บทที่ 54 ตั้งชื่ออะไรดีนะ

“ไม่ใช่ละ มึงไปเอาเต่าสองตัวนี้มาจากไหนเนี่ย”

เพราะเพิ่งกลับมาถึง เฉียนหยางกับจางจิ้งเลยขี้เกียจทำกับข้าว พอเก็บของเข้าที่เรียบร้อย ก็พากันมาฝากท้องที่ห้องหวังเทียน

ทว่าพอทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าประตูมา ก็สังเกตเห็นตู้กระจกที่วางอยู่ริมระเบียงทันที

เฉียนหยางกับจางจิ้งเดินเข้าไปดู ให้ตายสิ เจ้าเต่าตัวน้อยสองตัวกำลังว่ายน้ำดุ๊กดิ๊กกันอย่างร่าเริงสุดขีดอยู่ข้างในนั้น

“เพิ่งซื้อมาน่ะครับ อยู่บ้านว่างๆ เบื่อๆ เลยเอามาเลี้ยงเล่น” หวังเทียนมองเจ้าตัวเล็กทั้งสองพลางยิ้มอธิบาย

“ไอ้เทียน รสนิยมแกนี่ไม่เบาเลยนะ”

จางจิ้งเอานิ้วเคาะหยอกมันไปสองที พลางเอ่ยแซวปนยิ้ม

“ผมขี้เกียจดูแลสัตว์อื่นน่ะพี่ มันยุ่งยาก เลยเอาไอ้สองตัวนี้มาเลี้ยงแทน”

“แล้วมันจะโตได้อีกไหมเนี่ย” จางจิ้งใช้มือทาบกะขนาด มันยังเล็กกว่าฝ่ามือเธออยู่นิดหน่อย

“คนขายบอกโตได้ แต่ก็ไม่ใหญ่มากหรอก ถึงตอนนั้นค่อยเปลี่ยนตู้เอาครับ” หวังเทียนยักไหล่

“ชื่ออะไรล่ะ มีชื่อหรือยัง”

คำถามนี้ทำเอาหวังเทียนถึงกับชะงักไป เพราะเขายังไม่ได้คิดเลย

“ไว้ค่อยตั้งวันหลังแล้วกันครับ ผมไปทำกับข้าวก่อนนะ”

“เมียจ๋า อย่าไปดูมันเลย รอให้โตกว่านี้อีกหน่อย เดี๋ยวพี่จะช้อนขึ้นมาแกล้มเหล้าให้ดู”

เฉียนหยางที่กลับไปนั่งบนโซฟาแล้วชี้นิ้วไปที่เจ้าตัวเล็กทั้งสอง

“ทำไมปากเสียนักฮะ”

จางจิ้งค้อนขวับเข้าให้ คนประเภทไหนกัน สัตว์เลี้ยงของคนอื่นยังจะคิดเอามาแกล้มเหล้าอีก

“เต่าแกล้มเหล้า ยิ่งดื่มยิ่งมี ลุงจ้าวเขาเคยว่าไว้ไม่ใช่เหรอจ๊ะ” เฉียนหยางหัวเราะหึๆ

“ถ้ามึงยังพล่ามไร้สาระอีก กูจะตั้งชื่อพวกมันว่าเฉียนเฉียนกับหยางหยางแล้วนะเว้ย” หวังเทียนที่อยู่ในครัวได้ยินเข้า ก็ด่าปนหัวเราะกลับมา

“มึงนี่ปากร้ายกว่ากูอีก ร้ายกาจเข้าไส้จริงๆ”

เฉียนหยางพูดไม่ออก นี่มันแช่งให้เขากลายเป็นเต่าชัดๆ…

เพราะไม่คิดว่าทั้งคู่จะมาฝากท้อง หวังเทียนเลยไม่ได้เตรียมอะไรไว้ล่วงหน้า

โชคดีที่เนื้อแกะสไลด์กับกุ้งตัวโตที่ซื้อมาตุนไว้ในตู้เย็นเมื่อวานซืนยังไม่ได้แตะ เขาเลยล้างผัก แล้วทำสุกี้หม้อไฟกินกันง่ายๆ ไปเลย

“มึงเลิกนอนซากศพได้แล้ว รีบมาช่วยกูล้างผักเลย ให้พี่จิ้งพักผ่อนไป”

หวังเทียนเห็นเฉียนหยางนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา ก็อดบ่นไม่ได้

“มาแล้วๆ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ยังต้องถึงมือกูอีก”

