บทที่ 56 ปากสว่างกว่ายางยืดกางเกง

เนื่องจากเฉียนหยางเริ่มไปเฝ้าบาร์แล้ว ช่วงสองวันนี้หวังเทียนจึงได้พักผ่อนอยู่ห้อง ถือโอกาสสร้างความสัมพันธ์กับเจ้าเต่าสองตัวนั้นไปด้วยในตัว

ตกดึกคืนนี้ เพราะไม่ได้โทรหาจางเหวินมานานพอสมควร หวังเทียนจึงหาโอกาสกดเบอร์โทรหาอีกฝ่าย

“ปากมึงนี่มันจะหลวมเกินไปแล้วนะ” หวังเทียนนั่งพิงโซฟา พอสายต่อติดก็เปิดฉากบ่นทันที

“เป็นไรวะ” จางเหวินทำหน้างง กูก็ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำนี่หว่า

“ไม่ใช่มึงหรือไงที่ให้เบอร์กูกับกุหลาบไป”

“อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร”

จางเหวินถอนหายใจโล่งอก นึกว่าเกิดเรื่องคอขาดบาดตายอะไรขึ้นเสียอีก

“มึงก็ไม่ได้บอกนี่หว่าว่าห้ามบอกใคร อีกอย่างกุหลาบบุกมาถึงบ้านกูเลยนะเว้ย ขืนไม่สารภาพกูก็แย่สิ” พูดถึงตรงนี้จางเหวินเองก็รู้สึกน้อยใจอยู่เหมือนกัน

วันนั้นทำเอาเขาแทบหัวใจวาย พอเลิกงานกลับถึงบ้านก็เจอกุหลาบกำลังยืนทำกับข้าวอยู่ในครัวกับภรรยาของเขา แถมในมือยังถือมีดกวัดแกว่งไปมาใส่เขาที่เพิ่งก้าวขาเข้าบ้านไม่หยุด…

“กูละงง มึงเป็นถึงสมาชิกหน่วยระดับหัวกะทิ จะไปกลัวยัยนั่นอะไรขนาดนั้นวะ” หวังเทียนพูดถึงตรงนี้ก็หมดคำจะพูดเช่นกัน

ในหน่วยตัวเองมีผู้ชายอกสามศอกตั้ง 8 คน แต่ดันโดนผู้หญิงคนเดียวกำราบจนอยู่หมัดเชื่องเป็นลูกแมว เรื่องนี้เขาแทบไม่อยากจะเชื่อมาตลอด

เขาเคยแอบไปไล่ถามทีละคนด้วยซ้ำว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ จนเขาหงุดหงิดแทบตาย

“มึงไม่รู้อะไร กุหลาบน่ะน่ากลัวจะตาย…” จางเหวินกระซิบเสียงแผ่ว

“นอกจากสมองจะเพี้ยนๆ เป็นพักๆ กูก็ไม่เห็นว่ายัยนั่นจะมีอะไรเลยนี่หว่า”

หวังเทียนสงสัยจริงๆ ตอนที่เขาอยู่ในหน่วยก็ไม่เคยรู้สึกว่ากุหลาบมีตรงไหนน่ากลัวสักนิด

“อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย กูไม่อยากนึกถึง” จางเหวินตัดบทด้วยความหงุดหงิด

เรื่องในตอนนั้นสร้างบาดแผลทางใจให้ชายชาตรีอย่างเขาอย่างจัง และไอ้พวกที่เหลือก็มีสภาพไม่ต่างกันเลยสักนิด

“ช่างเถอะ ไว้มีโอกาสเจอกุหลาบ กูจะเค้นถามให้รู้เรื่องเลยว่ายัยนั่นทำอะไรพวกมึงไว้บ้าง”

หวังเทียนได้แต่พูดอย่างจนใจ พวกเวรนี่เวลามีเรื่องแบบนี้ดันปากแข็งกันเป็นบ้า

“เออจริงสิ มึงรู้ยัง ดอนนี่ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้บัญชาการคนใหม่แล้วนะ” จางเหวินเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“หัวหน้าหน่วย 7 คนนั้นน่ะเหรอ” หวังเทียนชะงักไปเล็กน้อย

“ใช่ เขานั่นแหละ เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเมื่อสัปดาห์ก่อน มารับตำแหน่งแทนมึงพอดี” จางเหวินพูดประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือความรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

หวังเทียนเริ่มฉายแววพรสวรรค์ด้านการบัญชาการที่โดดเด่นตั้งแต่ช่วงปลายของการฝึกในค่ายแล้ว ตอนทดสอบครั้งสุดท้ายยังพาเขากับคนอื่นๆ อีกสองสามคนไปถล่มห้องควบคุมของครูฝึกจนราบคาบ…

