บทที่ 96 ถอนกำลัง

"หัวหน้าครับ ข้างหน้ามียานพาหนะไม่ทราบฝ่ายโผล่มาอีกแล้ว!" ฉีจื้อหมอบอยู่บนเนินเขา ชะโงกมองไปไกลๆ พลางรีบรายงาน

"ไม่ต้องสน พวกเดียวกัน!" เมื่อครู่นี้หวังเฟิงได้รับสัญญาณจากอาจารย์แล้ว จึงรู้ว่ากำลังเสริมมาถึง

"เช็ดเป็ด ในที่สุดก็มีคนมาช่วยสักที" หมาใหญ่ตั้งแต่โดนยิงไปนัดก่อน จิตใจก็ยิ่งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ถึงขนาดกล้าบ่นอุบในเวลาแบบนี้ได้

เทียบกับความนิ่งของพวกเขาแล้ว ฝั่งไรอันกลับเริ่มรู้สึกไม่สู้ดี

"ทอม ใครมา มีข้อมูลไหม!" พวกของไรอันขยับตัวเล็กน้อย ย้ายไปอยู่อีกฝั่งของกองหินโอโบ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกประกบยิงสองด้าน

"ไม่รู้ ไม่ได้รับข่าวอะไรเลย ระวังตัวด้วย ไม่น่าใช่พวกเรา" หลังจากยิงโดรนเสร็จ ทอมกับพวกที่เหลืออีกสองคนก็ขับรถพุ่งตามขึ้นมา จอดอยู่ในร่องดินอีกลูกหนึ่ง

ไม่ใช่แค่ไม่ใช่พวกเดียวกัน ไรอันเห็นรถสองคันที่มาใหม่พุ่งตรงดิ่งไปยังหลุมดินก็รู้ทันทีว่าฉิบหายแล้ว นี่มันกะมาเอาชีวิตกันชัดๆ!

วาฬถือปืน 95 อยู่ในมือ สั่งให้คนขับเหยียบคันเร่งพุ่งดิ่งเข้าไปในหลุมดินทันที ระหว่างที่อีกฝ่ายสี่คนกำลังแตกตื่นหลบหนี เขาก็ยกปืนขึ้นยิงทีละชุดสองครั้ง กวาดร่วงไปสองคนในพริบตา

พอกระโปรงหน้ารถชนเข้ากับรถที่จอดอยู่เดิมจนหยุดนิ่ง คนในหลุมดินทั้งสี่คนก็กลายเป็นศพไปหมดแล้ว

รถอีกคันไม่ได้หยุด แต่ขับตรงไปยังหนึ่งในสองเนินดินที่เคยถูกโดรนจับตาดูเมื่อช่วงหัวค่ำ

ตำแหน่งนี้สามารถตรึงกำลังและสังหารกลุ่มของไรอันได้อย่างมีประสิทธิภาพ วาฬวางแผนทั้งหมดนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนมาถึงแล้ว

พอวาฬมาถึงเมืองเล็กๆ เขาก็รีบไปรวมตัวกับทีมของตัวเอง พวกเขามาถึงก่อนหวังเทียนครึ่งวันด้วยซ้ำ และดักซุ่มรออยู่นอกเมืองห่างออกไปห้ากิโลเมตรนานแล้ว

แถมยังพกโดรนขนาดกลางแบบติดตั้งบนรถมาด้วย เพื่อใช้ยืนยันตำแหน่งของหางที่ตามมาทั้งหมด

พอพวกคุณกงออกมา พวกเขาก็ปล่อยโดรนขึ้นบินสแกนทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมี 20 กิโลเมตรรอบขบวนรถทันที

คอยจัดการศัตรูที่กระจัดกระจายอยู่รอบนอกอย่างเงียบๆ พลางจับตาดูฝั่งกระโจมมองโกลไปด้วย จนกระทั่งสายของคุณกงโทรเข้ามา พวกเขาถึงได้เคลื่อนพลออกมาเพื่อปิดฉาก

"เร็ว ขึ้นรถ ถอย!" ไรอันตะโกนลั่น ก่อนจะรีบกระโดดขึ้นรถเป็นคนแรก ถ้าขืนชักช้าคงโดนประกบตีสามด้านแน่

ไรอันเผ่นไปแล้ว เผ่นไปแบบไม่คิดชีวิต วาฬพาลูกทีมไล่กวดตามไปติดๆ ครั้งนี้ไม่ปล่อยให้รอดไปได้ง่ายๆ แน่ ภารกิจใกล้จะจบลงแล้ว

แต่ทอมนี่สิเคราะห์ร้าย ตอนที่เพิ่งพุ่งเข้ามาเมื่อกี้รีบร้อนไปหน่อย ล้อรถเลยลอยเคว้งติดคาอยู่บนขอบร่องดิน ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

