บทที่ 53 อูรา คาราโช

หลังจากกลับมาแล้ว หวังเทียนก็ไม่รู้ว่าพวกหยางเถียนเริ่มง่วนอยู่กับอะไรกันอีก

แต่ข่าวดีก็คือ ในที่สุดไอ้เฉียนหยางก็ยอมโผล่หัวกลับมาเสียที

“ฮัลโหล ไอ้เทียน เครื่องกูลงเสิ่นหยางห้าโมง มารับกูหน่อยดิ ข้าวของที่กูกับพี่สะใภ้มึงซื้อมามันเยอะชิบหาย”

ช่วงสาย หวังเทียนที่เพิ่งเตรียมตัวจะออกจากบ้านก็ได้รับสายจากเฉียนหยาง

“มึงนี่นะ ก็นั่งแท็กซี่กลับมาสิวะ” หวังเทียนพูดอย่างเอือมระอา

“แท็กซี่มันยุ่งยาก มึงขับมารับกูเลย เด็กดี เชื่อฟังกูหน่อย”

“จะอ้วกว่ะ เออ รู้แล้ว แค่นี้นะ” หวังเทียนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว รีบกดวางสายทันที

เขาหยิบกุญแจรถแล้วเดินลงตึก วันนี้ตั้งใจจะออกไปซื้อของสักหน่อย

พอขับรถมาถึงตลาดนกและดอกไม้ หวังเทียนก็ตรงดิ่งไปยังโซนสัตว์น้ำทันที วันนี้เขาจะหาเพื่อนร่วมห้องสักตัว!

พวกหมาแมวมันวุ่นวายเกินไป เขาเลยกะว่าจะหาตัวที่เลี้ยงง่ายๆ ไม่ตายง่าย

เดินมาถึงร้านขายสัตว์น้ำแห่งหนึ่ง หวังเทียนกวาดตามองสัตว์เลี้ยงสารพัดชนิด แล้วเอ่ยถามหน้าตาเฉย

“เถ้าแก่ ตัวไหนเลี้ยงง่ายสุดเหรอ แบบที่ไม่ต้องคอยดูแลบ่อย ลืมให้อาหารสักสองสามวันก็ไม่ตายน่ะ มีไหม”

เถ้าแก่ร้านคงจะเหวอกับเงื่อนไข ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาเสียงห้วน

“งั้นมึงก็เอาตะพาบไปเลี้ยงสักสองตัวไป ไอ้พวกนั้นเลี้ยงง่ายดี”

“เอางั้นก็ได้ เลือกให้ผมสักสองตัวแล้วกัน” หวังเทียนตอบแบบไม่คิดอะไรมาก

เขาก็แค่นึกครึ้ม อยากจะเลี้ยงอะไรขึ้นมาสักอย่างเท่านั้น ส่วนจะเป็นตัวอะไรก็ช่างเถอะ

“ที่บ้านมีตู้หรือยัง จะซื้อตู้ไปด้วยไหม เดี๋ยวคิดให้ถูกๆ” เถ้าแก่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นพลางถามส่งๆ

“แล้วแต่พี่เลย เลี้ยงไอ้ตัวนี้ต้องใช้อะไรบ้าง จัดมาให้ครบชุดเลยแล้วกัน” หวังเทียนโบกมือป๋าๆ

“โอ้โห ขออภัยด้วยจริงๆ ลูกค้ารายใหญ่นี่หว่า รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมดูให้” พอได้ยินแบบนั้น เถ้าแก่ก็ตาสว่างหายง่วงทันควัน รีบพูดอย่างกระตือรือร้น

จากนั้นหวังเทียนก็เห็นเถ้าแก่คว้าเครื่องคิดเลขขึ้นมา ปากก็พึมพำไปพลาง นิ้วก็กดแป้นรัวเสียงดังแป๊กๆ ทำเอาเขายืนมองจนเหวอ

