บทที่ 66 โดนหลอกเข้าให้แล้ว

หวังเฟิงนั่งสูบบุหรี่อยู่ในรถ พลางก้มมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ

เมื่อคืนนี้ จู่ๆ คุณกงก็โทรศัพท์หาเขา บอกว่าวันนี้จะมาเมืองเสิ่นหยาง เพื่อมาคุยกับเอริกด้วยตัวเอง

แม้จะงงๆ อยู่บ้างว่าทำไมอาจารย์ถึงบินกลับประเทศกะทันหัน แต่หวังเฟิงก็ยังคงมารอที่สนามบินแต่เช้าตรู่

"ได้เวลาพอดี"

เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นจึงลงจากรถแล้วเดินตรงไปยังทางออกของสนามบิน

ยี่สิบนาทีต่อมา ชายชราท่าทางเรียบง่าย หน้าตาธรรมดาๆ คนหนึ่งก็ค่อยๆ เดินออกมาจากสนามบิน

"อาจารย์ครับ"

พอเห็นชายชรา แววตาของหวังเฟิงก็เป็นประกาย รีบก้าวเท้าเร็วๆ เข้าไปต้อนรับ หลังรับกระเป๋าเดินทางจากมือชายชรามาแล้ว เขาก็กดเก็บความตื่นเต้นเอาไว้พลางเอ่ยทักเสียงเบา

"อืม หลายปีมานี้ผลงานใช้ได้เลยนี่" คุณกงมองอดีตลูกศิษย์คนนี้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ทำไมอาจารย์ถึงมาเองกะทันหันแบบนี้ล่ะครับ"

หวังเฟิงถามด้วยความสงสัย ไหนบอกว่าพรุ่งนี้ถึงจะส่งคนมาไม่ใช่หรือ

"หึๆ ถ้าส่งคนทั่วไปมา เจ้าหมอนั่นไม่มีทางยอมปริปากหรอก พอดีฉันเคลียร์ธุระทางโน้นเสร็จ ก็เลยแวะมาคุยกับมันด้วยตัวเอง" คุณกงพูดถึงตรงนี้ก็เหลือบมองหวังเฟิงแวบหนึ่ง "เรื่องที่ฉันให้จัดการเมื่อวาน เป็นยังไงบ้าง"

"เรียบร้อยแล้วครับ ผมย้ายเอริกไปที่เซฟเฮาส์อย่างลับๆ แล้ว ด้านนอกมีคนฝีมือดีที่สุดของผมคอยเฝ้าอยู่ครับ" หวังเฟิงตอบอย่างขึงขัง

เมื่อวานนี้อาจารย์โทรมากำชับเป็นพิเศษเรื่องหนึ่ง นั่นคือให้ย้ายตัวเอริกออกจากสำนักงานความมั่นคง เพราะตัวอาจารย์ไม่สะดวกที่จะไปโผล่หน้าในนั้น

ในฐานะเจ้าหน้าที่ข่าวกรองที่ประจำการอยู่ต่างประเทศมาอย่างยาวนาน คุณกงลึกลับมาโดยตลอด ความเคลื่อนไหวของเขาเป็นปริศนาเสมอ

แม้แต่ในฐานะลูกศิษย์ หวังเฟิงเองก็ไม่ได้เจออาจารย์มาเกือบห้าปีแล้ว

ครั้งสุดท้ายก็คือเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการของเมืองเสิ่นหยาง คุณกงแวะมาหาที่บ้านกลางดึก กำชับเรื่องบางอย่างกับเขา จากนั้นก็รีบร้อนจากไป

เขากราบคุณกงเป็นอาจารย์ตอนที่เพิ่งเข้าทำงานในสำนักงานความมั่นคงใหม่ๆ และกำลังรับการฝึกอยู่ที่เมืองหลวง

ทว่าตอนนั้นคุณกงเตรียมตัวจะไปปฏิบัติภารกิจต่างประเทศ จึงสอนเขาได้ไม่ถึงครึ่งปีก็ต้องแยกย้าย

แต่หวังเฟิงก็เคารพเขาเสมอมา เพราะคุณกงคือผู้เปิดประตูสู่โลกแห่งข่าวกรองที่แท้จริงให้แก่เขา

หลายปีมานี้ ไม่ว่าเมื่อไรที่มีข้อสงสัยหรือติดขัด หวังเฟิงก็จะโทรไปหาคุณกงเสมอ และคุณกงก็มักจะใช้หลักคิดง่ายๆ ไม่กี่ข้อมาชี้แนะจนเขาตาสว่าง

จะบอกว่าคุณกงคือผู้ชี้นำเส้นทางชีวิตในสำนักงานความมั่นคงของเขาก็ไม่เกินเลยไปแม้แต่น้อย

