บทที่ 287 เงียบจนน่ากลัว

“นึกถึงความหลังทีไรก็อยากจะร้องไห้ อยู่คนเดียวมันช่างอ้างว้างเหลือเกิน…”

ทิมมองหวังเทียนที่หันหน้าไร้อารมณ์มาจ้องตนเอง แล้วก็เกาหัวแกรกๆ อย่างเก้อเขิน

เดิมทีเขาแค่กะจะเปิดเพลงหัวเซี่ยสุ่มๆ สักเพลงมาช่วยผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียด แต่ดูเหมือนเพลงนี้จะไม่ค่อยเข้ากับสถานการณ์เท่าไหร่…