บทที่ 67 กระสวยอวกาศ พายุหิมะ

ปี 1977 สหรัฐอเมริกาดำเนินการทดสอบการบินของกระสวยอวกาศลำแรก

สหภาพโซเวียตมองว่ากระสวยอวกาศของสหรัฐฯ คือฐานปล่อยอาวุธนิวเคลียร์ในอนาคตที่จะคุกคามตนอย่างร้ายแรง ด้วยเหตุนี้ โซเวียตจึงรื้อฟื้นโครงการพัฒนากระสวยอวกาศของตัวเองขึ้นมาใหม่ นั่นคือโครงการกระสวยอวกาศ "พายุหิมะ"

หลังจากเรแกนก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ก็ได้เสนอโครงการ "สตาร์วอร์ส" เพื่อรับมือกับสหภาพโซเวียต

เพื่อตอบโต้แผนการของสหรัฐฯ โซเวียตจึงเตรียมนำกระสวยอวกาศ "พายุหิมะ" มาติดตั้งระบบอาวุธ หวังสร้างโครงการสตาร์วอร์สในเวอร์ชันของตัวเอง

พฤศจิกายน ปี 1988 กระสวยอวกาศ "พายุหิมะ" ถูกยิงขึ้นสู่อวกาศได้สำเร็จจากฐานปล่อยยานไบโคนูร์ของสหภาพโซเวียต

หลังจากโคจรรอบโลกสองรอบ "พายุหิมะ" ก็กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศและร่อนลงจอดได้อย่างปลอดภัย เที่ยวบินปฐมฤกษ์ของมันนับว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

ทว่าการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี 1991 ทำให้โครงการนี้ต้องถูกฝังกลบไปตามกาลเวลา

ในช่วงสงครามเย็น ทั้งสหรัฐฯ และโซเวียตต่างวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีล้ำสมัยออกมามากมาย ไม่ว่าจะเป็นอาวุธนิวเคลียร์อานุภาพทำลายล้างสูง ขีปนาวุธข้ามทวีป ระบบนำทาง เครื่องยนต์จรวด ระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ ไปจนถึงระบบสื่อสารผ่านดาวเทียม

ยุคนั้นเป็นยุคที่เทคโนโลยีพัฒนาแบบก้าวกระโดด ผลสำเร็จทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในปัจจุบันจำนวนมากล้วนต่อยอดมาจากทฤษฎีการวิจัยในยุคนั้นทั้งสิ้น

ต่อให้เทียบกับยุคนี้ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในยุคสงครามเย็นก็ยังนับว่าอยู่ระดับแถวหน้าของโลก

ในตอนนั้นมีข่าวลือว่า หลังจากโซเวียตล่มสลาย มีนักวิทยาศาสตร์ผู้ถือครองข้อมูลการวิจัยจำนวนมหาศาลหนีไปลี้ภัยที่ประเทศมองโกเลีย และในจำนวนนั้นก็มีพิมพ์เขียวรายละเอียดของ "พายุหิมะ" รวมอยู่ด้วย!

แม้ว่าตอนนี้ยานจำลองของ "พายุหิมะ" จะถูกจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ แต่นั่นก็เป็นแค่โครงเปล่าๆ

ปัจจุบันทั่วโลกมีเพียงสหรัฐฯ ประเทศเดียวที่ครอบครองกระสวยอวกาศ ประเทศอื่นไม่ใช่ไม่อยากสร้าง ราคาแพงลิบลิ่วก็เรื่องหนึ่ง แต่กำแพงด้านเทคโนโลยีต่างหากที่เป็นอุปสรรคสำคัญ

แม้แต่กระสวยอวกาศทั้งห้าลำของสหรัฐฯ เองก็เคยเกิดอุบัติเหตุระเบิดไปถึงสองลำ ส่วนอีกสามลำที่เหลือก็มีปัญหาขัดข้องอยู่บ่อยครั้ง

นี่คือเหตุผลที่ประเทศส่วนใหญ่เลือกพัฒนายานอวกาศ แทนที่จะเป็นกระสวยอวกาศ

"อาจารย์ครับ พวกเราต้องเอามันมาให้ได้เลยเหรอครับ"

เมื่อทั้งสองคนเดินออกมาจากบ้านพักแล้วขึ้นรถ หวังเฟิงก็เอ่ยถามขึ้น

เขาเข้าใจดีถึงความล้ำค่าของข้อมูลชิ้นนี้ แต่ตอนนี้สถานที่แห่งนั้นคงกำลังเกิดคลื่นใต้น้ำซัดกระหน่ำอยู่แน่

การที่พวกเขาสามารถตามรอยและจับกุมเอริกได้ก่อนใคร ก็เพียงเพราะเอเชียเป็นถิ่นของหัวเซี่ย ทันทีที่เอริกปรากฏตัวในเกาหลีใต้ ก็ไม่รู้ว่ามีสายตากี่คู่จับจ้องเขาอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่ออาจารย์เดาได้ คนอื่นก็ย่อมเดาได้เช่นกัน เพราะบนโลกใบนี้ไม่เคยขาดแคลนคนฉลาด

ความได้เปรียบเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขาในตอนนี้ คือการกุมเบาะแสสำคัญเอาไว้ในมือ ส่วนหลังจากนี้ก็คงต้องวัดกันที่ฝีมือของแต่ละฝ่ายแล้ว

"ถ้ามีโอกาส ทำไมจะไม่คว้าไว้ล่ะ" คุณกงตอบยิ้มๆ ก่อนจะถามกลับไปว่า

"เธอรู้ไหมว่าในสงครามยุคใหม่ ปัจจัยชี้ขาดที่มีผลต่อทิศทางของสงครามคืออะไร"

"ข่าวกรองกับเศรษฐกิจหรือเปล่าครับ" หวังเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ

"แล้วมีอะไรอีก" คุณกงแนะแนวทางต่ออย่างใจเย็น

"กำลังรบโดยรวมของประเทศเหรอครับ" หวังเฟิงลองหยั่งเชิง

"เธอนี่เริ่มเจ้าเล่ห์แล้วนะ" คุณกงได้ยินคำตอบนี้ก็หัวเราะออกมา

เพราะปัจจัยแทบทุกอย่างสามารถเหมารวมอยู่ในคำว่ากำลังรบโดยรวมของประเทศได้ทั้งนั้น

หวังเฟิงหัวเราะแหะๆ เขาแค่รับผิดชอบดูแลพื้นที่เมืองเสิ่นหยาง แม้คุณกงจะคอยช่วยเปิดโลกทัศน์ให้บ่อยครั้ง แต่มุมมองก็ยังมีขีดจำกัดอยู่ดี

"มันคือความต่างชั้นของยุคสมัยต่างหาก" คุณกงถอนหายใจแล้วเฉลยออกมาตรงๆ

ทำไมสหรัฐฯ ถึงได้แข็งกร้าวขนาดนั้น เศรษฐกิจก็ส่วนหนึ่ง แต่ความต่างชั้นของยุคสมัยทางทหารต่างหากที่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คนอื่นหวาดผวา

ระเบิด "ลิตเติลบอย" ในปี 1945 ทำให้คนทั้งโลกต้องตื่นตระหนก

สงครามอ่าวเปอร์เซียในปี 1991 ยิ่งทำให้โลกต้องสั่นสะท้านอีกครั้ง

รูปแบบการรบสมัยใหม่ที่ประสานกำลังสามเหล่าทัพบกเรืออากาศ ใช้เวลาเพียง 42 วันก็สามารถบดขยี้อิรัก ซึ่งในตอนนั้นมีกองทัพนับล้านนายและมีแสนยานุภาพทางทหารติดอันดับต้นๆ ของตะวันออกกลางจนพ่ายแพ้ยับเยิน

นี่แหละคือความต่างชั้นของยุคสมัย!

เครื่องบินรบกวนสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ กองเรือบรรทุกเครื่องบิน ขีปนาวุธนำวิถีความแม่นยำสูง รวมถึงเครื่องบินทิ้งระเบิดล่องหน เอฟ-117 ที่ทำให้อิรักต้องสิ้นหวัง

สงครามอ่าวเปอร์เซียแทบจะกลายเป็นเวทีโชว์เดี่ยวของสหรัฐฯ ไปเลย

แม้ว่าในอดีต หัวเซี่ยจะเคยเอาชนะกองกำลังพันธมิตรสิบเจ็ดชาติที่นำโดยสหรัฐฯ ได้

แต่นั่นต้องแลกมาด้วยบรรพชนนับไม่ถ้วนที่ยอมสละชีพ หลั่งเลือด และใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อจารึกชัยชนะขึ้นมา!

ช่องว่างทางเทคโนโลยีเป็นสิ่งที่มีอยู่จริง หลายปีมานี้หัวเซี่ยพัฒนาอย่างก้าวกระโดดก็จริง แต่จะไปหวังให้ศัตรูหยุดอยู่กับที่เพื่อรอก็คงไม่ได้

หากข้อมูลชิ้นนั้นมีอยู่จริง เขาก็ต้องเอามันมาให้ได้ และถ้าเอามาไม่ได้ ก็ต้องทำลายมันทิ้งซะ!

