บทที่ 68 ผมรับงานนี้!

พอสองผัวเมียเฉียนหยางกลับมารับลูกไป หวังเทียนถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ยาวเหยียด

เขารู้สึกว่าเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ นี้น่ะ ลำบากยากเข็ญยิ่งกว่าตอนอยู่ลิเบียเสียอีก…

หวังเทียนที่เหงื่อท่วมตัวยังไม่ทันจะได้อาบน้ำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกระลอก

“ใครวะ” ปากเอ่ยถาม มือก็เปิดประตูออกไปตามสัญชาตญาณ

“ไม่ต้อนรับเหรอ?” คุณกงยืนยิ้มอยู่หน้าประตู ส่วนหวังเฟิงที่ตามหลังมาดูเก้อเขินอยู่ไม่น้อย

“คุณกง?” หวังเทียนแปลกใจไปวูบหนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบผิดหูผิดตา เขากวาดตามองคนทั้งสองแล้วจึงเบี่ยงตัวหลีกทางให้

“นั่งตามสบายครับ” หวังเทียนรินน้ำให้ทั้งคู่คนละแก้ว พลางเอ่ยเสียงเรียบ

“ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยต้อนรับฉันเท่าไหร่นะ?” คุณกงไม่ได้เกรงใจสักนิด เดินสำรวจรอบบ้านของหวังเทียนหนึ่งรอบ ถึงค่อยหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟา

“คุณกลับประเทศก็แปลว่ามีเรื่องยุ่งยาก แล้วการที่คุณโผล่หัวมาที่บ้านผม ก็แปลว่าเรื่องยุ่งยากนั่นอาจจะลามมาถึงตัวผมด้วย คิดว่าผมควรจะต้อนรับไหมล่ะครับ?” หวังเทียนนั่งลงตรงข้ามกับพวกเขาทั้งสองคน พูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา

“ฮะๆ พวกเราเพื่อนเก่ากันไม่ใช่หรือไง?” คุณกงจิบน้ำไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็ยังคงยิ้มมองเขาต่อไป

“ใช่ครับ แต่มันไม่ได้ขัดกับความจริงที่ว่าคุณคือตัวปัญหาเลยนี่” หวังเทียนกลอกตาใส่คนที่จู่ๆ ก็งัดลูกไม้เล่นกับความรู้สึกขึ้นมา

“มีอะไรกินบ้างไหมล่ะ? ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย” คุณกงได้ยินคำนั้นก็หัวเราะออกมา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยหน้าตาเฉย

“เดี๋ยวนะ คุณไม่คิดจะพาอาจารย์คุณไปหาข้าวกินหน่อยเหรอ?” หวังเทียนหันไปมองหวังเฟิงอย่างแปลกใจ

“ผมก็อยากอยู่หรอก แต่อาจารย์จะมาหาคุณให้ได้ แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะ?” หวังเฟิงได้ยินก็ยิ่งพูดไม่ออก อาจารย์ของเขาจะยอมฟังเขาเสียที่ไหน? หรือเขาจะมีปัญญาไปบังคับอาจารย์ได้กัน?

ศิษย์จะไปสั่งอาจารย์ได้ยังไง?

“รอไปเถอะ” หวังเทียนพูดอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าครัว จัดการลวกบะหมี่สามชามอย่างคล่องแคล่ว

ระหว่างนั้น สายตาของคุณกงกลับถูกเจ้าตัวเล็กสองตัวตรงระเบียงดึงดูดความสนใจไป

เขาเดินเข้าไปยืนจ้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหวังเทียนในครัวด้วยสายตาแปลกๆ

“นี่เธอเลี้ยงไว้เหรอ?”

“ครับ ผมเลี้ยงไว้เอง” หวังเทียนเงยหน้ามองเต่าตัวเล็กสองตัวที่คุณกงชี้พลางพยักหน้า

“ชื่ออะไรล่ะ?” หวังเฟิงสอดปากถามขึ้นมาจังหวะนั้นพอดี

“ชูอี กับ สืออู่” หวังเทียนตักบะหมี่จากหม้อใส่ชามสามใบที่วางอยู่บนถาด พอยกบะหมี่ออกมาถึงได้ตอบ

“หมายความว่าไง? เพราะว่าเป็นวันมงคลเหรอ?” หวังเฟิงถามอย่างสงสัย เพราะวันขึ้นหนึ่งค่ำกับสิบห้าค่ำถือเป็นวันสำคัญในหัวเซี่ยอยู่พอสมควร

