บทที่ 60 นี่มันตัวอะไรกันสองคนนี้

"เชี่ยเอ๊ย หนาวเอาเรื่องเลยว่ะ"

วันนี้พอเดินลงมาจากตึก ก้าวพ้นประตูทางเข้าปุ๊บ หวังเทียนก็โดนลมหนาวพัดวูบเข้าใส่จนสะดุ้งเฮือก

"มึงพูดจาไม่พกสมองอีกแล้ว สิ้นเดือนพฤศจิกายนแล้ว มันจะไม่หนาวได้ไงวะ"

เฉียนหยางสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังเก่าเก็บครึ่งใหม่ครึ่งเก่า ปรายตามองไอ้คนที่ใส่แค่เสื้อยืดแขนสั้นตัวเดียวเหมือนมองคนโง่

"ไม่ไหวว่ะ กูต้องกลับไปหาเสื้อคลุมก่อน"

ตอนแรกกะจะทำเก๋าเดินออกไปทั้งอย่างนั้น แต่ข้างนอกมันหนาวเกินทนจริงๆ หวังเทียนเลยจำใจต้องหันหลังกลับขึ้นห้องไปคุ้ยเสื้อคลุมมาใส่ทับ

ทั้งที่เมื่อสองวันก่อนเขายังบ่นร้อนตอนใส่เสื้อแขนสั้นอยู่แท้ๆ…

วันนี้ทั้งสองคนตั้งใจจะไปหาปู่ของเฉียนหยาง ปู่ของเขากำลังสร้างโรงเรือนปลูกผักแต่คนไม่พอ ก็เลยนึกถึงหลานชายแสนดีอย่างเฉียนหยางขึ้นมา…

เฉียนหยางใช้มุกหลอกล่อว่าจะพาหวังเทียนไปกินกับข้าวบ้านนอกรสชาติต้นตำรับ ถึงได้ลากหวังเทียนที่กำลังนอนมุดโปงไม่อยากตื่นออกจากเตียงมาได้

"เดี๋ยวดิ งานสร้างโรงเรือนเนี่ย กูทำไม่เป็นนะเว้ย" ระหว่างทาง หวังเทียนรีบเอ่ยทักขึ้นมา

"โธ่เอ๊ย เรื่องกล้วยๆ ถึงเวลาเดี๋ยวมึงฟังคำสั่งกูก็พอ" เฉียนหยางที่กำลังขับรถวางท่าเหมือนเดี๋ยวพี่คุมเอง

"ถ้าอย่างนั้นมึงก็ช่วยอธิบายให้ฟังกว้างๆ ก่อนสิวะ" หวังเทียนถามย้ำอย่างจนปัญญา

"เออๆ ก็ได้ เดี๋ยวสรุปให้ฟังสั้นๆ ละกัน"

"เอาสั้นๆ นะ ให้กูพอเห็นภาพบ้าง" หวังเทียนพยักหน้า

"ถึงเวลาใช่ไหม มึงก็แค่แบบนี้ๆ จากนั้นก็อย่างงั้นๆ" ประโยคเดียวจากเฉียนหยางทำเอาหวังเทียนถึงกับเอ๋อไปเลย

"แบบนี้ๆ? แล้วก็อย่างงั้นๆ เนี่ยนะ?"

"เออ ตามนั้นแหละ" เฉียนหยางพยักหน้าด้วยความพอใจ

"ตามนั้นกับผีมึงสิ! แบบนี้ๆ กับอย่างงั้นๆ สรุปแม่งคือต้องทำยังไงวะ!" หวังเทียนรู้สึกเหมือนพลังในร่างกำลังจะระเบิดออกมาจนห้ามไม่อยู่

"กูก็บอกไปแล้วนี่หว่า แค่นี้ก็ฟังไม่เข้าใจเหรอวะ" เฉียนหยางเอียงคอมองเขาอย่างประหลาดใจ ทำไมดูโง่จังวะ

"วันนี้กูยอมแลกชีวิตกับมึงเลยมา!" หวังเทียนโมโหจนสติแทบหลุด เตรียมจะพุ่งเข้าไปลงไม้ลงมือ

"อย่าเพิ่งเล่นดิวะ กูขับรถอยู่!" เฉียนหยางเอ่ยเตือนเสียงหลนลาน

"ไม่ต้องรอดกันแม่งทั้งคู่นี่แหละ!"

————————

หลังจากมาถึงที่หมาย เฉียนหยางก็พาหวังเทียนเข้าไปทักทายผู้เฒ่าเฉียน จากนั้นก็ถามขึ้นมาว่าจะเริ่มงานกันเมื่อไหร่

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนไป ชุดที่ใส่มาเนี่ยทำงานไม่ได้หรอก"

ผู้เฒ่าเฉียนมองสารรูปของไอ้หนุ่มสองคนที่แต่งตัวดีเกินงานแล้วก็ส่ายหน้า

จากนั้นก็หันไปตะโกนบอกยายแก่ของตัวเอง ซึ่งก็คือย่าของเฉียนหยาง ให้ไปรื้อหาชุดสำหรับใส่ทำงานมาให้ทั้งสองคน

พอเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จเรียบร้อย เฉียนหยางก็หันมามองสารรูปของหวังเทียนแล้วแซวยกใหญ่

"มึงแต่งตัวแบบนี้เหมือนไอ้พวกลิ่วล้อบ้านเศรษฐีหน้าเลือดสมัยก่อนเปี๊ยบเลยว่ะ"

หวังเทียนที่อยู่ในชุดจงซานสีเทาหม่นแถมยังปะชุนเต็มไปหมด เท้าสวมรองเท้าผ้าใบเก่าขาดๆ ตอกกลับทันควัน

"มึงก็ดีตายห่าล่ะ นึกว่าไอ้คนทรยศชาติในละครหลุดออกมาเอง"

จะว่าไป พอเฉียนหยางเดินไปส่องกระจกดู มันก็แม่งเหมือนจริงๆ นั่นแหละ

ตัวเขาสูงตั้ง 180 เซนติเมตร พอเอาเสื้อผ้าของปู่มาใส่ก็ดูเต่อไปหมด แถมยังเป็นชุดแบบเดียวกับหวังเทียนอีก เมื่อบวกกับหัวล้านเลี่ยนเตียนเป็นมันวับ ทรงนี้แม่งคือบทคนทรยศขายชาติตัวพ่อชัดๆ

ถ้ามีกองถ่ายละครสงครามต่อต้านญี่ปุ่นมาตั้งอยู่แถวนี้ แล้วคาดสายสะพายกระสุนให้เขาสักเส้น ยัดปืนพกแบบกล่องเหมือนในทีวีใส่มือสักกระบอก วันละ 200 หยวนนี่นอนมาแน่ๆ เผลอๆ มีข้าวกล่องเลี้ยงครบสามมื้ออีกต่างหาก…

ด้วยความที่หวังเทียนทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ผู้เฒ่าเฉียนเลยได้แต่มอบหมายให้เขาไปทำงานใช้แรงงาน

ส่วนเฉียนหยาง แม้จะพอมีฝีมือดีกว่าหวังเทียนอยู่บ้าง แต่ปู่ของเขารู้สึกขัดหูขัดตากับทรงเสื้อผ้าหน้าผมของมันเหลือเกิน สุดท้ายก็เลยโบกมือไล่มันให้ไปช่วยงานหวังเทียน สองหนุ่มเลยต้องกลายมารับบทกรรมกรผู้ตรากตรำไปด้วยกัน

"หัวหน้า อย่าเพิ่งยิง ผมเอง!"

"ไอ้ตัวดี มึงเองเรอะ"

"แหะๆ ผมเองครับ"

"มึงเป็นคนนำศัตรูมาที่นี่ใช่ไหม!"

"กองทัพจักรวรรดิฝากคำพูดมาบอกหัวหน้าครับ"

หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมาทั้งช่วงเช้า พอใกล้จะถึงเวลาพักกินข้าวเที่ยง ทั้งสองคนที่ไม่มีอะไรทำก็เริ่มสวมวิญญาณเปิดฉากแสดงละครตลกสั้นฉากคลาสสิกกันอย่างเมามัน

นับตั้งแต่กลับประเทศมา รายการโทรทัศน์ที่หวังเทียนโปรดปรานที่สุดก็คือทอล์กโชว์กับละครตลกสั้น เขาตามดูจนซึมซับเก็บข้อมูลมาแน่นเอี๊ยด

เพราะฉะนั้นทันทีที่เฉียนหยางเริ่มเปิดปากทำหน้าทะเล้น เขาก็เข้าถึงบทบาทได้อย่างรวดเร็วและร่วมรับส่งมุกกันอย่างลื่นไหล

ไม่ไกลออกไป ผู้เฒ่าเฉียนที่กำลังยืนสูบยาเส้นพลางพูดคุยสัพเพเหระกับพวกคนที่มาช่วยงาน ชำเลืองมองไอ้งี่เง่าสองตัวนี้แล้วก็รีบเบือนสายตาหนีไปทางอื่นทันที อุจาดตาสิ้นดี…

"อาสาม พี่ห้าเขากำลังทำอะไรของเขาน่ะ" ชายหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นญาติกับครอบครัวเฉียนหยางถามขึ้นด้วยความสงสัย นี่ใช่พี่ห้าผู้มีรอยสักมังกรพาดลายเสือคนเดิมจริงหรือเปล่าเนี่ย

"เรื่องนี้ฉันรู้ ตุ้นจื่อเตรียมตัวจะไปเล่นหนังใช่ไหมเนี่ย กำลังหาฟีลลิ่งอยู่สินะ"

ตุ้นจื่อคือชื่อเล่นของเฉียนหยาง ส่วนคนที่เอ่ยปากคือญาติรุ่นน้าของเขา

เล่นหนังกับผีน่ะสิ…

ผู้เฒ่าเฉียนผู้ตามทันกระแสโลกก่นด่าในใจไปหนึ่งยก ก่อนจะปั้นหน้าตอบกลับไปอย่างกระอักกระอ่วน

"อ๋อ… ใช่แล้ว ตุ้นจื่อมันอยากลองเบนเข็มไปทางนั้นดูบ้าง นี่ก็เลยซ้อมกับเพื่อนมันอยู่ไงล่ะ"

"งั้นผมต้องรีบอัดคลิปเก็บไว้แล้วล่ะ เผื่อวันไหนพี่ห้าดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมา คลิปนี้จะกลายเป็นภาพประวัติศาสตร์ที่มีค่ามากเลยนะ" ชายหนุ่มคนแรกพูดพลางทำท่าจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาถ่าย

"ไว้ก่อนๆ ค่อยว่ากันวันหลังเถอะ" ผู้เฒ่าเฉียนรีบคว้ามือเขาไว้ทันควัน

ล้อเล่นหรือไงวะ อยู่กันแค่นี้เป็นคนกันเองทั้งนั้นก็ยังพอทำเนา แต่ถ้าโดนอัดคลิปแล้วเอาไปเปิดดูทั่วทั้งหมู่บ้าน หน้าแก่ๆ ของเขาจะเอาไปมุดไว้ที่ไหน

คิดได้ดังนั้น ผู้เฒ่าเฉียนก็รีบส่งเสียงตะโกนเรียกไอ้สองคนที่กำลังแสดงกันอินจัดจนฉุดไม่อยู่

"ตุ้นจื่อ เสี่ยวเทียน ไปล้างไม้ล้างมือมากินข้าวได้แล้ว"

เขาคิดในใจเรียบร้อยแล้วว่าพอกินข้าวเสร็จปุ๊บ จะรีบไล่ไอ้สองตัวนี้กลับไปทันที ขืนให้อยู่ต่อคงขายหน้าเขาตาย ตัวอะไรกันก็ไม่รู้…

สองหนุ่มที่ยังแสดงไม่หนำใจจำต้องนัดแนะกันไว้ว่าคราวหน้าค่อยมาต่อบทกันใหม่…

การขอให้คนในชนบทมาช่วยงานนั้นต้องมีอาหารการกินเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีอยู่แล้ว เรื่องนี้เฉียนหยางไม่ได้โกหกเขาเลย

มีทั้งผัดมะเขือยาว เต้าหู้คลุกต้นหอมซอย หมูสามชั้นตุ๋นจนเปื่อยนุ่มจิ้มน้ำจิ้มกระเทียม แล้วยังมีไก่ตุ๋นเห็ดที่เสิร์ฟพร้อมกับผักสดสำหรับจิ้มเต้าเจี้ยว

ผู้เฒ่าเฉียนยังหยิบเหล้าขาวต้มเองแบบแบ่งขายของชาวบ้านออกมาเปิดสองขวด แล้วรินให้ทุกคนจนเต็มแก้ว

มื้อนี้ทำเอาหวังเทียนตื่นตาตื่นใจ กินอย่างเอร็ดอร่อยจนแทบหยุดไม่อยู่ ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือเฉียนหยางไม่ได้ดื่มเหล้าขาวด้วย ก็เลยดูน่าเสียดายไปหน่อย

แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ทำไมพอกินข้าวเสร็จปุ๊บ ผู้เฒ่าเฉียนถึงได้รีบเอ่ยปากไล่พวกเขากลับทันทีล่ะ

"โรงเรือนยังสร้างไม่เสร็จไม่ใช่เหรอวะ ทำไมถึงไล่พวกเรากลับเร็วจัง" หวังเทียนที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและขึ้นมานั่งในรถถามขึ้นอย่างงงๆ

"ก็แกเป็นห่วงหลานชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างกูไงล่ะ มึงไม่เห็นเหรอว่าแกยังเก็บผักสดจากสวนฝากมาให้ตั้งเยอะแยะ"

เฉียนหยางที่เพิ่งจะยัดถุงของฝากหลายถุงใส่ท้ายรถเสร็จ สตาร์ตรถแล้วตอบกลับมาหน้าตาเฉย

"นั่นมึงไม่ได้เพิ่งไปเดินเก็บเองหรอกเหรอ" หวังเทียนเห็นอยู่ตำตาว่าหมอนี่ถือถุงเปล่าจากในรถเดินดุ่มๆ ตรงไปยังแปลงผักหลังบ้านของปู่ชัดๆ

"โธ่เอ๊ย ปู่ให้กูมากับกูเดินไปเก็บเอง มันก็ตกเป็นของกูเหมือนกันนั่นแหละน่า" เฉียนหยางโบกมือปัด บอกเป็นนัยว่าอย่าไปใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้เลย

จากนั้น ทั้งสองคนก็ขับรถมุ่งหน้ากลับเข้าเมือง

กระทั่งถึงช่วงหัวค่ำ หลังจากผู้เฒ่าเฉียนส่งบรรดาคนที่มาช่วยงานกลับไปหมดแล้ว ก็ถือโอกาสเดินไปตรวจดูความเรียบร้อยที่แปลงผักหลังบ้าน

แต่พอเดินมาถึง เขาก็ต้องเจอกับสภาพแปลงผักที่แหลกเหลวเละเทะจนดูไม่จืด ทันใดนั้น เขาก็รีบตะโกนเรียกภรรยาเสียงหลง

"ยายแก่! บ้านเราโดนขโมยเข้าแล้วโว้ย!"

ย่าของเฉียนหยางเดินมาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเอือมระอา

"จะใครซะอีกล่ะ ก็ฝีมือหลานชายตัวดีของแกนั่นแหละ ตอนบ่ายฉันเห็นไอ้ลูกกระต่ายนี่มันหิ้วถุงตั้งหลายใบย่องมาแถวนี้อยู่เลย"

"ไอ้ลูกหมานี่! คอยดูนะ ถ้าฉันเจอหน้าพ่อของตุ้นจื่อเมื่อไหร่ ฉันจะฟาดมันให้หลังลายเลย เลี้ยงลูกยังไงของมันวะเนี่ย!"