บทที่ 62 หมายังต้องปรบมือให้

“พี่เทียนขา ร้องสักเพลงสิคะน้า~”

“แม่นางหรงเอ๊ย พอเถอะ ขนลุกจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้วเนี่ย”

หวังเทียนโดนลูกตื๊อระดับนี้ของหยางเถียนเล่นงานจนยอมใจจริงๆ

เมื่อกี้เกือบจะโดนเสียงอ้อนหยดย้อยของเธอสะกดจนยอมศิโรราบไปแล้ว

“ฉันถามคำเดียว จะร้องหรือไม่ร้อง!” หยางเถียนทุ่มสุดตัวแล้ว ถ้าเขายังไม่ยอมร้องอีก เธอจะเริ่มโวยวายเรียกพวกมาช่วยรุมแล้วนะ

“ร้องๆ ยอมใจเธอเลย ขอยกให้เป็นตัวตึงอันดับหนึ่งแห่งเหลียวเป่ยตัวจริงเสียงจริง”

หวังเทียนยกนิ้วโป้งให้เธอ ให้ตายสิ ไม่คิดว่าจะมีคนหน้าหนากว่าเขาอีก

“เร็วเข้าสิคะ อย่ามัวแต่อืดอาด”

หยางเถียนรีบดันหลังเขาเบาๆ เท้าก็เริ่มขยับหาทางจัดแจงท่านั่งสบายๆ เตรียมรอฟัง

หวังเทียนที่จนปัญญาทำได้แค่ลุกเดินไปหน้าจอเลือกเพลง แล้วกดจิ้มไปไม่กี่ที

จ้าวถงกับจางหยางเห็นมีคนมารับช่วงต่อก็รีบวางมือทันที พวกเขาก็ร้องจนเหนื่อยแทบขาดใจแล้วเหมือนกัน

มาร้านคาราโอเกะแบบนี้กลัวที่สุดก็คือบรรยากาศกร่อย คนนั้นก็ไม่ร้อง คนนี้ก็ไม่เอา แล้วจะมากันทำไม

ในเมื่อหวังพึ่งสองคนที่นั่งอู้ไม่ได้ พวกเขาก็ต้องกัดฟันผลัดกันร้องเพลงแล้วเพลงเล่าอยู่แค่สองคน

หวังเทียนไม่ได้หยิบไมค์ลอยที่จ้าวถงยื่นให้ แต่เดินตรงไปที่มุมจอใหญ่ข้างหน้า นั่งลงบนเก้าอี้ทรงสูงแล้วปรับไมค์สายแบบตั้งพื้น

“เฮ้ย ท่าทางหวังเทียนดูมีทรงอยู่นะ”

จางหยางที่เพิ่งนั่งลงมองท่าทางของหวังเทียนแล้วเอ่ยชมขึ้นมา

“อืม ฝีมือสูสีกับฉันเลยล่ะ” จ้าวถงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างหน้าตาเฉย

“ดูเข้าท่าอยู่เหมือนกันแฮะ” หยางเถียนพึมพำเสียงเบา

พอท่วงทำนองเพลงเริ่มดังขึ้น ทั้งสามคนก็เงียบกริบลง

“บางคราตัวฉันก็เมามาย เป็นคนรักอิสระเหลือเกิน

มักทำผิดและชอบโป้ปด แต่ในใจกลับละอายเสมอ

คบหาเพื่อนชั่วมาไม่น้อย จนพลอยติดนิสัยชอบของใหม่หน่ายของเก่า…”

ทันทีที่หวังเทียนเอ่ยปากร้อง หยางเถียนก็ถึงกับชะงักค้างไป

จากนั้น เธอก็แอบสวมรองเท้าข้างขวาที่เพิ่งถอดเตรียมไว้กลับเข้าไปเงียบๆ

“ยังคงรักคนไม่เอาถ่านอย่างฉัน จะว่าเธอช่างโง่เขลา

หรือสูงส่งเหลือเกิน ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ต่างก็เหยียบย่ำฉัน

ชื่อเสียงจะพังยับเยินแค่ไหน แต่เธอก็ไม่เคยเคียดแค้นชิงชัง…”

ดันร้องเพราะซะงั้น! หยางเถียนมองดูหวังเทียนที่กำลังตั้งใจร้องเพลงพลางแอบบ่นในใจ ส่วนจ้าวถงกับจางหยางก็ผันตัวไปรับบทหน่วยบิ้วอารมณ์เรียบร้อยแล้ว

“เหตุใดต้องมาจมปลักกับคนไม่เอาถ่านอย่างฉัน ผ่านชีวิตมาครึ่งค่อนก็ยังล้มเหลวไม่เป็นท่า

แต่เธอกลับไม่เคยแปรผัน พร้อมยอมตายร่วมทาง ทนลำบากสู้ฟันฝ่า

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น คงไม่ทนอยู่

แอบตีจากไปมีใครใหม่แล้ว…”

