บทที่ 97 ก็ดี จะได้ไม่ต้องรื้อ

“ทุกคน ค่อยๆ รุกเข้าไป พวกมันเตรียมถอนตัวแล้ว”

หวังเทียนกับม้าลายถูกหมายเลขห้ากับหมายเลขเจ็ดต้านยันไว้อย่างไม่คิดชีวิต ทว่าขอแค่อีกไม่กี่นาที ทั้งสองคนก็น่าจะปิดฉากตรงนี้ได้

แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมเปิดโอกาส มีอีกคนโผล่มาช่วยยิงคุ้มกัน ทั้งสามคนจึงเริ่มผลัดกันยิงคุ้มกันแล้วค่อยๆ ถอยร่นไป

หวังเทียนกะจะขยี้พวกนี้ให้เหี้ยน หรืออย่างน้อยก็เด็ดหัวให้ได้มากที่สุด เพราะทีมพวกเขาไม่มีนิสัยปล่อยให้ศัตรูรอดกลับไป

สงครามของพวกทหารรับจ้างมันโหดร้าย แม้จะทำงานแลกเงิน แต่เพื่อชื่อเสียง เมื่อรับงานมาแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จ เว้นแต่จะเกินกำลังจริงๆ ถึงค่อยถอนตัว

นิสัยที่ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อปิดงานจึงหยั่งรากลึกในตัวพวกเขา

ทหารรับจ้างที่ทำงานไม่สำเร็จจะไม่มีใครจ้างอีกต่อไป นั่นหมายถึงไม่มีรายได้ แล้วทีมก็จะแตก

อีกอย่างพวกเขาไม่เคยไว้ชีวิตศัตรูหน้าไหนทั้งนั้น เพราะกลัวโดนล้างแค้นเหมือนกัน

คนเราก็มีเลือดมีเนื้อ โดนลอบกัดสักกี่ครั้งกันเชียวถึงจะทนไหว?

ดังนั้นพอหวังเทียนสั่งการ กุหลาบกับพรรคพวกจึงรุกคืบไปข้างหน้าทันทีโดยไม่ลังเล

“ถอย วางอินเตอร์เซ็ปเตอร์!” พอถึงเวลา แพยองวานก็ออกคำสั่งอย่างเฉียบขาด

จากนั้นแพยองวานกับลูกทีมที่แยกกันถอนตัวเป็นสามทางก็เริ่มควักตลับทรงกลมขนาดเท่าปากชามออกจากเป้ บ้างโยนลงพื้น บ้างแปะติดไว้กับต้นไม้

ไอ้ของที่มีชื่อเดียวกับเสื้อเกราะกันกระสุนของสหรัฐฯ ชิ้นนี้ นับเป็นอาวุธสังหารตัวจริงเสียงจริง

หลังจากเปิดระบบ มันจะตรวจจับวัตถุที่มีพื้นที่สะท้อนเกิน 50 เซนติเมตรในรัศมี 3 เมตรได้เอง หากมีอะไรเฉียดผ่าน มันจะระเบิดออกทันที

ลูกเหล็ก 3,000 ลูกที่อัดอยู่ข้างในจะถูกดินระเบิดแรงสูงซัดกระจาย บดขยี้สิ่งมีชีวิตทุกอย่างในรัศมี 15 เมตรจนแหลกเหลว

ที่สำคัญที่สุดคือไอ้นี่จะไม่ระเบิดตามกัน มันจะทำงานก็ต่อเมื่อมีพื้นที่สะท้อนตรงตามเงื่อนไขจุดชนวนเท่านั้น

ทว่านี่เป็นเพียงของทดลอง แพยองวานทำเรื่องเบิกติดตัวมาเผื่อฉุกเฉิน ไม่นึกเลยว่าจะได้ใช้เข้าจริงๆ…

เสนารักษ์โยนปืนกับเป้ให้เพื่อนร่วมทีม แล้วแบกผู้ตรวจการณ์ที่หมดสติขึ้นหลัง วิ่งตามก้นหมายเลขห้ามุ่งหน้าออกไปอย่างรวดเร็ว