มีแค่จางเหวินเท่านั้นที่รู้ว่าหลังจากที่พวกเขาเข้าประจำการในหน่วยสำรอง หวังเทียนก็ก้าวเข้าสู่การประเมินเพื่อเป็นว่าที่ผู้บัญชาการทันที

หลังจากอยู่หน่วยสำรองครบสามปี ประจวบเหมาะกับที่มีหน่วยปฏิบัติการเสี่ยงตายหน่วยหนึ่งโดนโจมตีจนย่อยยับ สมาชิกที่รอดชีวิตถูกย้ายไปอยู่กลุ่มอื่นทั้งหมด

หวังเทียนจึงได้รับคำสั่งให้จัดตั้งหน่วยใหม่ขึ้นมา และได้ขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยทันที คนก่อนหน้านี้ที่ได้รับเกียรติแบบนี้ก็มีแค่ครูฝึกใหญ่ของพวกเขาอย่างราชสีห์เท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ หวังเทียนจึงนำพากลุ่มทหารใหม่ที่เพิ่งผ่านการบรรจุ สวมรหัสหน่วยที่เคยพังยับเยินนั้นต่อ กลายมาเป็นหน่วยปฏิบัติการที่ 9 แห่งแส้แห่งพระเจ้า

ความจริงพวกเขาก็มีความได้เปรียบอยู่ เพราะไม่ได้ถูกส่งไปเสียบแทนในกลุ่มเดิมเหมือนเด็กใหม่คนอื่นจนต้องมานั่งปรับตัวเข้าหากัน

หน่วยที่ 9 ชุดใหม่ล้วนเป็นคนที่ฝึกด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ความเข้าขารู้ใจจึงไม่เป็นรองพวกตัวเก๋าเลยแม้แต่น้อย เผลอๆ จะเหนือกว่าด้วยซ้ำ เพียงแค่ยังขาดประสบการณ์ไปบ้างเท่านั้นเอง

ผ่านร้อนผ่านหนาวล้มลุกคลุกคลานมาหลายปี พวกเขาเคยสูญเสียกำลังพลในการรบ มีการเติมเลือดใหม่เข้ามาเรื่อยๆ จนในที่สุดหน่วยที่ 9 ก็ยืนหยัดได้อย่างมั่นคงในสายการปฏิบัติการ

กุหลาบเองก็ถูกดึงตัวเข้ามาเสริมทัพในช่วงนั้น ทว่าหลังจากกุหลาบเข้าหน่วยได้ไม่นาน หวังเทียนก็ต้องไปรับตำแหน่งแทนหนึ่งในผู้บัญชาการที่ต้องปลดประจำการเพราะอาการบาดเจ็บ กลายมาเป็นหนึ่งในสามผู้บัญชาการแห่งหน่วยปฏิบัติการแส้แห่งพระเจ้า

เพราะได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้ว ก่อนจะออกจากหน่วย หวังเทียนจึงตั้งใจจะเลือกตั้งรองหัวหน้าหน่วยขึ้นมาทำหน้าที่แทนเขา และก็เป็นช่วงเวลานั้นเองที่ไม่รู้เกิดเรื่องอะไรขึ้น คนอื่นๆ ถึงได้พร้อมใจกันเลือกให้กุหลาบขึ้นมาเป็นรองหัวหน้าหน่วยแทน

“ความสามารถของดอนนี่ถือว่าแกร่งมากทีเดียว กูเคยคุมทีมเขาอยู่ครั้งหนึ่ง ศักยภาพส่วนตัวเขาสูงมาก แล้วก็มีพรสวรรค์เรื่องการบัญชาการด้วย”

หวังเทียนไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้เท่าไรนัก เพราะหลังจากที่เขาออกมา ย่อมต้องมีคนขึ้นไปแทนตำแหน่งของเขาอยู่แล้ว ทางองค์กรเองก็คงประเมินดูมานานจนมั่นใจถึงได้เลือกใช้ดอนนี่

“เฮ้อ แค่รู้สึกว่าอะไรๆ มันเปลี่ยนไปเยอะว่ะ” จางเหวินถอนหายใจยาว

อย่างเช่นหน่วยที่ 9 ในตอนนี้ สมาชิกตั้งต้น 10 คนที่ร่วมตั้งหน่วยมาด้วยกันตั้งแต่เป็นทหารใหม่ นอกจากเขากับหวังเทียนแล้ว ก็เหลือรอดอยู่อีกแค่สองคนเท่านั้น อีก 6 คนที่เหลือตลอดหลายปีที่ผ่านมาถ้าไม่เสียชีวิตก็กลายเป็นคนพิการไปหมดแล้ว

“พอใจเถอะ มึงกับกูถอยออกมาได้แบบอวัยวะครบสามสิบสองนี่ก็ถือว่าจุดธูปกราบพระได้แล้ว” หวังเทียนเอ่ยปลอบ

