บทที่ 65 สายตาเฉียบคมไม่เบานี่

“หัวหน้าครับ ข้าวของติดตัวเป้าหมายพวกเราตรวจค้นหมดแล้ว นอกจากพาสปอร์ตชื่อริชาร์ดหนึ่งเล่ม ก็มีแค่เสื้อผ้ากับเงินสดนิดหน่อยครับ”

ทันทีที่หวังเฟิงกลับมาถึงสำนักงาน โจวเฉินก็รีบเข้ามารายงานสถานการณ์ทันที

“ตัวคนล่ะ?”

ถ้ามีอะไรติดตัวมาสิถึงจะแปลก หวังเฟิงเริ่มรู้สึกนึกสงสัยในตัวหมอนี่ขึ้นมาหน่อยๆ เหมือนกัน

แม้อาจารย์จะไม่ได้บอกรายละเอียดเกี่ยวกับเอริกให้เขารู้ชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ห้ามคุยกับอีกฝ่าย

หวังเฟิงเลยกะจะไปคุยกับไอ้หมอนี่ที่พอเจอหน้าปุ๊บก็ยอมแพ้ปั๊บดูสักหน่อย

“อยู่ในห้องสอบสวนหนึ่งครับ” โจวเฉินตอบเสียงเบา

หวังเฟิงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก เดินตรงไปยังหน้าห้องสอบสวน

เขามองผ่านกระจกด้านเดียวเข้าไปเห็นเอริกที่อยู่ข้างใน จึงส่งสัญญาณให้ปิดกล้องวงจรปิด จากนั้นก็ผลักประตูเดินเข้าไป

“คุณเอริก ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ ผมหวังเฟิง หัวหน้าทีมปฏิบัติการ สำนักงานความมั่นคง เมืองเสิ่นหยาง ประเทศหัวเซี่ย”

หวังเฟิงนั่งลงตรงข้ามเอริกพลางเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ผมขอถามหน่อยได้ไหมว่าคุณรู้ตัวได้ยังไงว่าพวกเราเป็นใคร?”

นี่เป็นเรื่องที่หวังเฟิงคาใจที่สุด ส่วนเรื่องตัวตนหรือความลับที่อีกฝ่ายกุมไว้ มันไม่เกี่ยวกับเขา เดี๋ยวก็มีคนอื่นมารับช่วงต่อเอง

การปฏิบัติการครั้งนี้แม้จะไม่ได้เตรียมการล่วงหน้านานนัก แต่ก็ไม่ได้ทำกันส่งเดช ตอนอยู่บนรถเขาก็ทบทวนแผนการของตัวเองในวันนี้ดูแล้ว

แม้จะไม่ถึงขั้นไร้ที่ติ แต่ก็ไม่น่าจะมีจุดบกพร่องชัดเจนขนาดนั้น ไอ้หมอนี่มองออกได้ยังไงกัน?

เอริกดื่มน้ำเข้าไปหนึ่งอึก ขยับแว่นตาขึ้นเล็กน้อย แล้วจึงตอบคำถามด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“ระดับคุณคงรู้สถานะก่อนหน้านี้ของผมแล้วใช่ไหม?”

รอจนกระทั่งหวังเฟิงพยักหน้า เขาถึงได้พูดต่อ

“ที่จริงแผนการของคุณไม่ได้มีปัญหาใหญ่โตอะไรหรอก ต่อให้เป็นเรื่องเครื่องบินลงจอดฉุกเฉินผมก็ไม่ได้สงสัย แค่รู้สึกว่าตัวเองดวงซวยเฉยๆ”

“แต่ผมทำงานที่ฝ่ายข่าวกรองเอเชียของซีไอเอมาเก้าปี ผมรู้จักพวกคุณดีเกินไป”

เมื่อเห็นหวังเฟิงตั้งใจรับฟัง เอริกก็ยิ้มแล้วเอ่ยต่อ

“คนหัวเซี่ยอย่างพวกคุณ ไม่ว่าจะทำอะไรก็มักคำนึงถึงความปลอดภัยของประชาชนก่อนเสมอ จะว่ามันไม่ดีก็ไม่ได้หรอกนะ เพราะนั่นแสดงให้เห็นว่าพวกคุณให้ความสำคัญและเคารพชีวิตคนจริงๆ แต่นี่ก็ยิ่งเพิ่มความเสี่ยงให้พวกคุณเผยร่องรอยออกมาได้ง่ายขึ้นเหมือนกัน”

