทียนก็ขับตามประกบทันที

“เละเป็นโจ๊ก” หมาใหญ่มองซากรถสองคันที่กำลังลุกไหม้อยู่ข้างทางแล้วพึมพำกับตัวเอง

หุบเขากว้างเพียงสิบกว่าเมตร พวกเขาจึงเห็นสภาพศพบนรถที่แหลกเหลวเป็นชิ้นเนื้อได้อย่างชัดเจน ภาพที่เห็นชวนสะอิดสะเอียนกว่าฝั่งที่พวกตนเพิ่งเจอมาเยอะ

“รถพวกที่ตามหลังมานั่นใครกันครับ” จางเหว่ยกระซิบถามหวังเฟิง

“คนกันเอง” หวังเฟิงตอบเสียงเรียบ ในเมื่อคุณกงไม่ได้บอก เขาก็จะไม่พูดมากความ อีกอย่างตอนนี้เขากำลังเป็นห่วงหยางเถียนจนไม่มีกะจิตกะใจสนใจเรื่องอื่น

คนอื่นได้ยินคำตอบของหวังเฟิงก็ไม่ซักต่อ ได้แต่เหลียวมองรถคันหลังเป็นระยะๆ

ใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่ง ทั้งหมดก็ข้ามผ่านเขาอินซานมาถึงด่านตรวจชายแดนของหัวเซี่ยได้สำเร็จ

คุณกงลงจากรถไปจับมือทักทายกับหัวหน้าด่านตรวจด้วยตัวเอง และยืนคุยกันเสียงเบาอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นกลุ่มทหารก็ตรวจสอบตัวตนของคณะเดินทางอย่างละเอียด ก่อนจะยอมเปิดทางให้ขับเข้าไปจอดตรงป้อมยามที่อยู่ไม่ไกล

นี่เป็นเรื่องที่คุณกงประสานงานไว้ล่วงหน้าแล้ว ยกเว้นปืนพกประจำกาย อาวุธปืนทั้งหมดเพิ่งถูกส่งมอบให้เจ้าหน้าที่ไป และคุณกงจะส่งคนมารับกลับไปภายหลัง

แม้พวกหวังเทียนจะไม่ถูกยึดอาวุธและไม่ได้ลงจากรถ แต่ก็มีทหารติดอาวุธครบมือทั้งหมวดคอยยืนคุมเชิงล้อมรอบรถไว้ห่างๆ

พวกกุหลาบไม่ได้กังวลอะไร ลำพังอาวุธยุทโธปกรณ์ระดับนี้ การที่คุณกงเปิดทางให้ข้ามแดนมาได้ก็นับว่าเส้นสายใหญ่คับฟ้าแล้ว

ไม่นานนัก เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธสองลำก็บินตรงเข้ามา จากนั้นคุณกงก็เดินมาข้างรถของพวกหวังเทียน

“ให้คนของนายขึ้นเครื่องได้เลย พวกเขาจะพาคนของนายไปส่งที่สนามบินทหารที่ใกล้ที่สุดก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนเครื่องส่งออกนอกประเทศ”

หวังเทียนพยักหน้า พอคุณกงเดินเลี่ยงไป สมาชิกในทีมจึงทยอยลงจากรถ เดินตรงไปยังเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งท่ามกลางสายตาจับจ้องของเหล่าทหารรอบบริเวณ

บนรถไม่มีอะไรสำคัญหลงเหลือแล้ว มีเพียงกระสุนกับเสบียงอีกนิดหน่อย ค่อยกลับไปหาเติมใหม่เอา

ระหว่างพวกเขาก็ไม่มีคำลาซึ้งน้ำตาเล็ด มีเพียงการชนหมัดกับหวังเทียนและพูดคุยกันสั้นๆ สองสามประโยค ก่อนจะรีบก้าวขึ้นเครื่องและบินจากไป

หวังเทียนยืนส่งสายตาจนกระทั่งเฮลิคอปเตอร์ลับสายตาไป จึงค่อยๆ เดินไปยังห้องพักชั่วคราวของกลุ่มคุณกง

“เชี่ย นายมาได้ไงเนี่ย” จ้าวถงมองหวังเทียนด้วยสีหน้าเหวอสุดขีด คนอื่นๆ ในห้องก็แสดงสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน

“อย่าถามมาก เดี๋ยวโดนยิงเป้า” หวังเทียนตอบหน้าตาย แถน้ำขุ่นๆ

ฉีจื้อกับจางเหว่ยมองหวังเทียนอย่างครุ่นคิด แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร

“เถียนเถียนล่ะ” หวังเทียนกวาดสายตามองรอบห้อง ยายเด็กนี่หายไปไหนแล้ว

“หมอทหารพาไปตรวจแล้ว” จ้าวถงเดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบตอบ

หวังเทียนขมวดคิ้ว คุณกงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขานี่หว่า

ตอนอยู่บนเขาเขาต้องตั้งสมาธิรับมือกับหน่วยรบพิเศษเกาหลีใต้ อีกทั้งคุณกงเคยสั่งไว้ว่าไม่ต้องห่วงเรื่องข้างล่าง เขาเลยไม่ได้สนใจอะไรมาก ยังไงตาจิ้งจอกเฒ่าก็ต้องมีแผนสำรองอยู่แล้ว

แล้วทำไมถึงปล่อยให้ยายเด็กนั่นสลบไสลไม่ได้สติไปได้ล่ะเนี่ย

แต่เวลานี้ยังไม่ใช่จังหวะจะมาซักไซ้ รอให้ยายเด็กนั่นตรวจเสร็จค่อยว่ากัน

หวังเทียนเดินเข้าไปในห้องด้านในที่เห็นคุณกงกำลังคุยอยู่กับวาฬ เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วกระซิบถาม

“ของได้มาแล้วเหรอครับ”

หวังเฟิงเดินตามเข้ามาเงียบๆ พร้อมกับปิดประตูด้านหลัง

คุณกงเงยหน้ามองทั้งสองคน ไม่ได้ปิดบังอะไรและพยักหน้ารับตรงๆ ทั้งยังเล่าเสริมให้อีกสองสามประโยค ดูออกชัดเจนว่าอารมณ์ดีไม่น้อย

แท้จริงแล้วของชิ้นนั้นอยู่ที่อูลานบาตอร์ หลังจากแยกกับหวังเทียน เขาก็ใช้รหัสลับที่เอริกให้ไว้ติดต่อกับสายข่าวคนนั้นทันที

เพียงแต่อูลานบาตอร์ไม่ใช่เมืองเล็กๆ การจะงมหาคนคนเดียวนั้นยากเย็นยิ่ง แม้จะมีข้อมูลละเอียดอยู่ในมือ แต่หากต้องการหาตัวโดยไม่ให้กลุ่มอำนาจอื่นไหวตัวทัน พวกเขาก็ต้องใช้เวลา

ด้วยเหตุนี้คุณกงจึงพาหวังเฟิงไปพบ ‘สายข่าว’ คนเดิมอีกรอบ เพื่อแสร้งทำทีเป็นเริ่มออกควานหาของหลังจากได้เบาะแสมา

ทุกแห่งที่พวกเขาเดินทางไป คุณกงจะสั่งให้คนแอบทำท่าทีเป็นค้นหาเป้าหมาย เพื่อหลอกล่อให้พวกที่ตามติดข้างหลังเกาะติดไม่ยอมปล่อย

ส่วนคนที่วางกำลังทิ้งไว้ในอูลานบาตอร์ ใช้เวลาร่วมครึ่งเดือนถึงจะควานหาตัวเป้าหมายเจอ

สายโทรศัพท์ที่เขาเพิ่งรับไปเมื่อช่วงสายก็คือการรายงานว่า ได้ของมาไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว

ข้อมูลชุดนั้นล้ำค่ามาก ชายคนนั้นตัดใจทำลายทิ้งไม่ลงจึงได้แต่ซ่อนมันไว้ ทว่าตอนนี้เขาก็แก่เกินกว่าจะหลบซ่อนได้อีกต่อไป

ที่สำคัญคือหัวเซี่ยเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศที่หลงเหลือมาจากอดีตค่ายสีแดง หลังจากชั่งน้ำหนักดูแล้ว เขาก็ยอมส่งมอบของออกมาเองโดยที่แทบไม่ต้องใช้มาตรการพิเศษอะไรเลย

“ผมว่าแล้ว พวกทำงานข่าวกรองน่ะ ใจดำกันทั้งนั้น” หวังเทียนฟังจบก็บ่นพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง

แม้แต่คนกันเองยังหลอกซะเปื่อย แผนการสกปรกชะมัด