เฉียนหยางจำใจต้องลุกขึ้นมาช่วยหวังเทียนล้างผักในครัวอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ส่วนจางจิ้งก็นั่งดูทีวีฆ่าเวลาไปอย่างสบายอารมณ์ นานๆ ทีก็หันไปมองชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังง่วนอยู่ในครัว

เมื่อก่อนตอนเฉียนหยางอยู่บ้าน ส่วนใหญ่เขาก็เป็นคนทำกับข้าว แต่พอเขาเริ่มไปทำงาน คราวนี้ถึงได้วนมาถึงคิวเธอ

ไม่ใช่ว่าเธอขี้เกียจ แต่เป็นเพราะเฉียนหยางไม่ยอมให้เธอเข้าครัว อ้างอย่างสวยหรูว่าจะให้เธอมีหน้าที่แค่ดูแลลูกให้ดีก็พอ

เรื่องแบบนี้ที่อื่นเป็นยังไงเธอไม่รู้ แต่ในหมู่บ้านของพวกเธอนี่เห็นจนชินตา

พอถึงเวลาอาหารทีไร เป็นต้องเห็นบรรดาชายอกสามศอกตัวเบ้อเริ่มเทิ่มคอยเดินวนเวียนอยู่รอบเตาในครัวตลอด

“ผู้ชายตัวเบ้อเร่อ วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่ในครัวทำกับข้าว!”

“ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ที่นายทำอาจจะไม่อร่อยเท่าฉันก็ได้”

เรื่องนี้กลายเป็นมุกตลกประจำกลุ่มผู้ชาย ที่พอเจอกันทีไรก็ต้องเอามาแซวกันขำๆ

พอกระทั่งหวังเทียนกับเฉียนหยางยกผักมาวางบนโต๊ะ ตั้งเตาแม่เหล็กไฟฟ้าเรียบร้อย พอน้ำเดือด หม้อไฟแบบบ้านๆ ก็เริ่มต้นขึ้น

“หรี่แอร์ลงหน่อยสิ ร้อนจะแย่แล้ว”

เฉียนหยางลูบหัวที่เหงื่อแตกพลั่กจากการซดของร้อน พลางรีบส่งสัญญาณให้หวังเทียนไปหรี่แอร์

“พี่ครับ อุณหภูมิมันจะติดลบอยู่แล้วเนี่ย หรือจะให้ผมยกตู้เย็นมาวางข้างมึงเลยดีไหม”

หวังเทียนเหลือบมองตัวเลขที่หน้าจอแอร์ แล้วพูดประชดอย่างไม่สบอารมณ์

“กินช้าๆ หน่อยมันก็ไม่ร้อนแล้ว จะรีบยัดไปไหนนักหนา”

จางจิ้งกลับไม่มีเหงื่อสักหยด เธอยังรู้สึกหนาวๆ ด้วยซ้ำ

“ไอ้เทียน เร็วเข้า เปลี่ยนเบียร์ให้ที ขวดนี้ไม่เย็นแล้ว”

ช่วยไม่ได้ หวังเทียนเลยต้องเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์ออกมาใหม่อีกสองสามขวด

“ค่อยสดชื่นหน่อย” พอดื่มไปหนึ่งแก้ว เฉียนหยางก็ถอนหายใจออกมาอย่างสบายอกสบายใจ

“จริงสิ พวกพี่ไปเที่ยวเป็นไงบ้าง ทุ่งหญ้าสนุกไหม” หวังเทียนไม่ลืมที่จะเอ่ยถาม เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่เคยไปเหมือนกัน

“ดีมากเลย พอดีพวกเราไปตอนช่วงวันหยุดยาวหมดไปแล้ว คนเลยไม่ค่อยเยอะ ทุ่งหญ้านี่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาจริงๆ ว่ะ”

เฉียนหยางพูดไป แววตาก็ยังดูเหมือนจะเพ้อถึงบรรยากาศที่นั่นอยู่เลย

“อืม ทุ่งหญ้าฤดูนี้สวยจริงๆ นั่นแหละ” จางจิ้งพยักหน้าเห็นด้วย

“แล้วแกล่ะ ไปเที่ยวกับหยางเถียนเป็นไงบ้าง” เฉียนหยางแกะกุ้งตัวโตคีบใส่ถ้วยให้จางจิ้ง แล้วถามขึ้นมาลอยๆ

“เอ่อ…พวกผมไม่ได้ไปไหนไกลหรอก แค่ขับรถเล่นแถวๆ นี้เอง” หวังเทียนตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้

ขืนบอกไปว่าตัวเองก็ไปเขตทิเบตมาเหมือนกัน มันจะอธิบายไม่ถูกเอาว่าทำไมถึงไม่ติดต่อเฉียนหยางเลย

