บทที่ 58 ปลอดภัยก็ดีแล้ว

มณฑลซานตง สนามบินหนานซื่อ

หวังเทียนเดินตัวเปล่าออกจากสนามบินแล้วโบกแท็กซี่ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ได้ยินจากโทรศัพท์เมื่อวานทันที

ตลอดทางบนรถ หวังเทียนรู้สึกสับสนปนเปไปหมด ไม่นึกเลยว่าการเดินทางไกลคนเดียวครั้งแรกหลังจากกลับประเทศ จะเป็นการมาดูใจและจัดการเรื่องงานศพให้ญาติแท้ๆ ของตัวเอง

เมื่อวานหลังโทรหาหยางเถียน เธอก็เข้าใจสถานการณ์ดี รีบทำเรื่องแจ้งล่วงหน้าให้เรียบร้อยตั้งแต่คืนนั้นเลย ส่วนเอกสารที่เหลือค่อยกลับไปทำเรื่องย้อนหลังเอา

จากนั้นหวังเทียนก็โทรกลับไปที่เบอร์นั้น สอบถามเรื่องราวคร่าวๆ แล้วรีบจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเช้าสุดของวันรุ่งขึ้นทันที

พอถึงที่หมาย เขาเดินไปสอบถามที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงพยาบาล ก่อนจะเดินตามทางที่เจ้าหน้าที่บอกจนมาหยุดอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยห้องหนึ่งบนชั้นสาม

หวังเทียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ผลักประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน

ห้องนี้เป็นห้องพักคู่ ทว่าตอนนี้มีเพียงหญิงชราผมขาวโพลนนอนนิ่งอยู่บนเตียง พอเพ่งมองเค้าโครงหน้า ภาพเงาของใครบางคนในความทรงจำก็ค่อยๆ ซ้อนทับขึ้นมารำไร

ข้างเตียงมีหญิงวัยกลางคนกำลังเช็ดมือให้หญิงชราอยู่ ดูจากความชำนาญแล้วคงทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

"สวัสดีครับ ผมมาจากเสิ่นหยาง เป็นลูกชายของจางเฟิ่งจือครับ"

หวังเทียนเอ่ยทักทายเสียงเบา พลางบอกว่าตัวเองเป็นใคร

"ลูกชายของพี่เฟิ่งจือเหรอ"

หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหันไปมองหญิงชราที่หลับอยู่ ค่อยๆ วางมือที่เช็ดสะอาดแล้วสอดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มอย่างระมัดระวัง แล้วจึงลุกขึ้นพูดว่า

"น้าชื่อจ้าวเสีย เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เฟิ่งจือจ้ะ"

หลังกระซิบกระซาบคุยกันอยู่พักหนึ่ง หวังเทียนถึงได้รู้ว่า จ้าวเสียเป็นลูกสาวของน้องชายน้องสาวฝั่งยาย ตอนที่คุณยายย้ายกลับมาก็เป็นครอบครัวของพวกเธอนี่แหละที่คอยดูแล

"คุณป้าท่านไม่ไหวแล้วล่ะ หมอบอกว่าคงอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่วันนี้ แล้ว…พี่สาวกับพี่เขยล่ะ"

จ้าวเสียถามด้วยความสงสัย เรื่องคอขาดบาดตายขนาดนี้ ทำไมถึงปล่อยให้เด็กหนุ่มเดินทางมาคนเดียวได้

เธอติดต่อครอบครัวของหวังเทียนไม่ได้มาโดยตลอด จนมารู้ทีหลังว่าทางโรงพยาบาลเป็นคนประสานไปยังสำนักงานเขตที่ครอบครัวของหวังเทียนเคยอาศัยอยู่

"พ่อกับแม่ผมเสียไปนานแล้วครับ"

หวังเทียนตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้จ้าวเสียที่กำลังยืนอึ้งฟัง

จ้าวเสียแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เมื่อก่อนเธอพอรู้ว่าพ่อแม่ของหวังเทียนเดินทางไปต่างประเทศ แต่เพราะอยู่ไกลถึงเมืองนอก แถมตอนนั้นที่บ้านก็ยังยากจน เลยไม่มีช่องทางติดต่อกันเลย

หลังจากนั้นแม้ฐานะจะดีขึ้น แต่เวลาก็ล่วงเลยมาหลายปีจนขาดการติดต่อไปแล้ว ทว่าสิ่งที่นึกไม่ถึงจริงๆ ก็คือ ทั้งสองคนด่วนจากไปตั้งนานแล้ว