"งั้นก็ไปกันเลยเถอะ ฉันไม่มีเวลามากขนาดนั้น พรุ่งนี้ก็ต้องไปแล้ว" คุณกงพูดจบก็ก้าวขึ้นรถตรงประตูที่หวังเฟิงเปิดค้างไว้ให้ทันที

ยี่สิบนาทีต่อมา รถยนต์ค่อยๆ แล่นมาถึงหมู่บ้านวิลล่าชานเมืองเสิ่นหยาง ก่อนจะจอดลงที่หน้าลานบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง

"สั่งให้คนของนายถอนตัวไปเถอะ รอคุยเสร็จค่อยกลับมา" คุณกงกวาดสายตามองคนที่ทำทีเหมือนกำลังเดินเล่นอยู่แถวนั้นไม่กี่คน แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"ได้ครับอาจารย์" หวังเฟิงรับคำ จากนั้นจึงสั่งการเสียงเบาผ่านหูฟัง

หลังจากนั้นไม่นาน บรรยากาศรอบๆ วิลล่าที่เพิ่งจะมีคนอยู่ไม่น้อยก็พลันว่างเปล่าลงในพริบตา มีคนไม่กี่คนเดินออกมาจากในบ้านแล้วรีบหายลับไปตรงสุดปลายทางเดิน

"เรียบร้อยแล้วครับอาจารย์ กล้องวงจรปิดรอบๆ ก็ตัดสัญญาณหมดแล้วครับ"

คุณกงพยักหน้า จากนั้นทั้งสองก็ลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปในวิลล่า

คุณกงไม่ได้กลัวว่าจะเปิดเผยตัวตน เพราะเขาเคลื่อนไหวในต่างแดนมาหลายปี ข้อมูลของเขาคงไปวางอยู่บนโต๊ะของหน่วยข่าวกรองใหญ่ๆ เกือบหมดแล้ว ทว่าระวังไว้หน่อยก็ไม่เสียหาย

พอเข้าประตูบ้านมา หวังเฟิงก็เห็นเอริกนั่งเอกเขนกอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา บนโต๊ะน้ำชาข้างๆ ยังมีกาแฟวางอยู่อีกแก้ว

"หึๆ ดูท่าคุณเอริกจะสบายอารมณ์ไม่เบานะ" คุณกงยิ้มพลางเอ่ยทักเอริกที่ลุกขึ้นยืน

"นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้ผมจะได้เจอคุณกงในตำนานตัวจริง รู้สึกเป็นเกียรติจนบอกไม่ถูกเลยครับ" เอริกลุกขึ้นยืนตั้งแต่แวบแรกที่เห็นคุณกงแล้ว

ในฐานะอดีตรองผู้อำนวยการฝ่ายข่าวกรองเอเชียของซีไอเอ สิทธิ์ในการเข้าถึงข้อมูลของเขามากพอที่จะตรวจดูเอกสารลับเกือบทั้งหมด

ในฐานะหนึ่งในบุคคลของหัวเซี่ยที่มีความเคลื่อนไหวมากที่สุดในภูมิภาคเอเชีย ฝ่ายเขารวบรวมข้อมูลของคุณกงไว้เพียบตั้งนานแล้ว เพียงแต่มีน้อยคนนักที่จะเคยเห็นตัวจริง นึกไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะโชคดีขนาดนี้

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น" คุณกงโบกมือ จากนั้นก็นั่งลงตรงข้ามเอริก

"ฮะๆ คุณถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ" เอริกหัวเราะตอบ

"เสี่ยวเฟิง รินน้ำให้ฉันแก้วหนึ่ง" พอนั่งลง คุณกงก็ทำเหมือนกำลังจะนั่งคุยสารทุกข์สุกดิบกับเอริก เขาหันไปบอกหวังเฟิงก่อน จากนั้นจึงหันกลับมามองเอริก "คุณเอริก เรามาคุยกันหน่อยไหม"

"ยินดีอย่างยิ่งครับ" เอริกยักไหล่ จากนั้นก็นั่งลงอย่างนิ่งสงบ

เขารู้ดีว่า ในเมื่อคุณกงถึงขั้นมาปรากฏตัวด้วยตัวเอง วันนี้เขาคงต้องคายเรื่องบางอย่างออกไปแน่ เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าคุณกงต้องการอะไร

หลังจากวางแก้วน้ำลงตรงหน้าคุณกงแล้ว หวังเฟิงก็ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังอย่างสงบ แต่สายตากลับมองเอริกด้วยความรู้สึกแปลกๆ