คงบอกไม่ได้หรอกว่าพวกเราไปเที่ยวแล้วแวะไปทลายรังโจร แถมยังมีคนตายไปสองสามศพด้วย

“แต่กูเห็นตรงห้องนั่งเล่นมึงมีของที่ระลึกจากเขตทิเบตวางอยู่ตั้งหลายชิ้นนะ มีคนให้มาเหรอ”

เฉียนหยางถามด้วยความสงสัย เพราะเขาก็ซื้อของที่ระลึกมาฝากหวังเทียนเหมือนกัน

“อ๋อ เพื่อนให้มาน่ะ พวกนั้นเขาก็ไปเขตทิเบตมาเหมือนกัน” หวังเทียนแถเนียนๆ ไปอีกรอบ

ของพวกนั้นหยางเถียนเพิ่งเอามาให้เขาเมื่อไม่กี่วันก่อน เป็นของที่เธอกับซุนอีอีช่วยกันซื้อมาในคืนนั้น

เฉียนหยางไม่ได้คิดอะไรมาก ยังไงของที่เขาซื้อมาฝากก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว เพียงแต่นึกสงสัยว่าทำไมของที่ระลึกในห้องหวังเทียนมันถึงดูออกแนวผู้หญิงจ๋าขนาดนั้น

มื้อหม้อไฟผ่านไปอย่างออกรสออกชาติ พอกลางๆ มื้อจางจิ้งเริ่มอิ่ม บนโต๊ะก็เหลือแค่เขากับเฉียนหยางสองคน หลังจากไม่ได้ปะทะฝีปากกันมาพักใหญ่ การเปิดศึกแขวะกันไปมาก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเมามัน

จนกระทั่งท้ายที่สุด ทั้งคู่เริ่มส่งเสียงดังเกินไปจนรบกวนจางจิ้งที่กำลังดูละครอยู่ เลยโดนเธอเฉ่งเข้าให้แบบไม่ไว้หน้า ถึงได้ยอมสงบปากสงบคำลงไปบ้าง

พอกินอิ่มดื่มหนำกันเต็มคราบแล้ว จางจิ้งก็ช่วยหวังเทียนล้างจานชาม แล้วชงชามาวางไว้ให้ทั้งคู่หนึ่งกา

จากนั้นก็ทิ้งให้ขี้เมาสองคนนั่งคุยโม้โอ้อวดกันต่อไป ส่วนตัวเธอขอตัวลงไปเก็บกวาดข้าวของที่ห้องตัวเอง เพราะยังมีของอีกบานเบอะที่ยังไม่ได้จัด

หลังจากพ่นน้ำลายกันจนหนำใจแล้ว ทั้งสองถึงได้เริ่มคุยธุระที่เป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมาบ้าง

“จริงสิ กูเซ็นสัญญากับนานาไปแล้วนะ ตอนนี้เธอเป็นนักร้องประจำร้านเราอย่างเป็นทางการแล้ว”

หวังเทียนนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เลยบอกเฉียนหยางไป

“นานาเหรอ ได้สิ ร้องเพลงเก่งมากเลยนะ ลูกค้าหลายคนก็ชอบเธอ”

เฉียนหยางพยักหน้า ในบรรดานักร้องที่ร้าน นานานี่แหละที่แฟนคลับเยอะที่สุด

“แล้วกูก็ขึ้นเงินเดือนให้ไอ้เต๋อไปด้วย พอมึงพักเหนื่อยสักสองวันแล้วเข้าไปที่ร้าน ก็เอาเงินโบนัสไปแจกคนอื่นๆ ด้วยล่ะ”

หวังเทียนบอกเพิ่มอีกเรื่อง

“มึงก็แจกเองสิวะ มึงเป็นบอสใหญ่จะมาทำตัวลอยชายแบบนี้ได้ไง” เฉียนหยางส่ายหัวอย่างระอา

“กูก็แค่ขี้เกียจไง โบนัสมึงเป็นคนกำหนด มึงก็ไปแจกเองเถอะ” หวังเทียนโบกมือปัด เขาละขี้เกียจมานั่งวุ่นวายเรื่องพวกนี้ที่สุด

จนกระทั่งล่วงเลยไปถึงสามทุ่มกว่า เฉียนหยางถึงได้เดินโซเซกลับห้องตัวเอง

หวังเทียนนั่งแช่อยู่บนโซฟาอีกพักหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียง มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่พลางชี้นิ้วไปที่เต่าน้อยสองตัวในตู้ แล้วพึมพำกับตัวเอง

“จะตั้งชื่อพวกมึงสองตัวว่าอะไรดีล่ะเนี่ย”