"มิน่าล่ะ… หลายปีมานี้พี่สาวกับพี่เขยถึงไม่เคยติดต่อกลับมาเลย อย่าว่าแต่จะกลับมาดูคุณป้าเลยสักครั้ง"

จ้าวเสียถึงได้เข้าใจ เมื่อก่อนเธอยังคิดว่าครอบครัวของพี่สาวใจจืดใจดำ ไปต่างประเทศแล้วทิ้งแม่บังเกิดเกล้าไว้ข้างหลัง ที่แท้ก็เสียชีวิตไปหมดแล้วนี่เอง

"คุณยายป่วยเป็นอะไรครับ รักษาไม่ได้แล้วเหรอ เรื่องเงินไม่มีปัญหาครับ ผมหาเงินจากเมืองนอกมาได้เยอะอยู่" หวังเทียนรอให้จ้าวเสียสงบสติอารมณ์ลงแล้วรีบถามขึ้น

"ไม่ใช่เรื่องเงินหรอกจ้ะ คุณป้าท่านอายุมากแล้ว แถมยังมีภาวะอวัยวะล้มเหลวหลายระบบ เงินช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ" จ้าวเสียส่ายหน้า ตอนนี้ฐานะทางบ้านของเธอก็ถือว่าดี ไม่อย่างนั้นคงรับภาระค่ารักษาพยาบาลให้คุณป้ามาตลอดไม่ไหว

หวังเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยืนมองหญิงชราที่นอนอยู่บนเตียงนิ่งๆ

จ้าวเสียไม่ได้รบกวนเขา แค่บอกไว้คำหนึ่งแล้วเดินออกไปเอาน้ำ

ครู่ต่อมา เธอก็เดินกลับเข้ามาพร้อมชายวัยกลางคนอีกคน หวังเทียนรีบเอ่ยทักทาย พอแนะนำตัวกันแล้ว หวังเทียนถึงได้รู้ว่านี่คืออันเป่ากั๋ว สามีของจ้าวเสีย หรือก็คือน้าเขยของเขา

"เฮ้อ ตอนแรกกะว่าจะให้คนแก่ได้เจอหน้าพี่สาวกับพี่เขยสักครั้ง นึกไม่ถึงเลยจริงๆ…" อันเป่ากั๋วถอนหายใจ

เขาถือเป็นคนที่เกาะกระแสยุคใหม่ทัน อาศัยหัวการค้าจนพอสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ ทั้งยังให้ความสำคัญกับความกตัญญูเป็นที่สุด ซึ่งอาจเป็นเอกลักษณ์ของคนซานตงเลยก็ว่าได้ ดังนั้นตอนที่ต้องดูแลคุณยายของหวังเทียน เขาจึงเต็มอกเต็มใจอย่างยิ่ง

แม้ช่วงไม่กี่ปีมานี้สุขภาพของหญิงชราจะทรุดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ค่ารักษาในโรงพยาบาลสูงลิ่วมาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยบ่นสักคำ ในเมื่อเงินทองของนอกกายพวกนี้ ก็มีไว้ใช้ในเวลาแบบนี้ไม่ใช่หรืออย่างไร

"มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้บ้างไหมครับ" หวังเทียนเอ่ยถามเสียงขรึม

"รอดูว่าคนแก่จะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ดีกว่า ช่วงสองสามวันนี้ท่านสะลึมสะลือตลอดเวลา ถึงตอนตื่นก็เลอะเลือนไปบ้าง อยู่คุยเป็นเพื่อนท่านหน่อยเถอะ" จ้าวเสียถอนหายใจ

ด้วยเหตุนี้ หวังเทียนจึงเปิดห้องพักในโรงแรมเล็กๆ ข้างโรงพยาบาล ทุกวันเขาจะตื่นแต่เช้าไปนั่งเฝ้าที่โรงพยาบาล และกลับมาพักผ่อนตอนดึกดื่น สิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงเท่านี้…

ระหว่างนั้น หญิงชราได้สติขึ้นมาสองสามครั้ง แต่สติยังค่อนข้างเลอะเลือน ได้คุยกับจ้าวเสียแค่ไม่กี่ประโยคก็ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียอีกครั้ง หวังเทียนมองดูแล้วก็รู้สึกสะท้อนใจ มนุษย์เราไม่อาจต้านทานกาลเวลาได้จริงๆ…

