บทที่ 63 ไม่มึงก็กูต้องตายกันไปข้าง!

“อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็ผู้จัดการใหญ่เฉียนของเรานี่เอง เป็นไง หายเดี้ยงแล้วเหรอวะ?”

หวังเทียนกำลังเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก จู่ๆ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น พอเปิดออกไปเห็นสภาพคนตรงหน้าก็หลุดขำพรืดออกมาทันที

“อย่าให้พูดเลยว่ะ ตอนนี้กูยังงงเป็นไก่ตาแตกอยู่เนี่ย”

เฉียนหยางเดินคอตกเข้ามาในห้อง ปั้นหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

เมื่อวานซืน จู่ๆ พ่อก็เรียกเขาไปหา ไอ้เขาก็นึกว่ามีธุระสำคัญอะไร พอไปถึงบ้านเท่านั้นแหละ บันเทิงเลย

แม่ปรี่เข้ามาปุ๊บก็ประเคนให้สองตุ้บ เขายังมึนตึ้บไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นพ่อปลดเข็มขัดหนังออกมารอแล้ว…

“ในยามนี้ วินาทีนี้ ข้าใคร่ขอแต่งกลอนสักบท!” หวังเทียนกลั้นขำจนตัวสั่น ฟังมันฟ้องด้วยความสะใจสุดขีด

“ไม่ต้องมาร่ายกลอนเลยมึง! กูยังนึกไม่ออกเนี่ยว่าไปทำห่าอะไรผิดมา” เฉียนหยางโบกไม้โบกมืออย่างหงุดหงิด ไล่ให้มันถอยไปไกลๆ

แต่ก่อนตอนที่เขายังทำตัวเหลวไหล พ่อแม่ก็ซัดเป็นประจำอยู่หรอก แต่พอแต่งงานมีครอบครัวไป ทั้งคู่ก็ไม่เคยลงไม้ลงมืออีกเลย

คราวนี้ไม่รู้เกิดผีเข้าอะไร โดนยำเละจนภาพหลอนวัยเด็กผุดกลับมาในหัวเป็นฉากๆ

“ไม่ได้ กูต้องร่าย!” หวังเทียนไม่ยอมปล่อยโอกาสทองให้หลุดมือ ไม่รอให้เฉียนหยางทันอ้าปากห้าม เขาก็ท่องกลอนออกมาทันควัน

“มารดาถือกระบี่ หวดลูกอัปรีย์มิยั้งมือ”

“บิดาเห็นลูกยังไม่ม้วยมรณา ชักเข็มขัดหนังแท้ฟาดซ้ำทันใด!”

ท่องจบเขาก็ระเบิดหัวเราะลั่น กลอนบทนี้เห็นในเน็ตมาตั้งนาน ในที่สุดก็ได้จังหวะเอามาใช้สักที

ทว่าที่แปลกคือ เฉียนหยางกลับยืนนิ่งเงียบกริบไปดื้อๆ

ขณะที่หวังเทียนกำลังคิดว่าตัวเองเล่นแรงไปจนเพื่อนเคืองหรือเปล่า ก็เห็นเฉียนหยางควักโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาเมียทันที

หวังเทียนยืนงงตาแตก ค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้าไปดู อยากรู้ว่ามันจะมาไม้ไหน

พอปลายสายกดรับ เฉียนหยางก็กดเปิดลำโพง รอจนจางจิ้งถามกลับมาว่ามีอะไร เขาก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เมียจ๋า… หาผัวใหม่ดีๆ เถอะนะ ถึงพี่จะไม่ได้อยากพูดคำนี้ออกจากใจก็เถอะ…”

“ประสาทแดกเหรอ! พาลูกเดินเล่นอยู่ แค่นี้นะ!” จางจิ้งด่าสวนมาประโยคหนึ่งแล้วกดตัดสายทิ้งทันที

จากนั้นเฉียนหยางก็เขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง แล้วพุ่งเข้าใส่หวังเทียนที่ยืนเหวอจนหลบไม่ทัน

“วันนี้ไม่มึงก็กูต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!”

“อย่าเข้ามานะเว้ยยย!”

…

ชั้นล่าง จางจิ้งกำลังเข็นรถพาลูกชายเดินเล่นกินลมอยู่ แม้เมื่อกี้จะมีคนบ้าโทรมาพูดจาเพ้อเจ้อไม่รู้เรื่อง แต่ก็ไม่ได้กระทบอารมณ์ชิลๆ ของเธอเลยสักนิด

จังหวะนั้นเอง จางจิ้งก็เหลือบไปเห็นหวังเทียนกำลังวิ่งหนีสุดชีวิตอยู่ไม่ไกล โดยมีเฉียนหยางวิ่งสับตีนแตกไล่กวดตามหลังมาติดๆ

“ลูกดูสิ ปะป๊ากับลุงเทียนเขารักกันดีเนอะ” จางจิ้งอุ้มลูกชายขึ้นมา แหย่เล่นพลางชี้ให้ดูแผ่นหลังของสองคนที่วิ่งลับสายตาไป

“พี่หยาง! พี่หยาง ผมผิดไปแล้ว อย่าไล่ตามเล้ยยย!” หวังเทียนซอยเท้ายิกพลางแหกปากลั่น

“มึงหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย! วันนี้กูต้องเอาเลือดหัวมึงออกให้ได้!” เฉียนหยางกัดฟันกรอด ซอยเท้าวิ่งไล่ตามสุดชีวิต แต่ไอ้เวรหวังเทียนมันวิ่งไวชิบหาย แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยเลยสักนิดอีกเรอะเนี่ย?!

เฉียนหยางวิ่งกวดไปได้โลกว่าๆ จนหมดก๊อกจริงๆ ได้แต่หอบแฮ่กๆ พลางเอามือยันกำแพงแล้วทรุดตัวลงนั่งยองๆ

ที่น่าโมโหที่สุดคือ จังหวะนั้นหวังเทียนดันวิ่งเหยาะๆ วนกลับมา พอเห็นเฉียนหยางวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว มันก็ยังทำหน้ากวนส้นตีนแล้วหยอดไปอีกประโยค

“เห็นเข็มขัดพ่อหนา เย็นวาบถึงขั้วหัวใจ”

แต่เฉียนหยางหมดแรงแล้วจริงๆ ได้แต่มองไอ้ตัวแสบวิ่งวนไปวนมารอบตัวเขา

เฉียนหยางที่ทั้งเหนื่อยทั้งแค้น จู่ๆ ก็ยกมือกุมหน้าอกแล้วทิ้งตัวล้มพับลงไปกับพื้น ทำเอาหวังเทียนตกใจสะดุ้งโหยง รีบถลันเข้าไปประคองทันที

“เหล่าเฉียน! เหล่าเฉียน! เชี่ย มึงอย่ามาแกล้งตายหลอกกูนะ!”

ใครจะไปรู้ว่าไอ้คนที่วินาทีก่อนทำท่าเหมือนคนใกล้จะสิ้นลม พอหวังเทียนปรี่เข้ามาถึงตัว มันกลับดีดตัวพรวดขึ้นมา กดหวังเทียนที่ตั้งตัวไม่ทันลงไปกองกับพื้นในพริบตา แล้วใช้ท่ากรรไกรพิฆาตล็อกคอเอาไว้แน่น

“ไอ้หนู มึงลองวิ่งอีกทีให้กูดูซิ” เฉียนหยางพูดอย่างผู้มีชัย

“มึงมันหน้าตัวเมีย!” หวังเทียนด่าลั่นอย่างไม่ยอมรับความพ่ายแพ้

“การศึกไม่หน่ายกลอุบายเว้ย เคยได้ยินไหม!”

“มึงเอาความรักความห่วงใยที่กูมีให้มาล้อเล่น!”

“กูจะทุบไอ้ความรักความห่วงใยของมึงให้เละคามือนี่แหละ!”

“ถุย!”

“ถุยใส่หน้ามึงเหมือนกัน!”

คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันหยุดดู ไอ้บ้าสองตัวที่ลงไปนอนพ่นน้ำลายใส่กันกลางถนนใหญ่

“สกปรก โคตรโสโครกเลยว่ะ” วัยรุ่นทรงแบดคนหนึ่งเอ่ยปากวิจารณ์

“คนหนุ่มสาวสมัยนี้เล่นพิเรนทร์กันจริงจริ๊ง” คุณลุงปั่นจักรยานผ่านมาส่ายหน้าถอนหายใจ

สุดท้ายหวังเทียนกับเฉียนหยางที่ทนอับอายขายขี้หน้าต่อไปไม่ไหว จึงต้องรีบเอามือปิดหน้าแล้วโกยแน่บหนีออกจากที่เกิดเหตุอย่างไว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านเสร็จก็เดินลงมาข้างล่างอีกครั้ง