แพยองวานนำทีมถอยร่น ทุกครั้งที่ทิ้งระยะไปได้ช่วงหนึ่งก็จะทิ้งอินเตอร์เซ็ปเตอร์ไว้สองสามลูก

พอมือว่างของหมดเกลี้ยง พวกเขาจึงรีบมารวมตัวกัน จากนั้นก็ก้าวตามรอยเท้าของหมายเลขห้า ฝ่าแนวกระสุนดักและกับระเบิดที่พวกหวังเทียนวางไว้ แล้วหายวับเข้าไปในดงไม้

ทว่าศูนย์เล็งที่ขยับเข้ามาใกล้จุดที่พวกหวังเทียนอยู่ ยังทันเหนี่ยวไกส่งท้ายไปหนึ่งนัดก่อนที่กลุ่มของแพยองวานจะลับสายตา

ช่างเหมาะเจาะเหลือเกิน กระสุนนัดนั้นเฉี่ยวเข้าที่แขนของแพยองวานเต็มเปา…แล้วแขนข้างนั้นก็หายวับไปทั้งท่อน

ระยะแค่นี้ แค่โดนกระสุนแม็กนัมเฉี่ยวเข้าไป ถ้าไม่แขนขาดก็ต้องขาขาด

แพยองวานล้มกลิ้งคะมำไปกับพื้น เหลือบมองแขนขวาที่เหลือเนื้อเยื่อรั้งติดอยู่เพียงน้อยนิด ลูกทีมต้องรีบเข้ามาช่วย เขาขบฟันแน่นเอาสายรัดห้ามเลือดพันแผลไว้ลวกๆ อัดยาแก้ปวดไปหนึ่งเข็ม แล้วกัดฟันโกยอ้าวหนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เขาไม่ห่วงว่าคนข้างหลังจะกวดตามมาทัน เพราะเส้นทางฝั่งหมายเลขห้าเป็นหน้าผาตัด ไม่มีทางไปต่อ และนั่นคือเหตุผลสำคัญที่ตรึงหวังเทียนกับพวกไว้จนอ้อมข้ามมาไม่ได้

ส่วนอีกสองทิศทาง คนของเขาก็วางอินเตอร์เซ็ปเตอร์ดักไว้หมดแล้ว เว้นเสียแต่พวกหวังเทียนจะยอมออกจากเขาอินซานแล้วอ้อมไปไล่ล่าบนที่ราบ ไม่อย่างนั้นก็หมดสิทธิ์

และถ้าพวกมันกล้าเหยียบลงบนที่ราบ ก็เตรียมตัวกลายเป็นเป้านิ่งได้เลย!

หวังเทียนก็ไม่คิดจะตามต่อจริงๆ นั่นแหละ ถึงจะไม่รู้ว่าพวกแพยองวานโยนอะไรทิ้งไว้ แต่มองปราดเดียวจากไกลๆ ก็รู้ว่าเป็นระเบิด เขาไม่ได้โง่ จะเสี่ยงตายตามไปทำซากอะไร

“แม่งเอ๊ย พวกเกาหลีนี่เอาตัวรอดเก่งชะมัด” หวังเทียนสบถด่า

กุหลาบกับม้าลายเริ่มจะปวดหัว เพราะพวกเขารู้ดีว่าพอเสร็จศึกเมื่อไหร่ หวังเทียนเป็นต้องเปิดโหมดปากหมาทันที…

“นัดสุดท้ายเมื่อกี้มึงยิงโดนไหมวะ” หวังเทียนหันไปถามศูนย์เล็งที่เพิ่งเดินเข้ามา

“โดนสิพี่ แต่ไม่ตาย สอยแขนมันขาดไปข้างหนึ่ง” ศูนย์เล็งยักไหล่ เขารำคาญการรบในป่าแบบนี้ชะมัด วุ่นวายฉิบหาย

“เออ ช่างเถอะ ได้แขนมาข้างหนึ่งก็ไม่ขาดทุนแล้ว อย่างน้อยก็ได้ค่ากระสุนคืน ถอนกำลัง!” หวังเทียนพูดจบก็โบกมือสั่ง

