บทที่ 57 ฉันจะออกไปข้างนอก!

“ตองห้อยสอง” หวังเทียนทิ้งไพ่ลงไปสองสามใบแบบไม่ใส่ใจ

“ผ่าน”

“พี่หยาง ระเบิดมันเลย!” อู๋เต๋อรีบตะโกนบอกเฉียนหยาง

“แล้วกูจะเก็บไว้ทำซากอะไรล่ะ เอสสี่ใบ!” เฉียนหยางถลกแขนเสื้อขึ้น ฟาดไพ่ลงบนโต๊ะเต็มแรง

“ผ่าน”

“ผ่าน”

“เรียง หกถึงแจ็ก เหลือใบเดียวแล้วเว้ย” เฉียนหยางทิ้งไพ่เรียงชุดใหญ่ลงไป จากนั้นก็ยักคิ้วกวนประสาทใส่หวังเทียน

“คู่โจ๊กเกอร์!” คนอย่างหวังเทียนไม่มีทางยอมตามใจไอ้เวรนี่อยู่แล้ว

“ชุดเครื่องบิน! กูก็เหลือใบเดียวเหมือนกัน”

“ฮ่าๆ พี่เทียน ผมรอจังหวะนี้แหละ ระเบิด!” อู๋เต๋อหัวเราะร่า ควักไม้ตายก้นหีบที่อั้นมาตั้งนานออกมาฟาด

“สวยงามไอ้เต๋อ!” เฉียนหยางตะโกนลั่นด้วยความสะใจ

“ใบเดียว แต้มห้า พี่หยางไปได้เลย พรุ่งนี้ให้พี่เทียนเลี้ยงปิ้งย่างเสียบไม้!” อู๋เต๋อยิ้มแห้งๆ ส่งให้หวังเทียนอย่างขอไปที พลางฉีกยิ้มกว้างหันไปพูดกับเฉียนหยาง

“ผ่าน…” จู่ๆ เฉียนหยางก็พูดเสียงอ่อยออกมาอย่างกระอักกระอ่วน

“พี่หยาง แต้มห้านะพี่!” อู๋เต๋อพูดซ้ำอีกรอบอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“ก็กูผ่านไงเล่า! กูเหลือแต้มสี่เนี่ย ให้ตายสิ!” เฉียนหยางโวยวายแก้เขิน

“ฮ่าๆ เจ็ดใบเดียว จบเกม!” หวังเทียนหัวเราะเยาะเย้ยพลางโยนข้าวหลามตัดแต้มเจ็ดใบเล็กๆ ลงไป

“ไม่เล่นแม่งแล้ว พี่หยางมือโคตรบูดเลย” อู๋เต๋อร้องโอดครวญ เล่นกันมาเกือบครึ่งวันแล้ว ถ้าได้อยู่ขาเดียวกับเฉียนหยางเมื่อไหร่เป็นอันต้องแพ้ทุกที!

“โทษกูเหรอ มึงจะโทษกูใช่ไหม” เฉียนหยางที่หน้าแตกจนทำตัวไม่ถูก ล็อกคออู๋เต๋อทันทีแล้วแกล้งทำหน้าเหี้ยมใส่

“ฝีมือระดับมึงเนี่ยนะ กลับบ้านไปเล่นกับลูกมึงเหอะ” หวังเทียนหยอดคำเยาะเย้ยซ้ำเข้าไปอีกดอก

วันนี้ทั้งสามคนมาถึงค่อนข้างเร็ว ก็เลยมาล้อมวงเล่นไพ่สู้เจ้าของที่อยู่ในห้องผู้จัดการ ไพ่ตาสุดท้ายตกลงกันไว้ว่าใครแพ้คนนั้นต้องเลี้ยงปิ้งย่าง

ตอนแรกที่อู๋เต๋องัดไพ่ชุดสุดท้ายออกมา หวังเทียนแอบถอดใจไปแล้วเหมือนกัน ตานี้เขาไม่ได้นับไพ่จนลืมไปว่าอู๋เต๋อยังมีระเบิดอยู่ในมือ แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าไอ้ทึ่มเฉียนหยางจะเหลือกากๆ แค่แต้มสี่ แล้วยังเสือกเก๊กท่าทำตัวเป็นหมาป่าหางโตอยู่อีก