“สนามบินมันเงียบเกินไป อย่าลืมสิว่าที่นี่คือสนามบินนานาชาติ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีเครื่องบินอยู่แค่ลำเดียว พอเอามาปะติดปะต่อกับเรื่องการลงจอดฉุกเฉินกะทันหันที่ตอนแรกผมไม่ได้เอะใจ”

“ผมก็นึกออกแค่สองกรณีเท่านั้นที่จะเกิดภาพแบบนี้ได้ หนึ่งคือเรื่องบังเอิญจริงๆ และสองคือมีคนจัดฉากทั้งหมดขึ้นมา”

“และคนประเภทพวกเรา ไม่เคยเชื่อเรื่องความบังเอิญหรอกนะ”

รอจนหวังเฟิงเผยสีหน้าเข้าใจกระจ่างแจ้ง เอริกก็พูดทิ้งท้ายขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“แล้วก็อย่างที่ผมเพิ่งพูดไป หัวเซี่ยของพวกคุณให้ความสำคัญกับสิทธิมนุษยชนมากเกินไป ถึงคนของคุณจะมืออาชีพมาก แต่ท่าทีที่พยายามจะแยกผมออกจากผู้โดยสารคนอื่นมันดูจงใจไปหน่อย เพราะงั้น…”

เอริกพูดถึงตรงนี้ก็ยิ้มพลางผายมือออกสองข้าง

หวังเฟิงรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง ไม่นึกเลยว่าปัญหาจะโผล่มาจากตรงนี้

แม้เขาจะรู้สึกว่าปฏิบัติการของตนค่อนข้างบ้าระห่ำแล้ว แต่ดูท่าในสายตาของบางคน มันก็ยังระมัดระวังรอบคอบเกินไปอยู่ดี

จะประมาทใครไม่ได้จริงๆ หวังเฟิงถอนหายใจในใจ แม้ที่ผ่านมาเขาไม่เคยดูแคลนเป้าหมายคนไหนเลยก็ตาม…

คงต้องบอกว่าสายตาของเอริกเฉียบคมเกินไป ไม่เสียทีที่เป็นเจ้าหน้าที่ข่าวกรองระดับเก๋าเกม…

“ขอบคุณสำหรับคำตอบครับคุณเอริก มีข้อเรียกร้องอะไรก็บอกได้เลยนะ ทางเราจะพยายามตอบสนองให้เต็มที่”

พอได้คำตอบที่ต้องการแล้ว หวังเฟิงก็เตรียมจะลุกขึ้น

“ไม่ถามหน่อยเหรอว่าผมกุมข้อมูลอะไรไว้บ้าง?” เอริกพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่จำเป็นครับ เรื่องของคุณจะมีคนอื่นมารับผิดชอบต่อ” หวังเฟิงส่ายหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

“ดูท่าฉันจะได้รับความสำคัญมากเลยแฮะ” เอริกพึมพำเสียงเบา

พอหวังเฟิงเดินออกมาข้างนอกก็หันไปสั่งความกับโจวเฉิน

“เฝ้าเขาไว้ให้ดี อีกสามวันจะมีคนเฉพาะทางมารับผิดชอบเรื่องของเขา ระหว่างนี้ห้ามใครสอบปากคำเขาทั้งนั้น”

รอจนโจวเฉินพยักหน้ารับทราบ หวังเฟิงที่กำลังจะเดินออกไปก็พูดกลั้วหัวเราะขึ้นมาอีกประโยค

“จริงสิ พยายามตอบสนองข้อเรียกร้องของคุณเอริกเขาหน่อยแล้วกัน ก็นะ เขาอุตส่าห์ชมว่าหัวเซี่ยของพวกเราให้ความสำคัญกับสิทธิมนุษยชนมากนี่นา”

พูดจบ เขาก็เดินพ้นประตูห้องสอบสวนไป

และในเวลานี้ หวังเทียนกำลัง ‘สูดอากาศบริสุทธิ์’ อย่างผ่อนคลายอยู่ที่บ้าน

เพราะว่าเขาถอดนาฬิกาข้อมือออกแล้วน่ะสิ!