ทุกคนคุยสัพเพเหระกันไปพลางผลัดกันยิงคุ้มกันถอยฉากไปพลาง ระดับมืออาชีพแล้ว เรื่องผิดพลาดง่ายๆ แบบพวกไก่อ่อนไม่มีทางเกิดขึ้นแน่

พอกลับมาถึงค่ายเดิม หวังเทียนกับพวกก็ติดตั้งอุปกรณ์เตือนภัยรอบๆ เพิ่มเติม เผื่อว่าอีกฝ่ายจะย้อนศรกลับมา

จากนั้นเขาก็กดเครื่องมือสื่อสารต่อสายหาคุณกง แจ้งว่าเป้าหมายถอนกำลังไปแล้ว

“มีคนเจ็บคนตายไหม” คุณกงถามไถ่ ถึงอย่างไรก็เป็นกำลังเสริมที่ตนจ้างวานมา ย่อมต้องแสดงความห่วงใยกันบ้าง

“เจ็บเล็กน้อยครับ”

นอกจากซิการ์แล้ว ม้าลายก็โดนลูกเหล็กจากระเบิดสังหารฝังเข้าที่น่องสองลูก แต่ไม่โดนเส้นเอ็นหรือกระดูก แค่แผลเนื้อฉีก ส่วนคนอื่นๆ ก็โดนกระสุนเฉี่ยวหรือโดนลูกหลงกันคนละแผลสองแผล ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“ฝั่งคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ ได้ยินเสียงปืนลั่นสนั่นเลยนี่” หวังเทียนถาม พลางมองกล้วยช่วยทำแผลที่แขนให้ รอยเลือดเป็นทางยาวสองรอยนี้ได้มาตอนพุ่งไปดึงตัวม้าลายหลบกระสุน

แผลแค่นี้สำหรับพวกเขาไม่นับว่าเป็นแผลด้วยซ้ำ ไม้ขีดก็แค่ช่วยทำแผลที่ขาให้ม้าลายกับแขนของซิการ์ ส่วนคนอื่นต่างคนต่างก็จัดการตัวเองได้สบาย

ถ้าไม่ใช่เพราะหวังเทียนติดคุยสายอยู่ เขาก็ทำแผลเองได้แล้ว แค่อาจจะทุลักทุเลหน่อยเพราะเจ็บแขนขวา

“ไม่มีปัญหา ผมเตรียมการไว้หมดแล้ว” คุณกงตอบเสียงเรียบ

นอกจากโดรนสวิตช์เบลดสองสามลำที่โผล่มาเหนือความคาดหมายแล้ว เรื่องอื่นคุณกงล้วนคำนวณไว้ล่วงหน้าหมด

นอกจากวาฬแล้ว เขายังมีไพ่ตายใบสุดท้ายซ่อนอยู่อีก เพียงแต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องงัดออกมาใช้แล้ว

ทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยนข้อมูลกันสั้นๆ รอจนเก็บกวาดสนามรบเรียบร้อย ฟ้าก็สางพอดี

ทว่าไม่รู้ผีผลักหรืออย่างไร จู่ๆ พวกไรอันดันขับรถวนกลับมาทางเดิมหน้าตาเฉย!

ทำเอาพวกหวังเฟิงตกใจ นึกว่าพวกมันจะย้อนกลับมาหักเขี้ยวเสือ

แต่พวกไรอันไม่ได้เฉียดเข้ามาใกล้ค่าย กลับหักเลี้ยวรถตั้งแต่ไกลๆ พุ่งตรงไปยังหุบเขาแห่งหนึ่งแทน

เรื่องนี้จะโทษไรอันก็ไม่ได้ ตอนถอยทัพดันซวยบัดซบ ไปจะเอ๋เข้ากับกองลาดตระเวนของมองโกเลียที่เพิ่งรุดมาถึงพอดิบพอดี