พอนัวเนียแกล้งกันจนหนำใจแล้ว ทั้งหมดก็นอนแผ่หมดสภาพอยู่บนโซฟา ช่วยไม่ได้จริงๆ สำหรับคนตงเบ่ย การเล่นไพ่ไม่ใช่แค่เรื่องของทักษะอย่างเดียว แต่มันคืองานที่ต้องใช้แรงกายชัดๆ…

“จริงสิเหล่าเฉียน กูได้ยินเสี่ยวอวิ๋นบอกว่า ช่วงนี้มีคนมาตรวจบ่อยเหรอวะ” หวังเทียนนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากถามเฉียนหยาง

“ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก ก็แค่ขาดไอ้นี่แหละ” เฉียนหยางพูดพลางเอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้ถูกันเป็นสัญลักษณ์เงินทอง

“กูจำได้ว่าพวกเราคุยเปิดทางไว้หมดแล้วไม่ใช่เหรอวะ” หวังเทียนสงสัยนิดหน่อย

สมัยนี้จะทำมาค้าขายอะไรก็ต้องมีค่าน้ำร้อนน้ำชาทั้งนั้น ยิ่งสถานบันเทิงแบบพวกเขาด้วยแล้ว ยิ่งต้องเคลียร์ให้ทั่วถึงตั้งแต่หัวแถวยันท้ายแถว ไม่อย่างนั้นก็เตรียมใจไว้ได้เลย วันดีคืนดีได้มีคนแวะมาหาเรื่องไม่เว้นแต่ละวันแน่

“เรื่องปกติ จะสิ้นปีแล้วนี่ พวกนี้ก็ชอบเล่นไม้นี้กันทั้งนั้นแหละ” อู๋เต๋อตอบอย่างคนมีประสบการณ์โชกโชน

“งั้นก็รีบๆ จ่ายให้มันจบไปเถอะ จะได้ไม่กระทบธุรกิจ” หวังเทียนได้แต่พูดอย่างจนปัญญา

เรื่องพรรค์นี้ ไปแจ้งความร้องเรียนก็ไร้ประโยชน์ ขืนไปแจ้ง พวกเขาก็อ้างว่าเป็นขั้นตอนการตรวจสอบตามปกติ แล้วจะยิ่งย้อนกลับมาเล่นงานเราจนแทบกระอักเลือดเข้าไปอีก แถมเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้จะไปพึ่งสำนักงานความมั่นคงก็ไม่ได้ ที่นั่นไม่ใช่บ้านของเขานี่หว่า

อีกอย่าง การโร่ไปฟ้องสำนักงานความมั่นคงมันก็ดูตีโพยตีพายเกินเหตุไปหน่อย ที่สำคัญคือพวกเขาไม่ได้คุมงานด้านนี้ด้วย อยู่คนละสายงานกันอย่างสิ้นเชิง…

“มึงจะไปให้ง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก ไม่งั้นพวกมันจะได้ใจแล้วเรียกร้องไม่หยุด ดึงเชิงไว้สักสองสามวันค่อยว่ากัน” เฉียนหยางโบกมือเป็นเชิงบอกว่าเรื่องนี้เขารู้ทางหนีทีไล่ดี

หวังเทียนเห็นเฉียนหยางมั่นใจแบบนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ ยังไงเสียเรื่องแบบนี้เฉียนหยางก็เชี่ยวชาญกว่าเขาอยู่แล้ว

“พี่เทียน พี่หยาง ผมออกไปข้างนอกก่อนนะ ใกล้ได้เวลาแล้ว” อู๋เต๋อเหลือบมองเวลาแล้วลุกขึ้นยืน

พออู๋เต๋อออกไปแล้ว เฉียนหยางนั่งต่ออีกพักหนึ่งก็ออกไปจัดการงานของตัวเองเหมือนกัน ทิ้งให้หวังเทียนนั่งเคว้งว่างงานอยู่คนเดียวในห้องทำงาน

