บทที่ 64 ยอมแพ้ไปเลย

“หัวหน้า จะไม่ปิดล้อมสนามบินจริงๆ เหรอคะ”

ภายในรถบัญชาการนอกสนามบิน หวังเฟิงที่กำลังหลับตาพักสายตา ได้ยินเสียงถามอย่างกังขาของซุนเจียอิ๋งดังผ่านหูฟัง

“ไม่ต้อง อย่าสร้างความตื่นตระหนก”

หวังเฟิงตอบเรียบๆ ข้อสำคัญที่สุดคือเมื่อคืนเขาได้ยืนยันกับอาจารย์อีกครั้งแล้ว

เอริกเป็นแค่เจ้าหน้าที่เทคนิค ขีดความสามารถส่วนบุคคลไม่ได้สูงส่ง แม้จะไม่ตัดความเป็นไปได้เรื่องพกพาอาวุธ แต่ที่นี่มันถิ่นของพวกเขานะ!

“หัวหน้า เครื่องบินติดต่อกับหอบังคับการบินได้แล้วค่ะ อีกยี่สิบนาทีจะเข้าสู่น่านฟ้าสนามบิน”

จังหวะนั้น ซุนอีอีที่รับผิดชอบการประสานงานอยู่ในหอบังคับการบินก็ส่งข่าวเข้ามาเช่นกัน

เพื่อปฏิบัติการครั้งนี้ พวกเขาได้ประสานงานกับทางสนามบินและสำนักงานบริหารการบินพลเรือนไว้ล่วงหน้าแล้ว รับประกันว่าตอนที่เป้าหมายลงจอด จะไม่มีเครื่องบินลำอื่นมารบกวนบนรันเวย์แม้แต่ลำเดียว

“ทุกหน่วยเตรียมพร้อม เป้าหมายจะลงจอดในอีกยี่สิบนาที เตรียมลงมือ” หวังเฟิงลืมตาขึ้น ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

“หน่วยปฏิบัติการรับทราบ” โจวเฉินในชุดเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินหันไปมองจางเหว่ยและพวกฉีจื้อก่อนจะพยักหน้า

ครั้งนี้เป็นการสนธิกำลัง หวังเฟิงดึงคนที่เจนสนามที่สุดจากทั้งสามกลุ่มมารวมไว้ในหน่วยปฏิบัติการ ถือเป็นของขวัญต้อนรับชุดใหญ่ให้เอริก

“หน่วยสนับสนุนรับทราบ” ซุนเจียอิ๋งที่ปลอมตัวเป็นพนักงานสนามบินอยู่ตรงห้องโถง ตอบกลับมาพลางคอยปลอบฝูงชนที่เริ่มส่งเสียงวุ่นวายเพราะเที่ยวบินทั้งหมดขึ้นสถานะล่าช้า

“หน่วยสนับสนุนสองรับทราบ” จ้าวถงนำกำลังคนที่เหลือสแตนด์บายอยู่วงนอกสนามบิน เพื่อคอยรับมือกับเหตุสุดวิสัย

“หน่วยพยาบาลรับทราบ” ตรงมุมหนึ่งของสนามบิน คนในชุดแพทย์สองสามคนภายใต้การนำของหยางเถียนก็กำลังรออยู่ที่นี่เช่นกัน

“หน่วยซุ่มยิงรับทราบ” หลิวดงจากกลุ่มหนึ่งนอนราบอยู่บนยอดหอบังคับการบินร่วมกับพลซุ่มยิงที่ดึงตัวมาเสริมเป็นพิเศษเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน หลังตรวจเช็กเงื่อนไขการยิงกับพลซุ่มยิงเรียบร้อยแล้ว เขาก็ตอบกลับมา

จากนั้นในสายสื่อสารก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ยี่สิบกว่านาทีต่อมา เครื่องบินลำหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือน่านฟ้าสนามบินตรงเวลา หลังจากบินวนอยู่สองสามรอบ ก็ร่อนลงแตะรันเวย์ที่พวกโจวเฉินดักซุ่มอยู่อย่างช้าๆ ตามคำสั่งของหอบังคับการบิน