ทว่าในคืนนี้ หญิงชรากลับดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ทั้งยังมีสติแจ่มใสอย่างยิ่ง

จ้าวเสียรีบดึงตัวหวังเทียนเข้ามาแนะนำให้หญิงชรารู้จัก

"พ่อกับแม่เจ้าล่ะ" หญิงชรากุมมือเขาไว้ด้วยความเมตตาแล้วเอ่ยถาม โตแล้วสินะ ตอนจากไปเพิ่งจะตัวกะเปี๊ยกเดียวเอง

"กะ…กำลังเดินทางกลับมาครับ…"

หวังเทียนเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก เขาไม่อยากทำร้ายจิตใจหญิงชราในเวลานี้

"เฟิ่งจือกับผัวมีเรื่องกันใช่ไหมล่ะ" หญิงชราที่กุมมือหวังเทียนอยู่พลันบีบแน่นขึ้น ก่อนจะสบตาเขาแล้วพูดประโยคที่ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที

"ยายเดาไว้หมดแล้ว ตาของเอ็งก็ตายไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ยายมีลูกสาวแค่คนเดียว จะไม่รู้นิสัยใจคอลูกตัวเองได้ยังไง…" หญิงชราไม่เปิดโอกาสให้หวังเทียนกับคนอื่นได้เอ่ยปาก แค่มองสีหน้าของทุกคน เธอก็มั่นใจในข้อสันนิษฐานที่ค้างคาใจมาหลายปีได้ทันที

"นอกจากช่วงสองปีแรกที่มีโทรศัพท์มาบ้าง หลังจากนั้นก็เงียบหายไปเลย ยายเองก็พอจะสังหรณ์ใจได้เลาๆ แล้ว…" หญิงชราพูดถึงตรงนี้ น้ำตาฝ้าฟางก็เอ่อล้นรินไหลออกมา

จ้าวเสียรีบช่วยเช็ดน้ำตาให้ พลางคอยปลอบเบาๆ ว่าอย่าให้อารมณ์สะเทือนใจจนเกินไป

"ยายไม่เป็นไรหรอก แก่ป่านนี้แล้ว ยังมีเรื่องอะไรที่ปล่อยวางไม่ลงอีกเล่า อีกอย่าง เสี่ยวเทียนก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ โตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว"

หญิงชราโบกมือส่งสัญญาณว่าไม่เป็นไร ทว่าหยาดน้ำตากลับไหลรินไม่ขาดสาย แม้หลายปีมานี้จะพอเดาผลลัพธ์ได้อยู่แล้ว แต่ลึกๆ ก็ยังแอบหวังไว้เสมอ พอถึงตอนนี้ก็แค่ต้องยอมรับความจริงเท่านั้น

"ยายครับ…"

หวังเทียนเรียกได้เพียงคำเดียวก็พูดอะไรไม่ออกอีก เขารู้สึกว่าลำคอแห้งผากและตีบตันไปหมด

"เด็กดี ลำบากหลานจริงๆ ขอแค่โตมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว…ปลอดภัยก็พอแล้ว…"

หญิงชราพึมพำคำว่าปลอดภัยก็พอแล้วซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะผล็อยหลับลึกไปอีกครั้ง

ตอนที่หวังเทียนเดินออกจากโรงพยาบาล เวลาก็ดึกมากแล้ว ความจริงเขาอยากอยู่เฝ้าไข้ต่อ เพราะในใจรู้สึกกระวนกระวายแปลกๆ คล้ายกับว่าแสงสว่างเมื่อครู่นี้เป็นเพียงพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายที่เปล่งประกายขึ้นมาเท่านั้น

ทว่ากฎของโรงพยาบาลอนุญาตให้มีคนเฝ้าไข้ได้แค่คนเดียว เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องกลับไปยังโรงแรมเล็กๆ แถวนั้น

จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่หวังเทียนตื่น เสียงโทรศัพท์ก็ดังระรัวขึ้นมาสายแล้วสายเล่า

เวลานี้…แถมยังโทรจี้มาอย่างร้อนรนขนาดนี้…

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ประโยคเดียวจากจ้าวเสียจะทำให้ร่างทั้งร่างชะงักนิ่งไปกับที่

"เสี่ยวเทียน…ยายไปแล้วนะ…"