"ไรอัน ฉันขยับไม่ได้แล้ว!" ทอมตะโกนใส่หูฟังเสียงดัง

"ยอมจำนนซะ! อย่าลังเล!" ไรอันตะโกนตอบกลับ ตัวเขาเองตอนนี้ยังแทบเอาตัวไม่รอด โดนวาฬกับพวกตามกัดไม่ปล่อย

ทอมเองก็เด็ดขาด เขารู้ดีว่าตัวเองจบเห่แล้ว จึงโยนปืนทิ้งอย่างไม่ลังเล จากนั้นค่อยๆ เดินขึ้นมาจากร่องดินภายใต้สายตาจับจ้องของพวกฉีจื้อ

"ฉันยอมแพ้แล้ว!" ทอมตะโกนออกมาเป็นภาษาหัวเซี่ยแบบกระท่อนกระแท่น

พวกฉีจื้อไม่ได้ลั่นไก หัวเซี่ยไม่มีธรรมเนียมทารุณกรรมเชลยศึกอยู่แล้ว ทำเพียงส่งสัญญาณให้พวกของทอมทั้งสามคนยกมือขึ้นแล้วนอนคว่ำลงกับพื้น

รอจนกระทั่งพวกของหวังเฟิงเดินเข้ามารับช่วงต่อตำแหน่ง ฉีจื้อกับเพื่อนอีกสองคนก็วิ่งลงจากเนินดิน จากนั้นใส่กุญแจมือคุมตัวทอมกับพวกกลับมา

"ทุกคนเป็นอะไรกันไหม" พอหวังเฟิงเดินลงมาจากเนินดินก็ไม่ได้ใช้วิทยุสื่อสารอีก แต่ตะโกนถามเสียงดัง

นอกจากแผลถลอกกับรอยเฉียดจากสะเก็ดกระสุนแล้ว ทุกคนแทบไม่เป็นอะไรมาก คนที่หนักสุดก็คือหยางเถียน ที่จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้สติ

แน่นอนว่านี่เป็นเพราะวาฬนำทีมมาช่วยทันเวลา ไม่อย่างนั้นหากโดนรุมกระหนาบสามด้าน พวกเขาไม่มีทางต้านไหวแน่

"พิราบ ทำไมหยางเถียนยังไม่ฟื้นอีก" หวังเฟิงคุยกับคุณกงสองสามประโยคก่อนจะรีบเดินตรงมาหาหยางเถียน

"รออีกหน่อยเถอะ น่าจะใกล้แล้ว" พิราบส่ายหน้า อุปกรณ์ของเขาอยู่ในกระโจมมองโกลหลังที่หยางเถียนอยู่ ซึ่งพังยับเยินไปหมดแล้ว

หวังเฟิงมองหยางเถียนที่หมดสติอยู่ครู่หนึ่งอย่างจริงจัง ก่อนจะกัดฟันลุกขึ้นยืน ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องให้เขาจัดการ

"อาจารย์ครับ คนที่สู้กันอยู่บนเขาคือคนของเราเหรอครับ" หวังเฟิงเดินไปข้างๆ คุณกงที่ยืนจ้องไปทางเขาอินซานตาไม่กะพริบ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

"ใช่" มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก

"หวังเทียนเหรอครับ" หวังเฟิงถามซ้ำอีกครั้ง หวังเทียนไม่ยอมโผล่หน้ามาเลย แต่เขาต้องมาแน่ๆ หวังเฟิงจึงคาดเดาไปทางนั้น

"หวังเทียนกับทีมของเขา" คุณกงพยักหน้าอีกรอบ

"ทีมเหรอครับ" หวังเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดปากถามออกมา

"แส้แห่งพระเจ้า?"

คุณกงไม่ตอบ แต่หวังเฟิงก็รู้คำตอบแล้ว ทว่าฝ่ายตรงข้ามคือใครกันล่ะ

"หน่วยรบพิเศษของเกาหลีใต้" คล้ายกับรู้ว่าลูกศิษย์กำลังคิดอะไร คุณกงจึงเอ่ยขึ้นเรียบๆ

"หน่วยรบพิเศษ? เกาหลีใต้เป็นบ้าไปแล้วเหรอครับ" หวังเฟิงพูดด้วยความตกตะลึง คุณกงไม่เคยบอกพวกเขามาก่อนเลยว่ามีหน่วยรบพิเศษของเกาหลีใต้โผล่มาด้วย

คุณกงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่เฝ้ามองการต่อสู้บนภูเขาเงียบๆ

หวังเฟิงเองก็มองไปทางเขาอินซานด้วยความรู้สึกคลางแคลงใจ หวังเทียนกำลังปะทะกับหน่วยรบพิเศษตัวจริงเสียงจริงเนี่ยนะ ใจถึงขนาดนั้นเลยเหรอวะ