“นกจาบฝน ให้หอบังคับการติดต่อกัปตัน อ้างเหตุผลเรื่องตรวจเช็กเครื่องบินขัดข้อง ให้ผู้โดยสารทุกคนทยอยลงจากเครื่องอย่างเป็นระเบียบ”

ทันทีที่เครื่องบินแตะพื้น หวังเฟิงที่ดึงสมาธิกลับมาเต็มร้อยก็ออกคำสั่งกับซุนอีอีทันที

“นกจาบฝนรับทราบ กำลังติดต่อกัปตันค่ะ”

------------------------------------------------------------------

“เรียนท่านผู้โดยสารทุกท่าน ผมกัปตันคิมวอน เนื่องจากเครื่องยนต์ขัดข้อง ขณะนี้เครื่องบินได้ลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานนานาชาติเมืองเสิ่นหยาง ประเทศหัวเซี่ย ขอความกรุณาผู้โดยสารทุกท่านทยอยลงจากเครื่องอย่างเป็นระเบียบ ทางเราจำเป็นต้องตรวจสอบสภาพของอากาศยานครับ”

ในห้องโดยสาร กัปตันกล่าวซ้ำประโยคเดิมที่เคยพูดไว้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเป็นภาษาเกาหลีและภาษาอังกฤษตามขั้นตอนปฏิบัติ

“ซีบัล เจอเรื่องบ้าแบบนี้จนได้” ข้างๆ ชายต่างชาติผมทอง ชายชาวเกาหลีหน้าตาตลกคนหนึ่งสบถออกมา

“ท่านผู้โดยสารทุกท่าน โปรดถือสัมภาระและเดินตามดิฉันลงจากเครื่องอย่างเป็นระเบียบ ไม่ต้องตื่นตระหนกนะคะ นี่เป็นเพียงขั้นตอนปกติเท่านั้นค่ะ”

พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเริ่มนำทางให้ผู้โดยสารลงจากเครื่อง ชายผมทองกวาดสายตามองออกไปนอกสนามบินช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามไปเงียบๆ

ห้านาทีต่อมา

“หัวหน้า เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว” โจวเฉินกระซิบรายงานขณะนำทางผู้โดยสารไปยังพื้นที่ปลอดภัย

“รอคำสั่ง ให้ความปลอดภัยของผู้โดยสารมาก่อน” หวังเฟิงสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง

โจวเฉินสบตากับพวกจางเหว่ยเมื่อได้รับคำสั่ง จากนั้นก็ทำทีเป็นนำทางผู้โดยสารต่อไปอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปแทรกกลางระหว่างเป้าหมายกับผู้โดยสารคนอื่น

เครื่องลำนี้เป็นโบอิ้ง 737 ถึงจะไม่เต็มลำ แต่จากรายชื่อผู้โดยสาร หากไม่นับลูกเรือก็ยังมีถึง 120 คน

จำนวนคนที่มากทำให้แถวเริ่มยืดยาวออกไป

พอผู้โดยสารแถวหน้าเริ่มทยอยเข้าสู่อาคารผู้โดยสาร แถวด้านหลังก็ถูกพวกโจวเฉินจงใจจัดสรรจนเหลือแค่เป้าหมายกับผู้โดยสารอีกเพียงไม่กี่คน ส่วนลูกเรือนั้นรั้งท้ายอยู่ห่างออกไปอีกหน่อย

หวังเฟิงจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ เขารู้ดีว่าถึงเวลาลงมือแล้ว หากปล่อยให้เป้าหมายเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร โอกาสที่จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันจะพุ่งสูงขึ้นทันที

แม้รอบตัวเป้าหมายจะยังมีผู้โดยสารอยู่อีกสองสามคน แต่เขาเชื่อในฝีมือของพวกโจวเฉินว่าจะจัดการได้อย่างรวดเร็วเด็ดขาด ต่อให้เกิดเรื่องผิดแผนจริงๆ หน่วยพยาบาลและหน่วยซุ่มยิงก็ยังคอยหนุนอยู่

“หน่วยพยาบาลกับหน่วยซุ่มยิงรายงานสถานการณ์”