“หิวชิบหาย หาข้าวกินเหอะ” เฉียนหยางลูบท้อง ใช้แรงไปเยอะเกิน

“กินไรดีล่ะ หิวเหมือนกัน” หวังเทียนยังไม่ได้กินมื้อเช้า แถมยังต้องมาเจอเรื่องเมื่อกี้เข้าไปอีก ตอนนี้ท้องไส้เลยเริ่มร้องประท้วงแล้ว

“หม่าล่าเซียงกัวไหม” เฉียนหยางชี้ไปที่ร้านอาหารข้างหน้า

“ไปดิ!” หวังเทียนขี้เกียจคิดเยอะ เดินนำไปทันที

หลังจากเลือกวัตถุดิบเสร็จแล้วมานั่งรอ เฉียนหยางก็ยกน้ำอัดลมขึ้นจิบ ก่อนจะหันมาพูดกับหวังเทียน

“เรื่องเงินใต้โต๊ะข้างบน กูเคลียร์ให้หมดละนะ รอบนี้จ่ายหนักกว่าปกตินิดหน่อย”

“มิน่าล่ะ ช่วงนี้ไม่มีพวกหมาต๋าแวะมาตรวจเลย” หวังเทียนถึงบางอ้อ เขายังนึกสงสัยอยู่เลยว่าพวกนั้นผีเข้าหรือไงถึงได้เว้นวรรคไป

“แต่ว่ามึงไปจัดการตอนไหนวะ ไหนว่านอนอยู่บ้านไง?”

“วันนั้นออกมาจากบ้านพ่อ ขากลับก็เลยแวะไปเคลียร์ให้เสร็จๆ”

“ซี้ด ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง สภาพกึ่งพิการแท้ๆ ยังห่วงงานห่วงการอยู่อีก” หวังเทียนยกนิ้วโป้งให้

“ไสหัวไปไกลๆ เลยไอ้เวร!”

…

ทางด้านหวังเฟิงที่กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้อง ก็ได้รับสายจากคุณกงอีกครั้ง

“เป้าหมายจะลงจอดฉุกเฉินที่สนามบินพวกคุณมะรืนนี้ตอนสิบโมงเช้า”

คุณกงเอ่ยสั้นกระชับได้ใจความ

“รับทราบครับอาจารย์ ผมจะจัดการวางกำลังให้เรียบร้อย” หวังเฟิงตอบรับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

การที่อาจารย์ต้องโทรมาสั่งการภารกิจด้วยตัวเอง เป้าหมายย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน หวังเฟิงจึงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

“จำไว้ ต้องจับเป็นเท่านั้น เขามีประโยชน์กับฉันมาก”

หลังกำชับอีกรอบ คุณกงก็วางสายไป

ไม่นานนัก รูปถ่ายหลายมุมกับข้อมูลประวัติคร่าวๆ ก็ถูกส่งเข้ามา

หวังเฟิงกวาดสายตาอ่านอย่างละเอียด

“อีริก เลย์เดน อายุ 39 ปี สัญชาติอเมริกัน อดีตรองหัวหน้าฝ่ายข่าวกรองเอเชียของซีไอเอ หายตัวไปเมื่อเดือนพฤษภาคม 2016 จากนั้นซีไอเอก็เริ่มออกหมายจับเขาอย่างลับๆ ปรากฏตัวกะทันหันที่เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ เมื่อเดือนตุลาคม 2017 และในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2017 จะโดยสารเครื่องบินมุ่งหน้าสู่อูลานบาตอร์ ประเทศมองโกเลีย”

ข้อมูลมีเพียงเท่านี้ แต่หวังเฟิงไม่ได้รู้สึกว่าข้อมูลน้อยเกินไป เพราะดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาควรจะเข้าไปก้าวก่ายลึกซึ้ง

หน้าที่ของเขาคือจับไอ้หมอนี่ให้ได้ตามที่อาจารย์สั่งก็พอ เรื่องอื่นเดี๋ยวอาจารย์จัดการเอง

คิดได้ดังนั้น หวังเฟิงก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายสั่งการทันที

“แจ้งลงไป ยกเลิกวันลาของทุกคน บ่ายสามโมงตรง ประชุมพร้อมกันที่ห้องประชุมใหญ่!”