นาฬิกาเรือนนี้แม้ภายนอกจะดูเหมือนเรือนก่อน แต่ฟังก์ชันกลับเพิ่มขึ้นมาเพียบ

นี่เป็นของที่คุณกงให้หวังเฟิงเอามาส่งให้เขาหลังจากเกิดเรื่องที่ลาซาคราวนั้น ถือเป็นค่าชดเชยพิเศษอย่างหนึ่ง

ยังไงซะหวังเทียนก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง และไม่ต้องการความช่วยเหลือเรื่องการใช้ชีวิตอะไรอยู่แล้ว

แม้คราวก่อนคุณกงจะถือว่าแอบใช้ประโยชน์จากตัวเขาอยู่นิดหน่อย แต่ใครใช้ให้ตอนนั้นเขามัวแต่เพลิดเพลินกับการต่อสู้กันล่ะ

ถึงแม้ฉีจื้อจะเป็นคนยื่นปืนให้เขา แต่จริงๆ ตอนนั้นเขายังมีวิธีแก้วิกฤตอีกตั้งเยอะแยะ อย่างเช่นยิงแขนขาพวกพ่อค้าอาวุธเถื่อนให้หมดสภาพ หรือใช้ก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์จากรถยนต์มาช่วยจัดการ แทนที่จะยิงดับคาที่ไปตรงๆ แบบนั้น

ตอนนั้นทัศนวิสัยและสภาพแวดล้อมไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ด้วยทักษะจากการฝึกฝนที่เขาผ่านมา การทำแบบนั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

สี่ศพ… ถึงจะได้รับอนุญาตจากฉีจื้อแล้ว แต่สถานะของเขามันละเอียดอ่อนเกินไป

คุณกงช่วยเขาเก็บกวาดปัญหาตามหลัง ส่วนเขาช่วยหาเบาะแสสำคัญทางฝั่งลาซา เรื่องนี้ในสายตาของหวังเทียนก็เป็นแค่การแลกเปลี่ยนเท่านั้น

เขารับงานของคุณกง มอบเบาะแสสำคัญเพื่อคลี่คลายวิกฤตที่ลาซา ค่าตอบแทนของคุณกงก็คือการช่วยตามเช็ดตามล้างกับนาฬิกาเรือนนี้ ก็ถือว่าแฟร์ดี

นาฬิกาเรือนนี้เขาสามารถถอดออกได้วันละแปดชั่วโมง แค่กดปุ่มข้างหน้าปัดล่วงหน้าหนึ่งครั้ง ศูนย์เฝ้าระวังก็จะปลดสัญญาณเตือนของเขาออกชั่วคราว

เขาจะเลือกไม่ถอดก็ได้เหมือนกัน เพราะนาฬิกาเรือนนี้ก็เหมือนเรือนก่อน ใช้วัสดุพิเศษ ใส่ต่อเนื่องนานแค่ไหนก็ไม่ทำให้ผิวหนังระคายเคืองหรือบาดเจ็บเลยสักนิด

แต่ก่อนเขาก็ไม่เห็นว่าข้อมือจะมีปัญหาอะไร อย่างมากพอใส่ข้างหนึ่งจนรำคาญ ก็แค่สลับไปใส่อีกข้างเท่านั้นเอง…

ทว่าถึงใส่แล้วจะไม่ได้มีผลกระทบอะไร แต่ใครจะอยากให้มีอะไรมาคอยเตือนใจอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองกำลังโดนเฝ้าจับตาอยู่ล่ะจริงไหม?

“เจ้านกน้อยสะพายกระเป๋าไปโรงเรียน”

“ไม่กลัวแดดแผดเผา ไม่กลัวพายุโหมกระหน่ำ”

หวังเทียนถูสบู่เหลวไปพลาง ร้องเพลงเด็กที่พอจะคุ้นหูอยู่บ้างไปพลาง

พออาบน้ำเสร็จมายืนอยู่หน้ากระจก มองเห็นตัวเองในนั้นที่ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า เขาก็ฉีกยิ้มกว้างออกมา

“ชีวิตแบบนี้ ชักจะมีอะไรให้ตั้งตารอมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิเนี่ย”

————————————

ณ ที่แห่งหนึ่ง ในประเทศบังกลาเทศ

คุณกงเพิ่งจะจัดการธุระทางนี้เสร็จสิ้นไปเปลาะหนึ่ง จากนั้นเขาก็หันไปสั่งงานผู้ช่วยของตัวเอง

“เก็บกวาดที่เหลือฝากนายด้วยนะ ฉันต้องกลับประเทศไปจัดการธุระสักหน่อย”

“รับทราบครับท่าน ผอ. อยากให้จองตั๋วเครื่องบินวันไหนดีครับ?” ผู้ช่วยรีบเอ่ยถามทันที

“พรุ่งนี้เลยแล้วกัน เรื่องนี้ยืดเยื้อไม่ได้ ฉันต้องรีบกลับไปยืนยันสถานการณ์ให้เร็วที่สุด”

คุณกงพูดจบก็ครุ่นคิดอีกนิด ก่อนจะกระซิบข้างหูผู้ช่วยเบาๆ สองสามประโยค