เขานอนไถมือถือเล่นอยู่บนโซฟา ส่วนใหญ่ก็เปิดดูวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของแต่ละพื้นที่ทั่วประเทศ เผื่อวันข้างหน้าได้แวะไปเที่ยว จะได้ถือว่าทำการบ้านล่วงหน้าไว้ก่อน

แล้วเขาก็แวะไปส่องข่าวต่างประเทศบ้าง ดูว่าที่ไหนรบราฆ่าฟันกันอีก กลุ่มทุนผูกขาดหรือบิ๊กการเมืองคนไหนโดนลอบสังหารไปบ้าง เพราะจุดเหล่านั้นอาจเป็นพิกัดที่พวกพี่น้องเก่าๆ ของเขายังคงวนเวียนปฏิบัติการอยู่

กระทั่งฟ้ามืดสนิท หวังเทียนถึงเดินออกจากห้อง แต่คืนนี้เขาไม่ได้ไปนั่งที่โต๊ะประจำ เพียงแค่แวะไปนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทักทายเฉียนหยางแล้วขอตัวกลับก่อน เพราะต้องรีบกลับไปเปลี่ยนน้ำให้ไอ้เต่าสองตัวนั้น

ถึงแม้ตู้ใบนั้นจะมีระบบกรองและบำบัดน้ำในตัว แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ต้องเปลี่ยนน้ำเลยเสียเมื่อไหร่ เมื่อวานก่อนออกจากบ้านเขาอุตส่าห์รองน้ำเอาไปตากแดดเตรียมไว้ล่วงหน้า พอกลับไปตอนนี้ก็เอามาใช้ได้พอดิบพอดี

พอขับรถถึงบ้าน หวังเทียนก็หยิบกะละมังใบเล็กมาตักเจ้าตัวเล็กทั้งสองตัวแยกออกไปไว้ก่อน จากนั้นก็เริ่มลงมือจัดการ ทำความสะอาดตัวกรองน้ำเป็นหลัก

จนกระทั่งทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ถึงได้เอาเจ้าตัวจิ๋วทั้งสองกลับลงตู้ พร้อมกับแหย่เล่นอยู่พักหนึ่ง

เขาค้นพบว่าการเลี้ยงอะไรสักอย่างมันก็เพลินดีเหมือนกัน ตราบใดที่พวกมันไม่สร้างความยุ่งยากให้มากจนเกินไป

หลังจากต้มบะหมี่กินเป็นมื้อเย็นเสร็จ หวังเทียนก็เปิดโทรทัศน์ กะว่าจะนอนดูฆ่าเวลาสักหน่อย

ทว่าเพิ่งจะเอนหลังลงบนโซฟา เสียงโทรศัพท์ก็แผดดังขึ้นมา

“อ้าว เถียนเถียน นึกยังไงถึงโทรมาหาฉันได้ล่ะเนี่ย” หวังเทียนกดรับสายแล้วพูดกระเซ้าด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

“อย่ามาพูดมาก โทรมาตามหน้าที่ ช่วงนี้ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม”

น้ำเสียงของหยางเถียนที่ดังลอดสายมาฟังดูเหนื่อยล้าพอสมควร นับว่าเป็นเรื่องยากจริงๆ ที่เธอไม่ต่อปากต่อคำกับเขา

“ผมจะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ คนดีศรีสังคมขนาดนี้” หวังเทียนเน้นย้ำสถานะตัวเอง

“โอเค ไม่มีอะไรก็วางนะ”

หยางเถียนพูดจบก็ตัดสายไปทันที ช่วงก่อนหน้านี้พวกเขาได้เบาะแสที่น่าสนใจมาจากฝั่งพัคจองอุง เลยต้องตามสืบกันลากยาวมาตั้งแต่ก่อนวันชาติ เพิ่งจะมีร่องรอยคืบหน้าเอาเมื่อไม่นานมานี้เอง

