บทที่ 59 เหลือแค่พวกเราสามตัวแล้ว

หวังเทียนอยู่ต่อจนกระทั่งผ่านพิธีทำบุญครบรอบเจ็ดวันของคุณยาย ถึงค่อยเตรียมตัวเดินทางกลับ

ระหว่างนั้นเขาได้เจอน้องชายของคุณยายอยู่สองสามครั้ง สุขภาพของชายชรายังถือว่าแข็งแรงดี เพียงแต่การจากไปของพี่สาวสร้างความสะเทือนใจให้แก่แกไม่น้อย

หลังเสร็จสิ้นพิธีศพ เขาก็ไปหามุมนั่งดื่มเหล้าคนเดียวเพื่อระบายความรู้สึกอันซับซ้อนในใจ

ถามว่าเขาเสียใจไหม…

เขาเสียใจ…

แต่ก็ไม่ได้เศร้าโศกฟูมฟายเหมือนอย่างที่คิดไว้จริงๆ นั่นแหละ เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้เจอแกมานานถึงยี่สิบปีแล้ว…

ความทรงจำที่มีต่อแกเลือนรางไปมาก… เขาไปต่างประเทศตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ พอเก้าขวบก็เริ่มเร่ร่อน สิบสองขวบเข้าค่ายฝึกขององค์กร เพิ่งจะได้กลับประเทศเมื่อต้นปีที่แล้วนี่เอง

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตาย ไม่มีเวลามานั่งนึกถึงญาติพี่น้องในประเทศเลย นานวันเข้า เขาถึงขั้นลืมคนพวกนี้ไปเสียสนิท…

ในงานศพ ผู้คนมากมายต่างพากันชี้หน้าซุบซิบนินทาว่าเขาเป็นพวกอกตัญญู

เพราะหวังเทียนร้องไห้ไม่ออก…

ใช่แล้ว ในงานศพ เขาไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว…

ต่อให้จะแอบหยิกต้นขาทั้งสองข้างจนเขียวช้ำ แต่เขาก็ร้องไม่ออกจริงๆ…

เขาทำได้เพียงช่วยจัดการงานศพร่วมกับญาติคนอื่นๆ ไปอย่างด้านชา พอยามว่างสายตาก็จ้องมองรูปหน้าศพของคุณยายนิ่งงันอยู่อย่างนั้น

พอมารู้สึกตัวอีกที พิธีทำบุญเจ็ดวันก็ผ่านพ้นไปเสียแล้ว…

"กูกลายเป็นคนเลือดเย็นไปแล้วหรือไงวะ"

บนม้านั่งตรงมุมหนึ่งของสวนสาธารณะ หวังเทียนนั่งอยู่ตรงนั้น พึมพำกับตัวเองไปพลางกระดกเหล้าเข้าปากไปพลาง

อาจจะใช่ก็ได้…

เพราะมือของเขาเปื้อนเลือดมามากเกินไปแล้ว…

ความผูกพันในครอบครัวหรือความรัก สำหรับพวกเขามันช่างหรูหราเกินไป เป็นสิ่งที่คนพรรค์นี้ไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

หวังเทียนนั่งดื่มขวดแล้วขวดเล่าอยู่อย่างนั้น ไม่ก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบ ในสมองของเขาว่างเปล่า แววตาดูเลื่อนลอย

จนกระทั่งตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เขาถึงได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแต่เขารู้ดีว่า ตนเองได้สูญเสียบางสิ่งไปอีกแล้ว…

"รองเท้ากูล่ะ"

"เชี่ยเอ๊ย รองเท้ากูหายไปไหนวะ!"

พอตื่นขึ้นมา หวังเทียนก็ตั้งใจจะเดินทางกลับเมืองเสิ่นหยางทันที ทว่าพอเท้าแตะพื้นปุ๊บก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติปั๊บ พอก้มลงมองก็อารมณ์เสียขึ้นมาทันควัน

"ชาติหมาเอ๊ย ใครขโมยรองเท้ากูไปวะ"

ที่น่าโมโหกว่านั้นคือ พอเขาลองตรวจดูตามตัว โทรศัพท์ นาฬิกา กระเป๋าเงินยังอยู่ครบทุกอย่าง แต่ดันเหลือแค่รองเท้าเนี่ยแหละที่เสือกหายไป!