“แกทำวันขึ้นหนึ่งค่ำได้ ฉันก็ทำวันสิบห้าค่ำได้เหมือนกัน” หวังเทียนหยิบตะเกียบมาสามคู่พร้อมกับเครื่องเคียงที่เหลือในตู้เย็นอีกนิดหน่อย ชำเลืองมองคุณกงแวบหนึ่งแล้วตอบส่งๆ

“หึๆ เจ้าเด็กนี่” คุณกงยิ้มออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็ไม่ได้ถือสาอะไร นั่งลงเริ่มลงมือกินทันที

“มีแตงกวาไหมเนี่ย” หวังเฟิงมองบะหมี่น้ำใสแจ๋วแทบไม่มีเครื่องเคราอะไร

“ในตู้เย็น” หวังเทียนซดเส้นบะหมี่ดังซู้ด พลางชี้ไปที่ตู้เย็น

หวังเฟิงลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็น หยิบแตงกวาออกมาสองลูก

จากนั้นก็เห็นเขาตบแตงกวาลงบนเขียงดังปั่กๆ จนแตก แล้วหั่นตามลงไปไม่กี่ฉับ ปรุงรสด้วยความชำนาญ เพียงครู่เดียว ยำแตงกวาตบหนึ่งจานก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ

หวังเทียนลองชิมดูสองคำ อืม รสชาติใช้ได้ทีเดียว

พอกินเสร็จ หวังเฟิงก็ไม่ได้รอให้หวังเทียนลงมือ ในเมื่ออีกฝ่ายเลี้ยงข้าวเย็น หน้าที่ล้างชามตามมารยาทแล้ว เขาควรจะจัดการเองจะดีกว่า

หลังจากหวังเฟิงล้างชามเสร็จ ก็ถามหาใบชา ก่อนจะชงชาร้อนๆ กานึงมาวางไว้บนโต๊ะรับแขก

“เรื่องงานบริการเสิร์ฟน้ำรินชานี่คล่องแคล่วดีจังนะ” หวังเทียนเอ่ยแซว

“เขาเรียกว่าเคารพครูบาอาจารย์และมีมารยาทต่างหากล่ะครับ” หวังเฟิงรินให้คุณกงหนึ่งถ้วย ตามด้วยหวังเทียนอีกหนึ่งถ้วย สุดท้ายถึงรินให้ตัวเอง

“อาจารย์ครับ คืนนี้ผมค้างที่นี่ได้ไหมครับ?” หวังเฟิงถามเสียงเบา

“อยากอยู่ก็อยู่สิ”

อย่างไรเสียครั้งนี้เขาก็กะว่าจะเคี่ยวกรำหวังเฟิงอยู่แล้ว

“เดี๋ยวสิ นอกจากต้องเลี้ยงข้าวแล้ว ผมยังต้องให้ที่ซุกหัวนอนอีกเหรอเนี่ย?” หวังเทียนได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ก็โพล่งออกมาอย่างประหลาดใจ

“เธอต้องเข้าใจคนแก่ตัวคนเดียวนะ ออกไปข้างนอกตอนดึกๆ มันอันตราย” คุณกงพูดประโยคที่หวังเทียนคิดว่าไร้สาระที่สุดด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นบ้าเป็นหลัง

“คุณก็ต้องเข้าใจชายหนุ่มโสดนิสัยดีวัยสามสิบกว่าๆ เหมือนกันนะครับ ถ้าผมออกไปข้างนอกตอนดึกๆ ผู้หญิงโสดคนอื่นจะไม่ปลอดภัยเอา”

หวังเฟิงที่ได้รับอนุญาตจากอาจารย์อารมณ์ดีขึ้นมาทันตา ยิงมุกตลกออกมาได้ยากยิ่ง

“คนแก่ตัวคนเดียวที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”

“ชายหนุ่มโสดนิสัยดีที่น่าชื่นชมเหลือเกิน”

“พวกคุณสองคนนี่หน้าหนาไร้ยางอายกันจริงๆ เลยนะ” หวังเทียนชี้หน้าทั้งสองคนอย่างพูดไม่ออก โคตรจะหน้าด้านหน้าทนกันทั้งคู่