คนในหน่วยปฏิบัติการอย่างพวกเขาไม่เหมือนแผนกอื่นในองค์กร นึกอยากจะล้างมือถอนตัวออกไปเมื่อไรก็ทำไม่ได้ง่ายๆ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ต้องเลือกใช้วิธีชิ่งหนีออกมาตรงๆ หรอก

ตอนนั้นจางเหวินมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเขากะจะพาหมอนี่กลับประเทศมาด้วยกันเสียด้วยซ้ำ

“มีอีกเรื่องหนึ่ง กูอยากจะบอกมึงว่ะ”

จางเหวินดึงสติกลับมา สลัดอารมณ์เศร้าสร้อยทิ้งไป แล้วเอ่ยกับหวังเทียนด้วยรอยยิ้ม

“เรื่องอะไรล่ะ” หวังเทียนถามด้วยความสงสัย

“ลิลี่ท้องแล้ว กูจะได้เป็นพ่อคนแล้วเว้ย”

จางเหวินแบ่งปันความสุขให้เพื่อนรักฟังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ยินดีด้วยจริงๆ เว้ย มึงนี่ร้ายกาจชะมัด จะมีลูกแล้วเหรอเนี่ย”

หวังเทียนร่วมแสดงความยินดีกับสหายเก่าจากใจจริง

คนอย่างพวกเขา แค่จะมีชีวิตรอดจนถึงวัยเกษียณยังยากเย็นแสนเข็ญ นับประสาอะไรกับการสร้างครอบครัว

จางเหวินถือว่าโชคชะตาเล่นตลกในทางที่ดี เพราะมีความสัมพันธ์กับหวังเทียนและได้รับการดูแลอย่างลับๆ จากราชสีห์ ถึงได้มีโอกาสเช่นนี้

“ฮ่าๆ อิจฉาล่ะสิ ในหน่วยปฏิบัติการพวกเราราวๆ 200 กว่าคน คนที่มีลูกเนี่ยนับนิ้วมือสองข้างยังเหลือๆ เลยนะเว้ย”

จางเหวินคุยโตอย่างภาคภูมิใจ

หน่วยปฏิบัติการแบบพวกเขานั้น ในองค์กรมีอยู่ทั้งหมด 15 หน่วย กระจายตัวอยู่ทั่วทุกมุมโลก แต่ละหน่วยมีคนอย่างน้อย 7 คน มากสุดไม่เกิน 12 คน

ความจริงแล้ว หน่วยปฏิบัติการทั้ง 15 หน่วยนี้ต่างหากที่เป็น 'แส้แห่งพระเจ้า' ตัวจริง

เพราะนี่คือสมญานามที่พวกเขากรำศึกรุ่นแล้วรุ่นเล่าจนได้มา ไม่ใช่ตั้งขึ้นมาเอง แต่เป็นศัตรูต่างหากที่ขนานนามให้

ก็เหมือนกับอัตติลาในอดีตนั่นแหละ พวกเขาคือเงามืดที่ทอดตัวปกคลุมทวีปยุโรป

'แส้แห่งพระเจ้า' ของพวกเขากับแผนกอื่นๆ ในองค์กรร่วมกันก่อตั้งขึ้นมาเป็นเอสจีซิเคียวริตี้แอนด์ดีเฟนส์กรุ๊ป

และคนพวกนี้ก็คือมีดปลายปืนอันเลื่องชื่อระดับโลกของเครือบริษัท ทั้งยังเป็นเพชฌฆาตที่ทำให้ผู้คนขวัญผวาจนตัวสั่น

ด้วยความพิเศษเฉพาะตัว ทำให้ในความเป็นจริงพวกเขาดำรงอยู่อย่างเป็นอิสระนอกเหนือการควบคุมขององค์กรมาโดยตลอด

แม้ 'คณะกรรมการบริหาร' จะพยายามแผ่อิทธิพลเข้าแทรกแซงอยู่เรื่อย ทว่าราชสีห์กลับไม่เคยเห็นหัวพวกตาแก่นั่นเลยสักนิด

พวกใกล้ลงโลงกันหมดแล้วแท้ๆ แทนที่จะอยู่เฉยๆ เสวยสุขบั้นปลายชีวิต ดันเพ้อเจ้ออยากจะกุมดาบคมกริบที่ทำให้คนทั้งโลกขยาดไว้ในมือ

ถ้าไม่ใช่ฝันกลางวันแล้วมันจะเรียกว่าอะไรได้อีกล่ะ

'แส้แห่งพระเจ้า' ฟังแค่คำสั่งของผู้นำเท่านั้น ซึ่งก็คือคนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งของราชสีห์ในเวลานี้

และราชสีห์ก็ขึ้นตรงกับบอสใหญ่ของเอสจีเพียงคนเดียว นี่ต่างหากคือสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด