บทที่ 61 จ้าวคนโสด

“วันนี้ลมอะไรหอบมาได้ล่ะเนี่ย?”

บนชั้นสองของบาร์ หวังเทียนมองพวกหยางเถียนที่นั่งฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยปากถามยิ้มๆ

“เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ออกมาสูดอากาศหายใจบ้างสิครับ” จ้าวถงจิบเบียร์เข้าไปอึกหนึ่งถึงค่อยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

“อิจฉานายชะมัด วันๆ ชิลสบาย อิสระจะตาย” จางหยางเอนหลังพิงพนักโซฟา กวาดตามองบรรยากาศชั้นล่าง พลางพูดประโยคที่อีกสองสามคนก็อยากพูดเหมือนกัน

“สองคำแรกพอยอมรับได้ แต่สองคำหลังนี่ ขอผ่านดีกว่าว่ะ” หวังเทียนกลอกตา

ไอ้พวกนี้ตั้งมาตรฐานคำว่าอิสระไว้ต่ำเตี้ยขนาดนี้เลยเหรอวะ?

“เอ่อ ลืมไปเลย สภาพนายยังแย่กว่าพวกเราอีก” จางหยางพลันนึกถึงสถานการณ์ของหวังเทียนขึ้นมาได้ เลยแอบกระอักกระอ่วนนิดหน่อย

แต่หวังเทียนไม่ได้ใส่ใจอะไร ยังไงเขาก็ชินชาไปแล้ว ตอนนี้ยังถือว่าดีกว่าตอนเพิ่งกลับประเทศมาใหม่ๆ ตั้งเยอะ

“มีแต่เรื่องน่าปวดหัว ชนแก้วดีกว่า!” หยางเถียนยกแก้วขึ้นมาเปิด คนอื่นเห็นแบบนั้นก็ยักไหล่แล้วยกแก้วดื่มตาม

“ชื่นใจ!” พอดื่มหมด จ้าวถงก็พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

“แล้วพี่ฉีกับอีอีล่ะ?” หวังเทียนกวาดตามองทั้งสามคน ทำไมยังขาดไปอีกสองคนล่ะเนี่ย

“ติดงานน่ะ” หยางเถียนตอบสั้นกระชับ แต่หวังเทียนก็เข้าใจได้ทันที

หลังจากนั้น ทุกคนต่างไม่พูดถึงหัวข้อที่ชวนให้อึดอัดพวกนี้อีก บรรยากาศจึงเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ

“ไปร้องเพลงกันเหอะ อารมณ์มันได้แล้วเนี่ย!” จ้าวถงที่เริ่มตึงๆ ได้ที่กอดคอจางหยางพลางหันไปบอกอีกสองคน

“ฉันยังไงก็ได้” หวังเทียนพยักหน้า

หยางเถียนก้มดูเวลายังเห็นว่าหัวค่ำอยู่ เลยทำมือโอเคตามไปอีกคน

“งั้นก็ลุยเลย จำได้ว่าตรงปากซอยมีคาราโอเกะอยู่ร้านหนึ่ง” จ้าวถงทนรอไม่ไหวรีบลุกขึ้นยืน เขารู้สึกว่าฟีลมันมาแล้ว ต้องขอไประบายเสียงแหกปากสักสองสามเพลงด่วนๆ

อีกสามคนเห็นสภาพเขาแบบนั้นก็รีบเดินตามไป

“พี่เทียน”

“พี่เทียนมาเหรอครับ!”

พอเดินพ้นประตูร้านไปได้ไม่กี่ก้าว ทุกคนก็ตรงเข้าไปในร้านไคว่เล่อตี๋ที่อยู่อีกฝั่งของซอย

ตอนหวังเทียนก้าวเข้าไป พนักงานต้อนรับตรงเคาน์เตอร์ก็จำเขาได้ทันที

ก็นะ ซอยนี้มีสถานบันเทิงอยู่แค่สองร้าน คนที่ร้องเพลงเสร็จบางทีก็ข้ามไปดื่มต่อที่บาร์ของหวังเทียน และในทางกลับกันก็เหมือนกัน

ไปๆ มาๆ ทั้งสองร้านเลยจับมือจัดโปรโมชันร่วมกันเสียเลย ซึ่งบอกตามตรงว่าผลตอบรับดีไม่ใช่เล่น

“เปิดห้องให้ห้องหนึ่งนะ ฉันพาเพื่อนมานั่งเล่นกันหน่อย” หวังเทียนยิ้มทักทายพนักงาน

“พาพี่เทียนไปห้องวีไอพีเลยนะ แล้วจัดเหล้ากับจานผลไม้ชุดที่ดีที่สุดขึ้นไปด้วย!” ผู้จัดการหน้าเคาน์เตอร์รีบสั่งให้เด็กเสิร์ฟนำทางพวกหวังเทียนเข้าไปข้างในทันที

แถมยังยกวิทยุสื่อสารขึ้นสั่งการไปทางแผนกมินิมาร์ทอีกสองสามประโยค

“แหม หน้าตากว้างขวางไม่เบาเลยนี่คุณ” หยางเถียนสะกิดสีข้างหวังเทียน แอบแซวเสียงเบา

“หน้าตาฉันมันก็ใช้ได้แค่ในตรอกนี้นั่นแหละ” หวังเทียนตอบโดยไม่หันกลับไปมอง

“ฉันจำได้ว่าทั้งตรอกนี้มีร้านอยู่แค่สามร้านไม่ใช่เหรอ” หยางเถียนถามขึ้นตามสัญชาตญาณ

“ใช่ ถ้าร้านปิ้งย่างเสียบไม้อีกฝั่งน่ะ เธอเอ่ยชื่อฉันก็เบ่งได้เหมือนกัน” เพราะเขากินจนสนิทไปทั่วแล้วน่ะสิ…

พอทุกคนเดินเข้ามาในห้อง พนักงานก็รีบช่วยปรับจูนอุปกรณ์ให้เรียบร้อย จากนั้นพนักงานอีกชุดก็เข็นจานผลไม้ เครื่องดื่ม และขนมขบเคี้ยวกองโตเข้ามาข้างใน

“พี่เทียน มีอะไรเรียกผมได้ตลอดเลยนะ เดินออกไปหน้าประตูก็เจอแล้วครับ” ผู้จัดการหน้าเคาน์เตอร์ตามเข้ามาด้วย พูดคุยกับหวังเทียนอย่างกระตือรือร้น

“ขอบใจมาก นายไปทำงานเถอะ ฉันแค่แวะมาสนุกกับเพื่อนเฉยๆ”

พอลับหลังคนอื่น จ้าวถงที่ก้นยังไม่ทันแตะเบาะก็รีบปรี่ไปกดเลือกเพลงทันที

“เพลงคนโสดอีกแล้วเหรอวะ?” จางหยางเหลือบไปเห็นเพลงแรกที่จ้าวถงกดเลือก ถึงกับถอนหายใจอย่างเอือมระอา

“ทำไมเล่า กูชอบร้องเพลงนี้โว้ย!” จ้าวถงตะโกนลั่น

“กูล่ะยอมใจมึงจริงๆ ตั้งแต่กูเริ่มจีบเมีย มึงก็ร้องเพลงนี้ จนตอนนี้กูมองเห็นหัวลูกจะคลอดอยู่รอมร่อ มึงก็ยังร้องเพลงเดิม มึงนี่รักเดียวใจเดียวชิบเป๋ง”

อาจเป็นเพราะจางหยางดื่มเหล้าเข้าไปด้วย เลยบ่นจิกกัดจ้าวถงไม่หยุดปาก

“กูพอใจจะร้อง!”

จากนั้นจ้าวถงก็ไม่สนใจคำแขวะของจางหยางอีก เริ่มบรรเลงเสียงร้องทันที

แต่ที่คาดไม่ถึงก็คือ จ้าวถงดันร้องเพลงนี้ออกมาได้ดีมากทีเดียว

“ตามหาคนที่รักที่สุด คนที่รักลึกซึ้ง คนที่รักตอบ คนที่แสนดี เพื่อบอกลาชีวิตคนโสด…”

“คนที่มีรักท่วมท้น คนที่งมงาย คนที่ไร้เยื่อใย คนที่ใจร้าย เพื่อทิ้งบาดแผลไว้ให้ฉัน…”

“ก็ร้องเพราะดีนี่หว่า?” หวังเทียนเอ่ยชมจ้าวถงเสียงเบา

“ถ้านายร้องเพลงเดิมซ้ำๆ ติดกันห้าปี ต่อให้เป็นคนหูเพี้ยนร้องเพลงไม่ได้เรื่อง มันก็ร้องเพราะได้ทั้งนั้นแหละ” จางหยางที่ย้ายมานั่งข้างๆ ทั้งสองคนพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อน

“เขาร้องเพลงนี้ทุกรอบเลยเหรอ?” หวังเทียนถามอย่างแปลกใจ

“ไม่เคยพลาดแม้แต่รอบเดียว เพลงบังคับประจำตู้คาราโอเกะเลยล่ะ” จางหยางพยักหน้ารัวๆ พลางเสริมด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นก็เหลือบมองจ้าวถงที่กำลังตั้งอกตั้งใจร้องเพลง แล้วแอบกระซิบถามหวังเทียน

“นายรู้ฉายาของจ้าวถงไหม?”

“ควายป่าเหรอ?” อันนี้เขารู้ ตอนไปเขตทิเบตก็ได้ยินบ่อยๆ

“นั่นมันโค้ดเนม ฉันหมายถึงฉายาต่างหากเล่า”

พอได้เห็นสีหน้าสงสัยใคร่รู้ของหวังเทียนจนพอใจ จางหยางยังไม่ทันได้อ้าปากเฉลย หยางเถียนก็พูดเรียบๆ แทรกขึ้นมา

“จ้าวคนโสด!”

หวังเทียนได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปเหมือนกัน ก่อนจะปรบมือไปพลางพึมพำไปพลาง

“ให้ตายสิ สุดยอดจริงๆ ว่ะ”

“แล้วทำไมเขาถึงไม่หาแฟนสักทีล่ะ?” หวังเทียนจำได้ว่าจ้าวถงน่าจะแก่กว่าเขาตั้งสองปี

“เรื่องความรักมันก็ต้องเจอคนที่ถูกชะตาด้วยล่ะนะ” จางหยางส่ายหัวเมื่อได้ยินหวังเทียนถามเรื่องนี้

“พวกนายซุบซิบอะไรกันน่ะ! มาร้องเพลงสิ!” พอจบเพลง จ้าวถงที่รู้สึกโล่งสบายตัวก็ถือไมโครโฟนหันมาถามพวกที่นั่งกระซิบกระซาบกันอยู่

ทั้งสามคนไม่ได้คุยเรื่องนี้ต่อ เพราะจะว่าไปมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ไม่ได้เกี่ยวกับพวกตนสักหน่อย

จากนั้นจางหยางก็จัดเพลง "กะลาสี" ระดับตำนานไปหนึ่งเพลง แต่ฝีมือการร้องยังห่างชั้นจากคนโสดแซ่จ้าวอยู่พอสมควร

ต่อจากนั้นจ้าวถงกับจางหยางก็เปิดโหมดสลับกันยึดไมค์คนละเพลง

ส่วนหวังเทียนกับหยางเถียนรับหน้าที่เป็นฝ่ายตบมือเชียร์อยู่ด้านล่าง ทำตัวเป็นหน่วยบิลด์อารมณ์กันไป

"ทำไมเธอไม่ร้องล่ะ" หวังเทียนเขย่าแทมบูรีนในมือข้างหนึ่ง แล้วกระซิบถามหยางเถียน

"ฉันร้องเพลงไม่เพราะค่ะ" หยางเถียนบอกอย่างกระอักกระอ่วน

เธอจัดอยู่ในประเภทที่ว่า คนอื่นร้องเพลงเสียเงิน แต่เธอร้องเพลงเสียชีวิต

นับตั้งแต่งานเลี้ยงต้อนรับเข้าหน่วยที่จางเหว่ยจัดให้ แล้วเธอขึ้นไปร้องเพลงหนึ่ง หลังจากนั้นเป็นต้นมา เธอก็ถูกสั่งห้ามร้องเพลงเด็ดขาด…

"แล้วทำไมคุณไม่ร้องล่ะคะ มายุฉันอยู่ได้" หยางเถียนปรายตามองค้อนใส่คนข้างๆ

"ฉันร้องเพราะเกินไป ไม่ปล่อยของง่ายๆ หรอก" ปรมาจารย์หวังเทียนทำหน้าราวกับไม่ยอมลดตัวลงไปเกลือกกลั้ว

"เลิกขี้โม้สักทีเถอะค่ะ" หยางเถียนหมดคำจะพูดกับความหน้าหนาของหวังเทียนจริงๆ

"ยังไม่เชื่ออีก ฉันร้องเพราะขั้นเทพจริงๆ นะ หมาได้ยินยังต้องนั่งตบมือให้อะคิดดู"

หวังเทียนทำหน้าจริงจังเบอร์ใหญ่ ประหนึ่งว่าเธอควรคุกเข่าลงไปกราบคารวะเสียเดี๋ยวนี้

"งั้นคุณร้องตอนนี้เลยสิคะ ฉันไม่เชื่อหรอก เสียงคนสูบบุหรี่กินเหล้าจัดแบบคุณมันจะไปเพราะได้แค่ไหนกันเชียว"

พอเห็นสีหน้าท่าทางของหวังเทียน หยางเถียนก็ชักจะทนไม่ไหว ทำไมอีตานี่ถึงได้น่าหมั่นไส้ขนาดนี้นะ!

"ช่างเถอะๆ ขี้เกียจร้อง เดี๋ยวพวกเธอตกหลุมรักฉันขึ้นมาจะยุ่ง" หวังเทียนส่ายหน้า เขาขี้เกียจร้องจริงๆ นั่นแหละ

หยางเถียนรู้สึกว่าไฟโทสะในใจมันพุ่งปรี๊ดขึ้นมา แต่แล้วแม่ตัวดีก็กลอกตาไปมา แกล้งดัดเสียงหวานหยดย้อยจู่โจมหวังเทียนจนตั้งตัวไม่ทัน

"พี่เทียนขา ร้องสักเพลงเถอะนะคะน้า~"

ถ้าร้องออกมาแล้วห่วยแตกนะยะ แม่จะจัดให้รู้ซึ้งเลยว่า เท้าเบอร์สามสิบเจ็ดของฉันเตะคนแล้วมันเจ็บขนาดไหน!

หยางเถียนแอบคิดแผนการชั่วร้ายในใจอย่างแค้นเคือง