เสียงปืนแถวนี้ดังลั่นสนั่นหู ถ้าทหารมองโกเลียไม่โผล่หัวมาสิถึงจะแปลก

ในหัวของไรอัน การตกไปอยู่ในมือมองโกเลียก็ไม่ต่างอะไรกับการตกไปอยู่ในมือหัวเซี่ยหรือรัสเซียเลยสักนิด

พวกมันจึงต้องรีบหักพวงมาลัยหนีหัวซุกหัวซุน แต่ขับวนไปวนมา ดันเลี้ยวกลับมาทางเดิมเสียอย่างนั้น

พวกมันรู้ดีว่าหุบเขาตรงนั้นมุ่งหน้าเข้าสู่เขตแดนหัวเซี่ย แต่พวกมันไม่ได้คิดจะข้ามแดน หากต้องการใช้หุบเขาลัดเลาะเข้าสู่เขาอินซาน อาศัยแนวเทือกเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลเพื่อสลัดการตามล่าและเอาชีวิตรอด

เพียงแต่ว่า…

หวังเทียนกดโทรศัพท์หาคุณกงอีกรอบ

“เอ่อ คุณต้องการคนเป็นไหมครับ”

“ไม่จำเป็น” คุณกงตอบสวนทันที เขานึกว่าหวังเทียนคิดจะสกัดรถสองคันนั้น

แต่มันไกลขนาดนั้น พวกหวังเทียนอยู่ห่างจากหุบเขาไม่ต่ำกว่า 1.5 กิโลเมตร วิ่งเท้าเปล่าคงกวดไม่ทันแน่ หรือว่ายังมีคนซุ่มอยู่อีก?

“งั้นก็โอเค ให้คนของคุณหยุดรอตรงปากหุบเขาเถอะครับ อย่าตามเข้าไปเลย” หวังเทียนรีบบอก

แม้คุณกงจะแปลกใจ แต่ก็ยังส่งข้อความสั่งการไปหาวาฬอยู่ดี

หวังเทียนสั่งให้คนอื่นปักหลักอยู่ที่เดิม ส่วนตัวเองพากุหลาบรีบมุ่งหน้าไปยังหุบเขา

แต่พอยังเหลือระยะอีกตั้ง 500 เมตร พวกไรอันก็ขับรถผลุบหายเข้าไปในหุบเขาแล้ว ส่วนพวกของวาฬก็ยอมหยุดตามคำสั่ง

ไรอันไม่สนหรอกว่าทำไมพวกรถที่ไล่ตามมาถึงหยุดกะทันหัน ตอนนี้เขาต้องการให้คนขับเหยียบคันเร่งไปข้างหน้าอีกหน่อย แล้วค่อยสละรถหนีเข้าเขาอินซาน!

ทว่าพวกมันไม่มีทางรู้เลยว่า หวังเทียนกับกุหลาบกำลังยืนอยู่บนเนินสูง ส่องกล้องทางไกลจับจ้องพวกมันตาไม่กะพริบ

“เธอเลือกจังหวะเอาเองแล้วกันนะ” หวังเทียนมองรถของพวกไรอันที่แล่นลึกเข้าไปเรื่อยๆ พลางเปรยขึ้นมาลอยๆ

กุหลาบไม่ตอบ มีเพียงมุมปากที่ฉีกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจังหวะเหมาะเหม็ง

เธอก็กดรีโมตจุดระเบิดที่ถือติดมือมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ลงไปทันที

หลังจากนั้น ก็ไม่มีอะไรหลังจากนั้นอีกเลย…

กับระเบิดเคลย์มอร์สองลูก พ่วงด้วยระเบิดควบคุมระยะไกลที่กุหลาบมือซนแอบฝังทิ้งไว้ตอนดักซุ่มหน่วยรบพิเศษญี่ปุ่นอีกสองสามลูก โดนเข้าไปขนาดนี้จะเอาชีวิตรอดไปได้ยังไง?

ถือว่าเอาของเหลือมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ไม่อย่างนั้นพวกเธอยังต้องเหนื่อยไปตามเก็บกู้คืนทีหลัง ชวนให้ยุ่งยากเปล่าๆ…