"ช่วงหลายปีมานี้เกาหลีใต้ฝึกหน่วยรบพิเศษได้ดีทีเดียว 707 สมคำร่ำลือจริงๆ" จู่ๆ คุณกงก็ถอนหายใจออกมา

กองทัพประจำการของเกาหลีใต้ช่วงหลายปีที่ผ่านมาค่อนข้างหย่อนยาน แต่พวกเขากลับกระตือรือร้นในการบ่มเพาะหน่วยรบพิเศษขนาดเล็กแบบนี้มาก มักจะไปร่วมซ้อมรบและประลองยุทธ์กับหน่วยรบพิเศษของยุโรปอยู่บ่อยๆ ดูท่าผลลัพธ์จะออกมาดีไม่เบา

————————————————————

คุณกงคงไม่รู้หรอกว่าแพยองวานที่เขาเพิ่งเอ่ยชมกำลังจะยันไม่อยู่แล้ว

การขาดการติดต่อกะทันหันของหมายเลขเก้า ทำให้เขารู้ว่าสไนเปอร์ของฝ่ายตนจบเห่ไปแล้ว และพวกเขาก็อาจจะตกเป็นเป้าให้เชือดได้ทุกเมื่อ

ในฐานะสมาชิกของกองพันภารกิจพิเศษ 707 พวกเขาได้รับการขนานนามว่าเป็นหน่วยรบพิเศษเหนือหน่วยรบพิเศษ มักจะได้ฝึกซ้อมและร่วมมือกับกองกำลังทหารและตำรวจชั้นยอดอย่าง GSG-9 ของเยอรมนี เดลตาฟอร์ซของสหรัฐฯ HRT ของเอฟบีไอ SAS ของอังกฤษ GIGN ของฝรั่งเศส และ STAR ของสิงคโปร์อยู่เป็นประจำ

เขาเคยเดินทางไปคุ้มกันทีมแพทย์ของประเทศตัวเองในแถบอ่าวเปอร์เซีย และเข้าร่วมปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้ายมานับไม่ถ้วน

ทว่าครั้งนี้ที่พวกเขาเดินทางออกจากแผ่นดินเกาหลีใต้ จากทีมเดิมที่มี 14 คน กลับถูกเกาหลีเหนือสอยร่วงไปสองคนก่อนหน้านี้ และตอนนี้ก็เสียกำลังพลไปอีกสี่คน สาหัสหนึ่งคน บาดเจ็บเล็กน้อยนับไม่ถ้วน

อัตราความสูญเสียพุ่งแตะร้อยละ 50 เข้าไปแล้ว เขาเตรียมที่จะถอนกำลัง

พูดได้เต็มปากว่าพวกเขาโดนอัดจนเละ เขาจะปล่อยให้หน่วยของตัวเองถูกล้างบางหมดที่นี่ไม่ได้ คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่ประเทศต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายมหาศาลเพื่อบ่มเพาะขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือประสบการณ์ที่มีค่าอย่างยิ่ง เขาจะต้องกลับไปรายงานเบื้องบนอย่างละเอียด

การซ้อมรบหรือการประลองยุทธ์ฝึกฝนมากแค่ไหน ก็สู้การได้ลงสนามรบจริงสักครั้งไม่ได้ เพราะเขาดูออกแล้วว่า ทีมฝั่งตรงข้ามคือหน่วยรบที่เจนศึกอย่างแท้จริง

ไม่บุ่มบ่าม ไม่ผลีผลาม ทักษะการรบเฉพาะตัวสูงลิ่ว ส่วนการอ่านเกมภาพรวมของผู้บัญชาการก็เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจเทียบได้เลย การแทรกซึมทางยุทธวิธีแม่นยำเหลือเกิน

หมายเลขห้ากับหมายเลขเจ็ดยันไม่ไหวแล้ว อาศัยเพียงระเบิดมือไม่กี่ลูกเอาตัวรอดไปทีละนิด ส่วนทีมที่เขาส่งไปหวังจะตีโอบก็โดนกดดันอย่างหนักจนแทบโงหัวไม่ขึ้น

ส่วนฝั่งเขาเอง ด้วยจำนวนคนที่ร่อยหรอ จึงไม่อาจเปิดฉากโต้กลับอย่างเป็นชิ้นเป็นอันได้อีก

ปืนกลเบาเปลี่ยนลำกล้องไปรอบหนึ่งแล้ว และอีกประเดี๋ยวก็คงจะพังตามไป ถ้าขืนไม่รีบถอนตัวตอนนี้ คงได้ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แน่

"หมายเลขสาม หมายเลขแปด ถอย! หมายเลขสองไปช่วยคุ้มกันหมายเลขห้ากับหมายเลขเจ็ด อีก 3 นาที ผลัดกันยิงคุ้มกันแล้วถอยทันที!"

แพยองวานออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด