บทที่ 55 เรื่องขี้ผง

“รู้หรือไม่ รู้หรือไม่ ควรเป็นยามที่ใบเขียวชอุ่มดอกแดงร่วงโรย…”

เมื่อบทเพลงจบลง บรรดาลูกค้าประจำในบาร์ต่างปรบมือให้เสียงดังเกรียวกราว

“คนนั้นคงเป็นแฟนของนานาสินะ ก็นั่นแหละ คนมีความชอบเหมือนกัน พูดภาษาเดียวกัน ถึงจะคบกันได้ยืด”

หวังเทียนนั่งอยู่ตรงที่ประจำบนชั้นสอง มองลงไปยังทั้งคู่ที่กำลังค้อมศีรษะขอบคุณอยู่ด้านล่างพลางเปรยขึ้นมา

“ทำไม อิจฉาเขาเหรอ มึงก็หามาสักคนสิวะ” เฉียนหยางที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอ่ยพลางโยกหัวไปมาตามจังหวะ

“ไม่ใช่ละ นี่มันเพลงช้าไม่ใช่เหรอวะ ทำไมกูเห็นมึงฟังแล้วดูคึกจังเนี่ย”

หวังเทียนมองท่าทางของเฉียนหยางแล้วพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

“มึงจะไปรู้อะไร กูไม่ได้ฟังแค่เพลงเว้ย กูฟังเอาอารมณ์ความรู้สึก เข้าใจไหม ฟีลลิ่งน่ะ!”

เฉียนหยางปรายตามองไอ้เพื่อนที่ไม่มีเซลล์ศิลปะในหัวด้วยความดูแคลน พลางส่ายหน้า ทำท่าเหมือนรังเกียจที่จะลดตัวไปเสวนากับคนพรรค์นี้

“เออ มึงเก่ง มึงลึกซึ้ง มึงสุดยอดที่สุด” หวังเทียนตบมือให้สองแปะแบบขอไปที เอ่ยชมอย่างไม่เต็มใจนัก

ทว่าเฉียนหยางยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับคำเยินยอของหวังเทียน จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมาจากชั้นล่าง

“มานี่เลยน้องสาว มาดื่มกับพี่สักแก้วมา!” ชายคนหนึ่งที่ท่าทางเมาแอ๋ ไม่สนใจเสียงห้ามปรามของเพื่อนร่วมโต๊ะ พยายามจะยื่นมือไปฉุดนานาที่ถูกแฟนหนุ่มเอาตัวบังไว้ข้างหลัง

“ขอโทษด้วยครับคุณลูกค้า คุณดื่มมากไปแล้วครับ” อู๋เต๋อรีบปรี่เข้าไปขวางชายคนนั้นไว้ทันที

“ไสหัวไปไกลๆ ตีนเลย ไม่ใช่เรื่องของมึง!” ชายขี้เมาคนนั้นซัดกำปั้นเข้าที่อกของอู๋เต๋อทีหนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วด่ากราดใส่หน้าเขา

อู๋เต๋อขมวดคิ้ว แต่เพียงชั่วพริบตาก็ปรับสีหน้ากลับมายิ้ม แล้วยืนขวางระหว่างนานากับชายคนนั้นอีกครั้ง

เปิดบาร์เหล้าก็อย่างนี้ ย่อมต้องเจอเรื่องทำนองนี้เข้าจนได้ บางทีดื่มจนคึกเลือดลมมันพาไป แถมมีเพื่อนฝูงอยู่ด้วยก็คงอยากวางก้ามรักษาหน้า เรื่องแบบนี้อู๋เต๋อเคยเจอมาแล้วสองสามรอบ จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

“ขอโทษด้วยจริงๆ ครับคุณลูกค้า บาร์เราไม่มีบริการนั่งดื่มเป็นเพื่อน หวังว่าคุณลูกค้าจะเข้าใจนะครับ”

อู๋เต๋อยังคงพูดจาอย่างสุภาพ ทว่าร่างกายกลับยืนปักหลักนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

“ขอโทษด้วยครับ ขอโทษจริงๆ ครับ เพื่อนผมมันเมามากแล้ว” ชายอีกสองคนที่น่าจะเป็นเพื่อนของเขาเอ่ยขอโทษขอโพยยกใหญ่ พลางออกแรงช่วยกันลากตัวชายคนนั้นออกไปข้างนอก

“พวกมึงจะมาลากกูทำซากอะไรวะ! กูก็ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่จะชวนน้องเขามาดื่มด้วยสักแก้วเอง!” ชายคนนั้นโวยวายอย่างหัวเสีย แต่พอเห็นบริกรชายอีกสองคนเดินมายืนขนาบข้างอู๋เต๋อ ท่าทางกร่างๆ ก็เริ่มฝ่อลงไปทันตา

อันที่จริงเวลาคนเราดื่มหนักจนถึงขั้นภาพตัด มันก็จะหลับพับไปเลย สลบเหมือดไม่ได้สติ นั่นถึงจะเรียกว่าภาพตัดของจริง

พวกที่ทำผิดกฎหมายแล้วชอบอ้างว่าตัวเองเมาขาดสติจนพลั้งมือทำไป หวังจะให้คนอื่นเห็นใจยกโทษให้น่ะ บอกเลยว่าตอแหลทั้งเพ

ไอ้พวกที่ยังซ่าหาเรื่องได้ขนาดนี้ส่วนใหญ่ยังมีสติติดตัวกันทั้งนั้น อาศัยแค่ฤทธิ์เหล้ามาทำตัวเป็นนักเลงโต คิดว่าพอเมาแล้วคนอื่นจะไม่กล้าเอาเรื่อง ใช้แอลกอฮอล์เป็นข้ออ้างให้สันดานหยาบช้าของตัวเองก็เท่านั้น

“ถ้าเพื่อนดื่มหนักไปแล้ว ก็รีบพากลับไปนอนเถอะครับ”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เฉียนหยางเดินลงมาถึงชั้นล่าง เขาหยุดยืนอยู่ข้างหลังชายคนนั้น มือหนาตบลงบนไหล่อีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเตือนนิ่งๆ

คนที่เริ่มใจฝ่ออยู่แล้ว ตอนแรกกะจะหันมาพ่นคำด่าแก้เก้อสักสองสามประโยคเพื่อกู้หน้า แต่พอหันมาเจอร่างยักษ์หนาเป็นหมีควายของเฉียนหยางยืนค้ำหัวอยู่ คำสบถที่จ่อตรงคอก็ถูกกลืนกลับลงท้องไปทันควัน

เห็นไหมล่ะ ยังรู้จักกลัวคนตัวใหญ่กว่า แบบนี้มันเมาจริงซะที่ไหนกัน

รอจนสองคนนั้นลากตัวชายคนดังกล่าวที่เดินก้มหน้าก้มตาออกไปแล้ว เฉียนหยางถึงเดินเข้ามาหานานาแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

“เป็นอะไรไหม ตกใจหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรค่ะ ชินแล้ว เมื่อก่อนก็เคยเจออยู่สองสามครั้ง” นานาส่ายหน้า ในเมื่อเลือกทำงานในสถานที่แบบนี้ก็ย่อมต้องเตรียมใจไว้บ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทั้งหมดก็เพื่อหาเงินเลี้ยงปากท้องทั้งนั้น

ที่ร้านของเฉียนหยางนี่ถือว่าดีมากแล้ว อย่างน้อยก็มีความรับผิดชอบ ครั้งที่น่าหวาดเสียวที่สุดของเธอคือยอมนั่งดื่มไปสองแก้วแล้ว แต่อีกฝ่ายยังไม่ยอมเลิกรา ถึงขั้นจะลากเธอออกไปข้างนอก ถ้าวันนั้นไม่ได้มีทหารสองนายเดินผ่านมาช่วยไว้พอดี เธอยังไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ผู้จัดการบาร์แห่งนั้นก็ขี้ขลาดตาขาว ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยกลับไปเหยียบร้านนั้นอีกเลย

“เอาละ ถึงเวลาพักพอดี เธอกับแฟนขึ้นไปชั้นบนเถอะ ไอ้เทียนอยู่ข้างบน”

เฉียนหยางส่งสัญญาณบอก จากนั้นก็เดินตามอู๋เต๋อไปช่วยปลอบขวัญลูกค้าคนอื่นๆ ต่อ

พอนานากับแฟนหนุ่มเดินขึ้นมาถึงชั้นสอง หวังเทียนก็กวักมือเรียกทั้งคู่

รอจนทั้งสองคนนั่งลงเรียบร้อย หวังเทียนก็บอกให้เด็กเสิร์ฟยกน้ำผลไม้มาให้สองแก้ว แล้วค่อยยิ้มเอ่ยทักทาย

“เป็นไงบ้าง ตัวชูโรงของเรา”

“ไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ พี่อู๋ไหวพริบดีมาก หมอนั่นยังไม่ทันได้แตะตัวฉันเลย” นานาส่ายหน้าตอบ ก่อนจะดึงแฟนหนุ่มข้างกายมาแนะนำ “พี่เทียน นี่แฟนฉันค่ะ ซุนอี้หมิง”

“พี่เทียน สวัสดีครับ” ซุนอี้หมิงเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ เพียงแต่ดูจากสีหน้าแล้วคงยังรู้สึกกรุ่นๆ กับเรื่องเมื่อกี้อยู่บ้าง

“สวัสดี นายก็ร้องเพลงเพราะมากเลยนี่” หวังเทียนยิ้มพลางยื่นมือไปจับทักทาย แล้วเอ่ยชม

“ชมเกินไปแล้วครับพี่เทียน ผมร้องสู้คุณนานาไม่ได้หรอกครับ” ซุนอี้หมิงพูดอย่างเกรงใจแกมเคอะเขิน

“เรื่องเมื่อกี้เป็นความบกพร่องของทางร้านเราเอง พวกเธออย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ ต่อไปช่วงที่มีแสดง ฉันจะจัดเด็กเสิร์ฟสองคนไปยืนคุมรอบเวทีไว้ให้”

หวังเทียนมองทั้งสองคนพลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง อย่างไรเสียตอนนี้บาร์ก็กิจการดีมาก ไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับการจ้างคนเพิ่มอีกสักสองคน

“ขอบคุณค่ะพี่เทียน” นานาเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

เพราะถึงแม้เธอจะเตรียมใจรับมือกับเรื่องพวกนี้ไว้แล้ว แต่ถ้ามีคนคอยช่วยดูแลความปลอดภัยให้รัดกุมขึ้น ย่อมต้องดีกว่าแน่นอน

ซุนอี้หมิงเองก็รู้สึกประทับใจมากเช่นกัน เพราะการที่หวังเทียนใส่ใจถึงขนาดนี้ถือว่าดีมากแล้ว ดีกว่าบาร์อื่นๆ ที่นานาเคยไปร้องเพลงให้เยอะ

“เกรงใจไปได้ ทั้งหมดก็เพื่อบาร์ทั้งนั้น อีกอย่างฉันเป็นเจ้าของร้าน จะดูแลความปลอดภัยให้พวกเธอ มันก็เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” หวังเทียนโบกมือพลางพูดยิ้มๆ

เรื่องพรรค์นี้ในบาร์เป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้เด็ดขาด สิ่งที่เขาทำได้มีแค่พยายามป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นให้ดีที่สุดเท่านั้น

“จริงสิคะพี่เทียน พวกเสี่ยวอวี่ฝากให้ฉันมาลองถามดูน่ะค่ะ ว่าพวกเธอจะพอมีโอกาสได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้องประจำด้วยได้ไหม”

นานานึกขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามอย่างเกรงใจอยู่บ้าง

สัปดาห์นี้เธอเริ่มมาเป็นนักร้องประจำให้ร้านของหวังเทียนอย่างเป็นทางการแล้ว เรื่องแบบนี้ปิดคนอื่นไม่มิดอยู่แล้ว เด็กสาวอีกสองคนก็เลยอดอิจฉาไม่ได้

เมื่อวานก่อนจะกลับ ทั้งสองคนก็แอบมาคุยกับเธอ หวังจะให้เธอช่วยลองเลียบๆ เคียงๆ ถามดู เผื่อว่าพวกตนจะได้มาร้องประจำอยู่ที่ร้านของหวังเทียนด้วย

อันที่จริงเธอไม่ได้อยากจะช่วยถามเรื่องแบบนี้เท่าไร เพราะเรื่องสัญญานั้นทางบาร์ย่อมต้องมีเกณฑ์พิจารณาของตัวเองอยู่แล้ว แต่พวกเธอก็สนิทสนมกันมาตลอด เธอจึงปฏิเสธได้ยาก ได้แต่กัดฟันช่วยเปิดปากถามให้สักคำ

“อืม เอาไว้ฉันขอดูไปอีกสักพักก่อนแล้วกัน ดูจากผลงานของพวกเธอน่ะ” หวังเทียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มตอบนานาไป

ในเมื่อถ่ายทอดคำพูดไปแล้ว ที่เหลือก็ไม่ใช่เรื่องของเธออีก

นานานั่งคุยกับหวังเทียนต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นก็ชวนแฟนหนุ่มลงไปข้างล่างเพื่อเตรียมออกไปหาอะไรกินกัน แถวนี้อยู่ติดกับถนนคนเดิน จึงหาของกินได้สะดวกสบายมากทีเดียว