“นี่พี่ไม่ได้มั่วราคาอยู่ใช่ไหมเนี่ย ของยังไม่ทันดู ก็รัวราคาใส่ยับๆ เลยเรอะ” หวังเทียนรู้สึกเหมือนกำลังจะโดนฟันหัวแบะ จึงทักท้วงเสียงดัง

“น้องชาย อย่าพูดจาซี้ซั้วนึกสนุกไปเรื่อยน่า ฉันขายของแถวนี้มากี่ปีแล้ว ต้องดูอะไรอีก ของมันอยู่ในหัวหมดแล้ว” เถ้าแก่ยังคงรัวนิ้วกดต่อไปพลางตอบหน้าตาเฉย

หวังเทียนได้แต่เหลือบมองอย่างไม่ค่อยเชื่อน้ำหน้า ผ่านไปราวสามนาที เถ้าแก่ก็คงจะเคาะราคาเสร็จสิ้น ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้เขา

“ขอบคุณที่อุดหนุน ทั้งหมด 1,580 หยวน ตัดเศษ 80 ออกให้ เอาแค่ 1,500 หยวนก็พอ”

“เดี๋ยวสิ เลี้ยงตะพาบมันแพงขนาดนี้เลยเหรอ” หวังเทียนสงสัยขึ้นมา เขาไม่ได้ขาดเงินหรอกนะ แต่ก็ไม่อยากเป็นหมูให้เขาเชือดฟรีๆ เหมือนกัน

“ตัวตะพาบมันไม่แพงหรอก แต่อุปกรณ์มันแพง เดี๋ยวฉันจะแจกแจงให้ฟังทีละอย่างนะ” เถ้าแก่เริ่มเปิดฉากเทศนา

“นายต้องมีตู้ใช่ไหม มันก็ต้องเป็นตู้ดีๆ หน่อย ขนาดใหญ่พอสมควร มีระบบกรองน้ำในตัว แถมถ้าให้ดีต้องมีฮีตเตอร์ทำความร้อนด้วย เต่ามันค่อนข้างไวต่ออุณหภูมิน้ำนะ”

หวังเทียนพยักหน้า เรื่องนี้เขาก็พอรู้มาบ้าง ถือว่าต้องมี

“ทรายก็ต้องมี แถมต้องเป็นทรายเกรดดีด้วย เพราะบางทีเต่ามันจะกินทรายเข้าไปนิดหน่อยเพื่อช่วยย่อย หน้าหนาวมันก็ยังมุดเข้าไปนอนจำศีลได้อีก”

อันนี้ก็จำเป็นเช่นกัน หวังเทียนพยักหน้าอีกรอบ

“แล้วก็ต้องมีแท่นอาบแดดด้วย นายต้องให้มันขึ้นมาผึ่งแดด ไม่อย่างนั้นกระดองจะเพาะเชื้อแบคทีเรียได้ง่าย พอเป็นขึ้นมาแล้วรักษาวุ่นวายมากเลยนะ”

เรื่องนี้ก็จริง สิ่งที่หวังเทียนเกลียดที่สุดก็คือความยุ่งยาก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เลือกเลี้ยงเต่าหรอก

“แล้วก็ยังมีพวกโคมไฟไม้น้ำ รางน้ำหยด ของตกแต่งในตู้ แล้วก็แผ่นรองแท่นตากแดดกับของจิปาถะอื่นๆ อีกบานตะไท คิดนายแค่ 1,500 หยวนมันแพงตรงไหน” พอพูดถึงตรงนี้ เถ้าแก่ก็ปรายตามองหวังเทียน ราวกับว่าหวังเทียนได้เปรียบไปเสียมหาศาล

“เออๆ เอาตามนั้นแหละ แล้วตู้ขนาดเท่าไหร่ล่ะ” หวังเทียนขี้เกียจคิดต่อแล้ว ช่างมันเถอะ

“พอดีฉันมีตัวพร้อมใช้อยู่ใบหนึ่ง ขนาด 100x40x30 ซม. หนา 8 มิลลิเมตร เหลือเฟือเลย ใบนี้แพงสุด ของเกรดพรีเมียม มีฮีตเตอร์กับระบบกรองในตัวพร้อม” เถ้าแก่พูดพลางชี้ไปยังตู้กระจกด้านในที่ดูเข้าท่าไม่เลว