หวังเทียนบ่นพึมพำกับตัวเองสองสามคำ กำลังจะวางมือถือลง แต่จู่ๆ ในกลุ่มแชตก็มีการแท็กชื่อเขาขึ้นมา

‘@หวังเทียน ฉันแอดเพื่อนเธอไปแล้วนะ กดรับด้วย มีคนตามหาเธอ เดี๋ยวฉันส่งเบอร์โทรศัพท์ไปให้’

หัวหน้าหลี่จากคณะกรรมการชุมชนพิมพ์บอกเขาในกลุ่ม

‘ตามหาผมเนี่ยนะ ในประเทศนี้ผมแทบไม่รู้จักใครเลยนี่หว่า’

ถึงจะแปลกใจ แต่หวังเทียนก็กดยืนยันรับคำขอเป็นเพื่อนของหัวหน้าหลี่ จากนั้นก็มีเบอร์โทรศัพท์พร้อมข้อความเสียงถูกส่งเข้ามา

“เป็นเบอร์จากทางมณฑลซานตง เหมือนจะเป็นโรงพยาบาลนะ บอกว่าคุณยายของเธออาการไม่ค่อยดีแล้ว อยากให้ญาติไปช่วยจัดการเรื่องธุระช่วงสุดท้าย”

‘คุณยายมึงสิไม่ดี’

หวังเทียนเกือบจะพิมพ์ด่าตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่เพิ่งส่งไปปุ๊บ เขาก็รีบกดยกเลิกข้อความแทบไม่ทัน

‘เดี๋ยวนะ ยายฉันงั้นเหรอ นั่นก็แม่ของแม่นี่หว่า ยายแท้ๆ เลยนี่!’

หวังเทียนที่พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ในพริบตา รีบส่งข้อความขอบคุณหัวหน้าหลี่ไปหนึ่งประโยค จากนั้นก็เริ่มครุ่นคิดทบทวน

ปู่กับย่าของเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็ก ไม่อย่างนั้นครอบครัวของเขาคงไม่ตัดสินใจย้ายไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่ตอนนั้น

ส่วนคุณตา สมัยก่อนตอนลงไปทำไร่ทำนาเคราะห์ร้ายสะดุดล้มหัวฟาดพื้นจนเสียชีวิตกะทันหัน

หลังจากที่พ่อกับแม่ของเขาแต่งงานกัน คุณยายก็เคยมาอาศัยอยู่ทางนี้พักหนึ่ง แต่คนแก่มักจะคิดถึงบ้านเกิด อยากกลับไปตายที่รังเดิม ดังนั้นพอครอบครัวของเขาเตรียมตัวบินไปต่างประเทศ คุณยายก็เลยขอกลับไปอยู่ที่ซานตง

เรื่องพวกนี้แม่เป็นคนเล่าให้เขาฟังหลังจากย้ายไปอยู่ต่างประเทศแล้ว พอได้รับการสะกิดจากหัวหน้าหลี่ ความทรงจำเลือนรางพวกนี้ถึงค่อยๆ ผุดขึ้นมา

เวลามันผ่านมานานเกินไปแล้ว เขาจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าแม่เคยบอกว่า มีญาติคนอื่นรับคุณยายไปช่วยดูแลต่อ

พอคิดถึงตรงนี้ หวังเทียนก็นั่งไม่ติด เอาเข้าจริง เรื่องนี้เขาแทบลืมไปสนิทใจเลยด้วยซ้ำ

เขากลับมาประเทศนี้ได้เกือบสองปีแล้ว ไม่เคยนึกเอะใจถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้เลย ไม่อย่างนั้นคงแวะไปเยี่ยมนานแล้ว อย่างไรเสีย นั่นก็คือญาติสายเลือดตรงของตัวเองแท้ๆ

เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาหยางเถียนอีกครั้ง พอปลายสายกดรับ ยังไม่ทันที่หยางเถียนจะได้เอ่ยปากถาม เขาก็ชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาทันที

“ผมต้องไปซานตง ทำเรื่องแจ้งล่วงหน้าให้เดี๋ยวนี้เลย!”