พอหวังเทียนร้องจบ เขาก็สะบัดสายไมค์ตั้งพื้นอย่างเท่ จากนั้นก็เดินกลับมานั่งที่เดิมท่ามกลางเสียงปรบมือเปาะแปะอย่างเอาจริงเอาจังของจ้าวถง

“เฮ้ย หวังเทียน คุณร้องเพลงเพราะมากเลยนะเนี่ย” จางหยางเอ่ยชมอย่างประหลาดใจ อย่างน้อยก็เพราะกว่าตัวเองเยอะ

“คุณไม่ได้อยู่ต่างประเทศมาตลอดเหรอ ทำไมถึงร้องเพลงกวางตุ้งได้ล่ะเนี่ย” จ้าวถงรู้สึกว่ามือตัวเองเริ่มชาไปหมดถึงได้ยอมหยุดตบมือแล้วเอ่ยถาม

เพลง ‘คนไม่เอาถ่าน’ เพลงนี้ร้องออกมาได้อารมณ์คนไม่เอาถ่านจริงๆ

“ตอนอยู่เมืองนอกผมก็ตามข่าวคราวในประเทศตลอดนะ อีกอย่างถ้าเทียบกับการต้องมุดเน็ตกลับมาดูข่าว ฟังเพลงมันง่ายกว่าตั้งเยอะ ดนตรีไม่มีพรมแดนอยู่แล้วนี่ครับ”

หวังเทียนส่งสัญญาณมือบอกให้ทำตัวเงียบๆ เข้าไว้ ก่อนจะเอ่ยปากแก้ต่างไปแบบนั้น

อันที่จริงเรื่องภาษากวางตุ้งเนี่ย เขาร้องเป็นอยู่แค่เพลงเดียวนี่แหละ ขืนให้ร้องเพลงที่สองก็ไปไม่เป็นแล้ว

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าผมร้องเพราะ ขนาดหมารู้เรื่องยังต้องปรบมือให้เลย”

พอกลุ่มคนที่พักเหนื่อยเริ่มกลับไปแย่งไมค์ร้องเพลงกันต่อ หวังเทียนก็แอบกระซิบข้างหูหยางเถียนพลางกลั้นขำ

โทษทีนะจ้าวถง พอดีนายเข้าจังหวะเป๊ะเกินไปหน่อย

หยางเถียนนึกถึงฉายาของจ้าวถงขึ้นมาได้ พอภาพที่เขาปรบมือแปะๆ เมื่อกี้ผุดขึ้นในหัว เธอก็หลุดขำพรืดออกมาทันที

“แต่คุณร้องเพราะจริงๆ นะ ทำไมไม่ลองไปเอาดีทางนี้ดูล่ะ”

หลังจากหัวเราะจนพอใจ หยางเถียนก็ต้องยอมรับว่าหวังเทียนร้องเพลงได้สุดยอดจริงๆ

“ไร้สาระน่า” หวังเทียนส่ายหน้า

จะพูดยังไงดีล่ะ หวังเทียนมีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงจริงๆ เข้าขั้นที่เรียกได้ว่าสวรรค์ประทานพรมาให้แท้ๆ

แต่ก็นั่นแหละ กว่าจะรู้ตัวว่ามีของ เขาก็เข้าไปอยู่ในค่ายฝึกทหารรับจ้างเรียบร้อยแล้ว อีกอย่างตัวเขาเองก็ไม่ได้สนใจจะร้องเพลงจริงจังเลยสักนิด

ตลอดทั้งปีอย่าว่าแต่ร้องเพลงเลย แค่สองหนยังยาก มีก็แต่ตอนกอดคอดื่มกับพรรคพวกจนเมาปลิ้นนั่นแหละ ถึงจะพอตะโกนแหกปากออกมาได้สักท่อนสองท่อน

คนอย่างเขานี่แหละคือตัวอย่างของพวกที่ฟ้าประทานชามข้าวมาให้ถึงปากแท้ๆ แต่ดันปัดทิ้งไม่เอา แถมยังแอบถ่มน้ำลายใส่อีกต่างหาก

พอจ้าวถงกับจางหยางผลัดกันแหกปากจนหนำใจ ทุกคนถึงได้พากันกลับ

ทันทีที่ก้าวพ้นห้องคาราโอเกะ ผู้จัดการร้านก็รีบปรี่เข้ามา แล้วเดินไปส่งพวกเขายันทางออกด้วยท่าทีกระตือรือร้นสุดขีด

ส่วนเรื่องคิดเงินน่ะเหรอ

ฝันไปเถอะว่าจะได้จ่าย

หวังเทียนน่ะอยากควักเงินใจจะขาด แต่ทำไม่ได้ เพราะทางร้านปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่ยอมรับเงินเลยแม้แต่แดงเดียว