“ได้ เอาใบนี้แหละ จ่ายเงินตรงไหน แพ็กของให้ผมด้วย” หวังเทียนพยักหน้า หลักๆ คือเขาไม่รู้ราคาของพวกนี้ด้วย แค่นึกอยากจะเลี้ยงขึ้นมาเฉยๆ เท่านั้น

พอหวังเทียนสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินเสร็จ เถ้าแก่ก็ส่งเสียงตะโกนเรียก จากนั้นก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาช่วยกันแพ็กของอย่างคล่องแคล่ว

“ตอนยกตู้ขึ้นตึกก็ระวังหน่อยล่ะ อย่าให้ชนให้กระแทกเชียว”

หลังจากทั้งสองคนช่วยกันยกตู้กระจกออกมาใส่รถของหวังเทียนอย่างระมัดระวัง เถ้าแก่ก็เอ่ยเตือนทิ้งท้าย

“รู้แล้ว ไปล่ะ” หวังเทียนพยักหน้ารับ ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

“ลูกค้าชั้นดีจริงๆ เล้ย อยากเจอพวกกระเป๋าหนักแบบนี้ทุกวันจัง” พอหวังเทียนขับรถลับตาไป เถ้าแก่ก็นั่งคำนวณกำไรของตัวเองพลางพึมพำออกมาอย่างอารมณ์ดี

พอหวังเทียนกลับถึงบ้าน เขาก็ขอให้พี่รปภ. ช่วยกันยกตู้ขึ้นมาส่งบนห้อง พร้อมกับยื่นบุหรี่ให้ไปสองซองเป็นการขอบคุณ จากนั้นเขาก็เริ่มลงมือลุยงาน เพราะต้องประกอบของพวกนี้เข้าด้วยกัน

เขาไปหาโต๊ะว่างๆ มาตัวหนึ่ง จัดการวางตู้และโต๊ะไว้ตรงระเบียงห้อง จากนั้นก็ติดโคมไฟไม้น้ำ ใส่หินประดับ จัดแท่นตากแดด ง่วนอยู่เป็นชั่วโมงถึงจะประกอบทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

หลังจากพักน้ำตากแดดไว้สักพักตามคำแนะนำ หวังเทียนถึงได้หย่อนเจ้าตัวเล็กสองตัวที่เถ้าแก่บอกว่าเป็นพันธุ์แก้มแดงลงไปในตู้

เมื่อมองดูผลงานที่ตัวเองประกอบเสร็จ แถมเห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสองว่ายน้ำอย่างร่าเริง หวังเทียนก็พยักหน้าด้วยความพอใจ

เขาทำอะไรง่ายๆ ประทังหิวเป็นมื้อเย็น จากนั้นก็เดินลงตึกอีกรอบ เพราะเขายังต้องไปรับคนน่ารำคาญที่สนามบินอีก

พอหวังเทียนไปถึงที่หมาย เขาก็จอดรถเข้าซองที่อยู่ใกล้กับทางออกที่สุด จากนั้นก็ลงมายืดเส้นยืดสายพลางจุดบุหรี่สูบไปหนึ่งมวน

ผ่านไปกว่าสี่สิบนาที หวังเทียนที่กำลังเซ็งๆ ก็ได้รับสายจากเฉียนหยางในที่สุด

“ไอ้เทียน พวกกูออกมาแล้ว มึงอยู่ตรงไหนเนี่ย”

“กูเห็นมึงแล้ว รอตรงนั้นแหละ” หวังเทียนที่กำลังนั่งไถมือถืออยู่ในรถ พอรับสายแล้วเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นไอ้หน้าตาพิลึกคนหนึ่งกำลังยืนหันรีหันขวางมองหาเขาอยู่พอดี