ล้าหลังก็ต้องถูกรังแก สัจธรรมอยู่ใต้รัศมีทำการของวิถีกระสุนปืน ไม่ใช่เรื่องพูดเล่นแน่นอน

หวังเฟิงฟังคำพูดของอาจารย์แล้วก็เริ่มคิดตาม

ตอนนี้เขาชักสงสัยแล้วว่า เอริกจงใจปรากฏตัวที่สนามบินหรือเปล่า

เพราะหลังจากถูกจับกุม อีกฝ่ายดูนิ่งสงบเกินไป แม้ในใจจะรู้ดีว่าหัวเซี่ยต้องปกป้องตัวเองเพราะคุณค่าที่มีอยู่แน่ๆ แต่ก็ไม่น่าจะเผชิญหน้ากับพวกเขาด้วยท่าทีสบายอารมณ์ขนาดนั้น

"อาจารย์ครับ คุณว่าเอริกจงใจยอมให้ถูกจับหรือเปล่าครับ" หวังเฟิงอดถามไม่ได้

คุณกงเหลือบมองลูกศิษย์ของตัวเอง ขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น แล้วค่อยเอ่ยปาก

"เรื่องนั้นมันไม่สำคัญแล้ว จะใช่หรือไม่ใช่ เขาก็พิสูจน์คุณค่าของตัวเองให้เห็นแล้ว แค่นั้นก็พอ"

"งั้นตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันต่อครับ คืนนี้อาจารย์จะไปพักที่บ้านผมไหม" หวังเฟิงรีบชวน นานทีปีหนจะได้เจอคุณกงสักครั้ง แถมในหัวยังมีคำถามอีกเป็นกระตั้กที่อยากได้คำตอบ

"หวังเทียนอยู่ที่ไหน" คุณกงไม่ตอบ แต่กลับถามขึ้นมาดื้อๆ

"เดี๋ยวผมเช็กให้ครับ" หวังเฟิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก คุยไปสองสามประโยค พลางรอปลายสายรายงานกลับมา พอได้ความก็วางสายแล้วหันไปบอกคุณกง

"จากพิกัด ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านครับ"

"งั้นก็ไปบ้านเขานั่นแหละ ฉันอยากคุยกับเขาสักหน่อย คืนนี้ฉันจะค้างที่นั่น" คุณกงพูดจบก็หลับตาลงเพื่อพักสายตา ช่วงนี้เขาเหนื่อยล้าเกินไปจริงๆ

หวังเฟิงอ้าปากค้าง สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป หลังสั่งการให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลับเข้าประจำตำแหน่งเสร็จ เขาก็บึ่งรถตรงไปยังหมู่บ้านที่หวังเทียนพักอาศัยทันที

——————————

แล้วในเวลานี้หวังเทียนกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ

เขากำลังเลี้ยงเด็กอยู่…

สองผัวเมียเฉียนหยางลงไปซื้อกับข้าวข้างล่าง เลยโยนลูกทิ้งไว้ที่นี่ ให้เขาช่วยดูให้ประเดี๋ยวหนึ่ง

ทว่าหวังเทียนมองเจ้าตัวเล็กวัยสองขวบคนนี้แล้วก็รู้สึกปวดกบาลตึบ เขาเลี้ยงเด็กเป็นซะที่ไหนล่ะโว้ย!

ตลอดชีวิตตั้งแต่จำความได้ ในพจนานุกรมของเขาไม่เคยมีคำว่าประสบการณ์เลี้ยงเด็กอยู่เลยสักกระผีก

"มึงก็แค่เล่นกับมันไปสิวะ ปกติมันชอบมึงจะตาย เรื่องขี้เรื่องเยี่ยวกูกับพี่สะใภ้มึงก็จัดการให้เรียบร้อยหมดแล้ว มึงแค่ดูแป๊บเดียว พอแค่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ เดี๋ยวพวกกูก็กลับมาแล้ว"

นี่คือคำพูดเป๊ะๆ ตอนที่เฉียนหยางยัดเด็กใส่อ้อมอกหวังเทียนที่กำลังยืนเอ๋อแดก

จากนั้นก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อ้าปากค้าน สองผัวเมียก็รีบเผ่นแน่บไปทันที

หวังเทียนโก่งก้นนอนคว่ำอยู่บนพื้น จ้องตากับเจ้าตัวเล็กที่นอนคว่ำท่าเดียวกันเป๊ะตาแป๋ว

"เอาแบบนี้ไหม เดี๋ยวลุงกราบมึงโชว์สักทีเป็นไง"

หวังเทียนเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง

ใครจะไปรู้ว่าพอเจ้าตัวเล็กได้ยินเข้า ไม่รู้ว่าฟังรู้เรื่องจริงๆ หรือแค่อยากจะลุกขึ้นยืนอยู่พอดี

ช่างมันเถอะ พอหวังเทียนพูดจบปุ๊บ เจ้าตัวเล็กก็ลุกขึ้นยืนตรงแหน็บ แล้วเดินเตาะแตะเซไปเซมาตรงดิ่งเข้ามาหา

เพียะ!

มือเล็กๆ คู่หนึ่งฟาดเข้าที่หน้าเขาดังฉาด

หวังเทียนมองเจ้าตัวเล็กที่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างร่าเริงด้วยความมึนงง ก่อนจะกัดฟันกรอดพ่นออกมาประโยคหนึ่ง

"มึงนี่ลูกแท้ๆ ของพ่อมึงจริงๆ เลยนะ ไอ้หลานรัก!"