“หน่วยพยาบาลพร้อมค่ะ” หยางเถียนส่งสัญญาณให้แพทย์สองสามคนก่อนรีบตอบกลับ

“หน่วยซุ่มยิงรายงาน แนวการยิงชัดเจน ไร้สิ่งกีดขวาง” ตอนนี้หน่วยซุ่มยิงตัดสัญญาณเข้าช่องสื่อสารหลักแล้ว พลซุ่มยิงจึงเป็นคนตอบกลับมาโดยตรง

“หน่วยสนับสนุนล่ะ”

“หน่วยสนับสนุนถึงตำแหน่งที่กำหนดแล้วค่ะ” ซุนเจียอิ๋งนำทีมไปถึงตรงประตูทางเข้าและกำลังกันผู้โดยสารให้พ้นทาง เพื่อให้พร้อมพุ่งออกไปสนับสนุนได้ทุกเมื่อ

“เตรียมลงมือ” หวังเฟิงสั่งการพร้อมกับจ้องหน้าจอ คอยคำนวณระยะห่าง

ทว่าจังหวะที่หวังเฟิงกำลังจะสั่งการ เอริกกลับหยุดฝีเท้ากะทันหัน แล้วจงใจทิ้งระยะให้ผู้โดยสารรอบตัวเดินห่างออกไป

พฤติกรรมแปลกประหลาดทำให้พวกโจวเฉินต้องระวังตัวมากขึ้น แต่ยังไม่ทันที่คำสั่งของหวังเฟิงจะมาถึง เอริกกลับเอ่ยขึ้นมาด้วยภาษาจีนอันคล่องแคล่ว

“พวกคุณยังไม่ลงมืออีกเหรอ ผมไม่ขัดขืนหรอกนะ” พูดจบเขาก็วางกระเป๋าเดินทางในมือลงอย่างว่าง่าย แล้วค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น

คำพูดนั้นทำเอาโจวเฉินและฉีจื้อชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังรีบปรี่เข้าไปล้อมตัวไว้ทันควัน

แม้แต่หวังเฟิงที่อยู่ในรถบัญชาการยังต้องกะพริบตาปริบๆ กับสถานการณ์ไม่คาดฝันนี้ ก่อนจะสั่งผ่านหูฟัง

“ในเมื่อคุณเอริกรู้ความขนาดนี้ พวกเราก็ต้องแสดงความมีน้ำใจแบบมหาอำนาจหน่อย คุมตัวไป!”

โจวเฉินปรี่เข้าไปค้นตัวเอริกอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นจางเหว่ย ฉีจื้อ และสมาชิกกลุ่มสองอีกสองคนต่างก็แตะมือไว้ที่บั้นเอวด้านหลัง จ้องเอริกเขม็งด้วยความระแวดระวัง

แต่เอริกไม่มีท่าทีจะขัดขืนแม้แต่น้อย พอโจวเฉินค้นตัวเสร็จ เขายังให้ความร่วมมือยอมให้สวมกุญแจมืออิเล็กทรอนิกส์แต่โดยดี

“โจวเฉิน พาเป้าหมายออกทางช่องทางพิเศษ หน่วยสนับสนุนสองไปสแตนด์บายด้านนอกสนามบิน หน่วยที่เหลือเตรียมถอนกำลัง”

แม้หวังเฟิงจะแปลกใจกับปฏิกิริยาของเอริกอยู่บ้าง แต่ภารกิจของเขาคือแค่จับตัวให้ได้

ในเมื่อจับคนได้แล้ว เรื่องหลังจากนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว

หลังจากก้าวลงจากรถ หวังเฟิงที่ยังรู้สึกว่าเรื่องมันพิลึกพิลั่นก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาคุณกง

“อาจารย์ครับ จับตัวได้แล้ว เป้าหมายให้ความร่วมมือดีมากครับ”

จากนั้นเขาก็เล่าสถานการณ์เมื่อครู่ให้คุณกงฟังคร่าวๆ

“เจ้าจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ พวกเธอคงเผลอเผยพิรุธไปล่ะสิ หมอนี่รักตัวกลัวตายจะตายไป พอรู้ว่าขัดขืนไม่ได้ ก็เลยยอมจำนนมันซะเลย”

คุณกงที่อยู่อีกฝั่งของสายก็ฟังดูทั้งขำทั้งเอือมระอาไม่น้อยเช่นกัน