"อย่าให้กูรู้นะว่าไอ้ระยำตัวไหนขโมยรองเท้ากูไป ไม่งั้นกูจะจับมึงโยนลงทะเลสาบต้าหมิงให้ดู!"

หลังจากยืนสบถระบายความแค้นอย่างไร้ทางสู้อยู่ตรงมุมสวนสาธารณะ หวังเทียนก็ทำได้เพียงเดินเท้าเปล่าหลบๆ ซ่อนๆ ออกมาจากสวนตั้งแต่เช้าตรู่ตอนที่คนยังไม่เยอะด้วยสีหน้าบูดบึ้ง…

ตอนเดินทางกลับ จ้าวเสียกับอันเป่ากั๋วมาส่งเขา พร้อมกับบอกว่าถ้ามีเรื่องลำบากอะไรก็ให้ติดต่อมาหาได้ตลอด

ทว่าหวังเทียนตัดสินใจแล้วว่าจะพยายามไม่ติดต่อกับพวกเขาอีก แม้ว่าตามลำดับเครือญาติจะไม่ถือว่าห่างกันเกินไป แต่ความสัมพันธ์มันก็ห่างเหินไปมากแล้วจริงๆ

ประกอบกับปัญหาเรื่องตัวตนเดิมในอดีต ช่างมันเถอะ ให้พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไปนั่นแหละดีแล้ว การมาพัวพันกับเขาไม่มีผลดีอะไรกับคนพวกนี้เลย…

พอเดินออกมาจากสนามบินเมืองเสิ่นหยาง หยางเถียนก็มารอรับอยู่ก่อนแล้ว

ในฐานะผู้ประสานงานของเขา ไม่ว่าจะออกไปข้างนอกหรือกลับมา ย่อมต้องรายงานเธออยู่แล้ว

"กลับบ้าน หรือจะไปดื่มสักแก้วคะ" พอหวังเทียนขึ้นมาบนรถ หยางเถียนก็เอ่ยปากถามอย่างกระฉับกระเฉง

"กลับไปดื่มที่บ้านดีกว่า ไม่งั้นขืนเมาขึ้นมา ผมกลัวคุณจะแบกผมไม่ไหว"

แม้ว่าเมื่อวานหวังเทียนจะดื่มไปยกใหญ่แล้ว แต่การนั่งดื่มคนเดียว ยิ่งดื่มก็ยิ่งเหงา…

ในเมื่อหยางเถียนตั้งใจจะอยู่ดื่มเป็นเพื่อน เขาก็ไม่รังเกียจที่จะซัดอีกสักรอบ

หยางเถียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ขับรถพาหวังเทียนตรงกลับไปยังหมู่บ้านที่เขาพักอาศัยทันที

ก่อนจะออกจากสนามบิน หวังเทียนได้ส่งข้อความบอกเฉียนหยางไปแล้วว่าตนเองกลับมาถึงแล้ว

ก่อนจะไป เขาได้ทิ้งกุญแจไว้ให้สองผัวเมียเฉียนหยางสองดอก และเล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง เพื่อวานให้ช่วยดูแลบ้านให้หน่อย เพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปนานแค่ไหน

ดังนั้น พอเขากับหยางเถียนเดินพ้นประตูเข้ามา จึงไม่แปลกใจเลยที่เห็นเฉียนหยางนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

บนโต๊ะน้ำชายังมีกับแกล้มวางเตรียมไว้เรียบร้อยเสียด้วยซ้ำ…

"จะให้กูปลอบใจมึงสักสองสามคำก่อนค่อยดื่ม หรือจะเปิดฉากซัดกันเลยวะ"

พอหวังเทียนกับหยางเถียนเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ เฉียนหยางก็ลุกขึ้นมาตบไหล่เขาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างจริงจัง

"เปิดฉากเลยเถอะ"

หวังเทียนพาหยางเถียนเดินไปนั่งที่โซฟาแล้วตอบกลับไปทันที

เรื่องที่ควรปลอบใจ ทางครอบครัวของจ้าวเสียที่ซานตงก็ปลอบไปหมดแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากดื่มเท่านั้น

เฉียนหยางไม่ได้ถามว่าทำไมหยางเถียนถึงตามมาด้วย ทั้งคู่แค่ทักทายกันพอเป็นพิธี จากนั้นเฉียนหยางก็หยิบแก้วมาเพิ่มอีกใบ ทั้งสามคนก็เปิดฉากซัดกันทันที

และหวังเทียนก็ภาพตัดไปอีกรอบ…

เขารู้สึกเหมือนเพิ่งจะนั่งดื่มไปหยกๆ พอลืมตาขึ้นมาอีกทีฟ้าก็สว่างโร่เสียแล้ว

เฉียนหยางยังนอนกรนเสียงดังลั่น ฟุบหลับอยู่บนพื้นห้อง

จนกระทั่งเวลาประมาณเก้าโมงกว่า จางจิ้งเดินขึ้นมา เธอจึงปลุกเฉียนหยางให้ตื่น แล้วต้มข้าวต้มไว้ให้พวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับบอกหวังเทียนว่าหยางเถียนกลับไปตั้งแต่เช้าแล้ว

เมื่อคืนนี้เฉียนหยางดื่มจนดึกดื่นค่อนคืนก็ยังไม่ยอมกลับบ้าน ด้วยความที่รู้เรื่องของหวังเทียนอยู่แล้ว จางจิ้งจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าสองคนนี้ถ้าเมาหัวราน้ำขึ้นมาจะมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า

ด้วยความกังวล เธอเลยเดินขึ้นมาดู ผลปรากฏว่าพอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นผู้หญิงอีกคนอยู่ที่นี่ด้วย เพียงแต่ตอนนั้นหยางเถียนเมาจนไม่ได้สติ กอดขวดเหล้าหลับปุ๋ยไปแล้ว…

เธอไม่ได้สนใจสองหนุ่มที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้น แค่ช่วยพยุงหยางเถียนลงไปที่บ้านตัวเอง เปลี่ยนชุดนอนให้เสร็จสรรพแล้วก็นอนหลับไป

ส่วนสองหนุ่มข้างบน ช่างหัวพวกมันเถอะ เธอพยุงไม่ไหว อีกอย่างในห้องก็อบอุ่นดี ให้นอนไปแบบนั้นแหละ

"ปวดหัวชะมัด" หลังจากหวังเทียนซดข้าวต้มไปได้หน่อย ค่อยรู้สึกเหมือนได้ชีวิตกลับคืนมา

"ไอ้เทียน นายต้องทำใจให้ได้นะ ทำร้ายตัวเองแบบนี้ คุณยายมองลงมาจากบนฟ้าก็พลอยเสียใจไปด้วย" จางจิ้งเก็บกวาดซากสมรภูมิของเมื่อคืนไปพลาง เอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

"ขอบคุณครับพี่จิ้ง ตอนนี้ผมไม่เป็นไรแล้ว" หวังเทียนเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง

"เมียจ๋า แล้วลูกล่ะ" เฉียนหยางก็มีสีหน้าพะอืดพะอมทรมานไม่แพ้กัน แต่ก็ยังรีบถามขึ้นมา

"ป้าจ้าวห้องตรงข้ามช่วยดูให้อยู่ย่ะ" พี่จิ้งเก็บโต๊ะน้ำชาไปพลาง ค้อนขวับใส่เขาด้วยความหมั่นไส้

พอทั้งสองคนกินข้าวเสร็จ จางจิ้งเข้าใจความรู้สึกของหวังเทียนดี จึงคิดจะให้เฉียนหยางอยู่พักเป็นเพื่อนเขาสักสองวัน ทว่าหวังเทียนกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

ล้อเล่นน่า ขืนให้เฉียนหยางพักอยู่ที่นี่ เขาคงได้เมาหัวทิ่มภาพตัดมันทุกวันแน่ พอเถอะ อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วจริงๆ

คนที่จากไปก็จากไปแล้ว คนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

หลังจากจางจิ้งพาเฉียนหยางกลับไปแล้ว หวังเทียนก็จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน จากนั้นก็นั่งสูบอยู่ตรงนั้นเงียบๆ

กระทั่งบุหรี่หมดมวน เขาจึงเดินไปที่ระเบียง มองดูเต่าตัวเล็กสองตัวที่เดิมทีตั้งใจจะเลี้ยงไว้เล่นๆ พลางพึมพำกับตัวเอง

"ทีนี้ก็เหลือแค่พวกเราสามตัวแล้วสิ"