หมอนี่เข้าใจหัวเซี่ยลึกซึ้งขนาดไหนกันแน่ ท่าทางยิ่งกว่าคนหัวเซี่ยอย่างเขาเสียอีก

"บอกเงื่อนไขของนายมาก่อนสิ" หลังจากจิบน้ำไปคำหนึ่ง คุณกงก็มองไปยังเอริก

"ผมต้องการลี้ภัยทางการเมือง" เอริกเอ่ยตรงๆ

พวกที่ทำงานในวงการข่าวกรองมาหลายปีจนเจนโลกขนาดนี้ ถึงจะไม่เคยเจอกัน แต่ต่างฝ่ายต่างก็รู้จักกันดีพอ เพราะฉะนั้นจึงพูดคุยกันอย่างเปิดอก อีกอย่าง ต่อหน้าคนระดับนี้ การจะโกหกมันยากเกินไปจริงๆ

"ได้สิ" คุณกงพยักหน้ารับอย่างไม่แปลกใจ

เอริกเองก็ไม่ได้แปลกใจเช่นกัน ด้วยสถานะของเขาในวงการข่าวกรอง ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับเหมืองทองคำ หัวเซี่ยย่อมต้องค่อยๆ ขุดหาผลประโยชน์อยู่แล้ว

"คุณกงอยากรู้อะไรล่ะครับ" เอริกถามเสียงเบา

"วันนี้ฉันมีแค่คำถามเดียว ส่วนเรื่องที่เหลือ ไว้ค่อยหาเวลาคุยกันยาวๆ ทีหลัง" คุณกงพูดถึงตรงนี้ก็เหลือบมองหวังเฟิงแวบหนึ่ง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ไม่ได้ไล่ให้อีกฝ่ายออกไป แต่เปิดปากถามตรงๆ "ฉันรู้ว่าที่นายโดนซีไอเอออกหมายจับ เป็นเพราะเลือกข้างผิด แต่สิ่งที่ฉันสงสัยก็คือ ทำไมนายถึงเลือกที่จะไปมองโกเลียล่ะ"

คุณกงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เอริกต้องเลิกคิ้วขึ้นมา

"หรือว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องจริง ของสิ่งนั้นอยู่ที่มองโกเลียจริงๆ"

"เรื่องที่คุณพูดกับเรื่องที่ผมคิด เป็นเรื่องเดียวกันหรือเปล่าครับ" เอริกถามกลับอย่างแปลกใจ ข่าวที่แน่ชัดเกี่ยวกับเรื่องนั้นน่าจะมีแค่เขาคนเดียวที่รู้สิ

"พายุหิมะ" คุณกงไม่ได้อธิบาย เพียงแต่เอ่ยคำสามคำออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับทำให้สีหน้าของเอริกเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"คุณกงนี่ร้ายกาจจริงๆ นะครับ ผมเพิ่งจะได้ข่าวกรองที่แน่ชัดมาไม่นาน นึกไม่ถึงเลยว่าคุณกงจะรู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้ว" เอริกเอ่ยปากชม

การที่เขายืนยันข่าวนั้นได้ก็เป็นเรื่องบังเอิญ สายลับคนหนึ่งที่เขาเคยฝังตัวไว้ในมองโกเลียส่งข้อความลับมาให้เขาอย่างกะทันหัน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขายอมเสี่ยงเดินทางไปมองโกเลียทั้งที่ยังโดนออกหมายจับ

เพราะขอแค่ได้ของชิ้นนั้นมา ชีวิตครึ่งหลังของเขาก็มีหลักประกันแล้ว ชาตินี้เขาไม่ได้แต่งงาน ไม่มีลูก และไม่มีญาติพี่น้องอะไรในอเมริกาอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นเขาขอแค่ให้ตัวเองมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายก็พอ

"หึๆ จริงๆ ข้อมูลที่ฉันได้มาก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นหรอก ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ไม่เคยมีใครหามันเจอสักคน"

"แต่นายกลับเลือกไปมองโกเลีย มันดูแปลกเกินไปจริงๆ นายก็น่าจะรู้ว่าถึงที่นั่นจะมีทำเลที่ปลอดภัย แต่ในแวดวงข่าวกรองแล้ว ประเทศนั้นมันโปร่งใสเกินไป ฉันก็เลยลองตั้งสมมติฐานแบบเปิดกว้างดูเท่านั้นเอง"

คุณกงพูดไปพลางมองตาเอริกไป แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา

เอริกยกกาแฟขึ้นจิบ พลางถอนหายใจเงียบๆ ในใจ เรื่องเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงเนี่ย ตัวเองยังเข้าไม่ถึงแก่นแท้จริงๆ สินะ โดนหลอกตลบหลังเข้าจนได้…