พอออกมาจากหน้าร้าน ด้วยความที่ดึกมากแล้ว แต่ละคนจึงแยกย้ายกันกลับ

หวังเทียนแวะไปดูลาดเลาที่บาร์ก่อน พอเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีถึงค่อยเรียกคนขับรถพาเขากลับบ้าน

เมื่อวานไม่รู้ว่าไอ้เฉียนหยางไปก่อเรื่องอะไรไว้ จู่ๆ ถึงโดนพ่อมันเรียกตัวไปหวดซะอ่วม สองวันนี้เขาเลยต้องมารับกรรมเฝ้าร้านแทน

พอกลับถึงบ้าน ตอนแรกหวังเทียนกะว่าจะโทรไปคุยสัพเพเหระกับจางเหวินสักหน่อย

วันนี้พอมาร้องเพลงเข้าหน่อย อารมณ์มันก็เริ่มพาไป ความทรงจำเก่าๆ ในวันวานผุดขึ้นมาไม่หยุด

แต่พอลองคิดดูอีกที ช่างมันเถอะ เส้นทางนี้เขาเป็นคนเลือกเดินเอง และอย่างน้อยตอนนี้ชีวิตเขาก็สบายดี

เขาเดินไปหย่อนอาหารให้เต่าสองตัว จากนั้นก็จัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยแล้วเข้านอน

————————

เมืองเสิ่นหยาง สำนักงานความมั่นคง

หวังเฟิงถือเอกสารที่เพิ่งรวบรวมเสร็จเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง

จากนั้นเขาก็กดโทรศัพท์หาคุณกงพลางเปิดดูข้อมูลไปด้วย

“อาจารย์ครับ ผมเจอเรื่องน่าสนใจเข้าเรื่องหนึ่ง ได้เบาะแสมาจากพัคจองอุงกับคิมนายองที่จับมาได้คราวที่แล้วครับ”

“สองเดือนมานี้ผมคอยรวบรวมเบาะแสมาตลอด เพิ่งจะยืนยันได้เมื่อกี้นี้เอง แต่เพราะมันเกินขอบเขตอำนาจหน้าที่ของผม ผมก็เลย…”

“ส่งมาให้ผมดูก่อนสิ” คุณกงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในเมื่อลูกศิษย์คนนี้โทรมาหาเขากลางดึกแบบนี้ คงค้นพบอะไรเข้าจริงๆ

“ครับ เดี๋ยวผมส่งข้อมูลไปให้ อาจารย์ลองดูนะครับ”

หวังเฟิงพูดจบก็ใช้คอมพิวเตอร์ส่งเอกสารไปให้คุณกงผ่านช่องทางลับ

ผ่านไปไม่กี่นาที หวังเฟิงถึงได้เริ่มคุยกับคุณกงต่อ

“อาจารย์ครับ น่าสนใจใช่ไหมครับ”

“หึๆ น่าสนใจดีจริงๆ” ปลายสายเริ่มมีน้ำเสียงที่ฟังดูสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

“แล้วเรื่องนี้จะเอายังไงต่อดีครับ” หวังเฟิงถามอย่างลังเล

“คุณไม่ต้องเข้าไปยุ่งแล้ว เรื่องนี้มันเกินขอบเขตอำนาจหน้าที่ของคุณ ส่งข้อมูลทั้งหมดมาให้ผม เดี๋ยวผมหาคนอื่นไปจัดการเอง”

พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของคุณกงก็กลับมานิ่งสงบไร้ระลอกคลื่นตามเดิม

“ก็ได้ครับ…” หวังเฟิงทำได้แค่พยักหน้ารับ

เพราะเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นในเมืองเสิ่นหยาง เบาะแสที่เขาได้มาแต่แรกก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น

“จริงสิ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณอยู่พอดี”

หวังเฟิงที่เตรียมจะวางสาย พอได้ยินคำพูดของอาจารย์ก็รีบตั้งใจฟังทันที

“อีกสองสามวัน จะมีเครื่องบินลำหนึ่งบินจากเกาหลีใต้ไปอูลานบาตอร์ เครื่องจะขอลงจอดฉุกเฉินที่สนามบินฝั่งคุณโดยอ้างว่าเครื่องยนต์ขัดข้อง พวกคุณต้องขึ้นไปบนเครื่องเพื่อจับกุมคนคนหนึ่ง เวลาที่แน่นอนผมจะแจ้งล่วงหน้าอีกที”

หวังเฟิงไม่ได้ถามว่าเป้าหมายเป็นใคร ทำเพียงตั้งใจฟังคำสั่งของอาจารย์เงียบๆ

“เขาอันตรายมาก คุณต้องวางแผนเตรียมการให้รอบคอบ เดี๋ยวผมจะส่งรูปถ่ายของเขาไปให้”

“จำไว้ ต้องจับเป็นเท่านั้น!”