“ทางนี้โว้ย” หวังเทียนลงจากรถพร้อมกับส่งเสียงเรียก ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา

“เร็วเข้า มาช่วยกูยกกระเป๋าหน่อย” เฉียนหยางชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางใบยักษ์สามใบข้างตัว

“เดี๋ยวนะ พวกมึงไปรับของมาขายเหรอวะ ซื้อห่าอะไรมาเยอะแยะขนาดนี้” หวังเทียนมองกองสัมภาระแล้วถึงกับมึนตึ้บ นอกจากในมือของเฉียนหยางกับจางจิ้งจะถือถุงใบเบ้อเริ่มคนละใบแล้ว ยังมีกระเป๋าเดินทางไซส์ยักษ์อีกตั้งสามใบ นี่มันไปเหมาของมาขายชัดๆ

“ขายหน้าชะมัด ซื้อเพลินไปหน่อยว่ะ” เฉียนหยางหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

“ขอบใจนะจ๊ะ ไอ้เทียน” จางจิ้งเองก็รู้สึกเกรงใจอยู่เหมือนกัน

“เกรงใจอะไรกันล่ะ ไปเถอะ” หวังเทียนช่วยเข็นกระเป๋าไปสองใบ ส่วนเฉียนหยางมือข้างหนึ่งถือถุง อีกมือก็ลากกระเป๋าเดินทางใบที่เหลือ ค่อยๆ เดินมุ่งหน้าไปยังจุดที่หวังเทียนจอดรถไว้

ของมันเยอะเกินไปจริงๆ กระเป๋าก็ใบใหญ่มาก ฝาท้ายรถยัดลงไปได้แค่ใบเดียว พอยัดถุงใบใหญ่อีกสองใบตามเข้าไปก็เต็มเอี้ยดจนไม่เหลือที่ว่างแล้ว

สุดท้ายก็ต้องเอากระเป๋าอีกสองใบไปวางไว้ที่เบาะหลัง แล้วให้จางจิ้งนั่งเบียดอยู่ข้างๆ แทน

“พวกมึงนี่ใช้ชีวิตชิลกันจังนะ เที่ยวกันซะยาวเลย” หวังเทียนเอ่ยแซวขึ้นมาพลางขับรถไป

“อย่าพูดถึงเลย ถ้าไม่ติดว่าคิดถึงลูกนะ กูกับพี่สะใภ้มึงกะว่าจะแวะไปรัสเซียต่อด้วยซ้ำ” เฉียนหยางพูดขึ้นมาอย่างโอ่อ่า

“เก่งจริงนะมึง รัสเซียเนี่ยนะ มึงพูดรัสเซียเป็นด้วยเหรอ” หวังเทียนปรายตามองไอ้เพื่อนตัวดีอย่างเอือมๆ

“ทำไมจะพูดไม่เป็น อูรา! คาราโช! ใครๆ เขาก็พูดเป็นทั้งนั้นแหละ” เฉียนหยางตอบกลับมาอย่างมั่นอกมั่นใจ

“หุบปากไปเลยนะ อายเขาบ้างไหมเนี่ย” จางจิ้งทนดูไม่ไหว ตีแขนเขาเข้าให้ทีหนึ่ง

“เห็นไหมล่ะ ภาษารัสเซียของมึง ขนาดพี่จิ้งยังทนฟังไม่ได้เลย มึงยังจะมาขี้โม้อีก”

และแล้ว ตลอดทางกลับบ้าน หวังเทียนก็เปิดฉากแซวแขวะเฉียนหยางไปตลอดสาย จนกระทั่งเลี้ยวรถกลับเข้าหมู่บ้าน ถึงได้ยอมหุบปากลงอย่างเสียดายที่ยังจิกกัดไม่จุใจ

ช่วงที่ไอ้เฉียนหยางไม่อยู่เนี่ย มันทำให้เขาอัดอั้นตันใจชะมัด ไม่มีคู่ลับฝีปากด้วยเลย ช่างโดดเดี่ยวบนจุดสูงสุดเสียจริง!