“ว่ามาเถอะ มีธุระอะไรถึงมาหาผม? บอกไว้ก่อนนะ ถ้าเรื่องมันยุ่งยากเกินไปผมไม่ทำแน่”

หวังเทียนมองคุณกงที่กำลังจิบชาอย่างสบายอกสบายใจพลางนึกปวดหัว

ในเมื่อคุณกงอุตส่าห์มาหาด้วยตัวเอง ยังไงก็ต้องไว้หน้ากันบ้าง

นอกจากเรื่องบุญคุณความแค้นในอดีตแล้ว อีกฝ่ายยังเป็นคนค้ำประกันให้เขาได้กลับประเทศ หากเรื่องไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงจนเกินไป จะช่วยสักหน่อยก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

“ไม่ได้มาขอให้ช่วย แต่เป็นภารกิจ นายจะรับไหม? จิ้งจอกดำ”

คุณกงมองเขา ไม่ได้ตอบตรงๆ แต่ย้อนถามกลับมา

หวังเทียนหันไปมองคุณกงด้วยแววตาจริงจัง ดูท่าเรื่องนี้คงจะยุ่งยากไม่เบา คุณกงถึงไม่อยากใช้เรื่องบุญคุณส่วนตัวมาขอร้อง นั่นหมายความว่ามันอันตรายมากงั้นสิ?

“ค่าตอบแทนล่ะครับ?” หวังเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถาม

“คำสัญญาหนึ่งข้อ” คุณกงชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

“สัญญาเรื่องอะไร?” หวังเทียนถามไล่เลียงอย่างสงสัย

“ถ้าวันไหนนายก่อเรื่องในอาณาเขตของหัวเซี่ย ฉันจะออกหน้าช่วยชีวิตนายอย่างสุดกำลังหนึ่งครั้ง” คุณกงสบตาเขาแล้วพูดอย่างจริงจัง

“เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?” คิ้วของหวังเทียนขมวดเข้าหากันแน่น นี่กะจะให้เขาเอาชีวิตไปทิ้งหรือไง

หวังเฟิงเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อย ต้องรู้ก่อนว่าอาจารย์ของเขามีอิทธิพลบารมีมากแค่ไหน ขนาดเขายังรู้ไม่หมดเลย

เขารู้เพียงแค่ว่าคนระดับบนสุดของกองบัญชาการสำนักงานความมั่นคงที่เมืองหลวง คืออดีตสหายร่วมรบของอาจารย์…

ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่ออาจารย์ยอมยื่นข้อเสนอนี้ออกมา เขาก็ต้องทำตามที่พูดแน่นอน เพราะในวงการข่าวกรอง บางครั้งความซื่อสัตย์คือสิ่งที่เปราะบางที่สุด แต่ก็สำคัญที่สุดเช่นกัน

หวังเทียนย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี เขาถึงได้ขมวดคิ้ว นั่นแปลว่าภารกิจครั้งนี้จะต้องยุ่งยากมาก ยุ่งยากสุดๆ

“ฉันบอกข้อมูลคร่าวๆ ให้นายได้บ้าง แล้วนายค่อยตัดสินใจ อยากฟังไหมล่ะ?”

คุณกงมองหวังเทียนที่กำลังคิดหนักแล้วพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

พอหวังเทียนพยักหน้า คุณกงจึงเล่าสถานการณ์ภารกิจคร่าวๆ ให้ฟัง

หลังจากหวังเทียนตั้งใจฟังจนจบ เขากลับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะมองคุณกงด้วยสายตาแปลกๆ

“คุณยอมทุ่มไพ่ใบใหญ่ขนาดนี้ เพียงเพื่อหาตัวประกันความเสี่ยงเนี่ยนะ?”

“เพราะว่าตัวประกันความเสี่ยงตัวนี้ มันจำเป็นต้องมี!”

“แล้วเวลากำหนดไว้เมื่อไหร่ล่ะครับ?”

“อีกสามวัน ฉันต้องใช้เวลาเรียกระดมคน”

“ก็ได้ ภารกิจนี้ผมรับ!”

หวังเทียนตกลง ถึงแม้มันจะมีความอันตรายอยู่บ้าง แต่ถ้าเขาเป็นแค่แผนสำรองเพื่อป้องกันความเสี่ยงละก็ การแลกกับค่าตอบแทนระดับนี้ มันก็คุ้มค่าพอที่จะเสี่ยงดูสักตั้ง