บทที่ 69 เรียกพวกมาช่วย

คุณกงคุยกับเขาจนดึกดื่น ทั้งสองคนใช้เวลาส่วนใหญ่ถกกันเรื่องสถานการณ์ไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้น

“งั้นขอยืนยันเนื้อหาภารกิจขั้นสุดท้ายอีกรอบครับ” พอเป็นเรื่องภารกิจ หวังเทียนก็จริงจังขึ้นมาทันที

“ผมมีอิสระในการเคลื่อนไหว ไม่ต้องรับคำสั่งจากใคร คุณติดต่อกับผมคนเดียว ผมมีหน้าที่แค่ทำให้แน่ใจว่าของชิ้นนั้นจะไม่ตกไปอยู่ในมือคนอื่นก็พอ”

“เรื่องการปฏิบัติการพวกคุณรับผิดชอบไป แต่แน่นอน ถ้ามีโอกาส ผมก็พาของกลับประเทศได้โดยตรง”

“ถูกต้อง” คุณกงพยักหน้า ปฏิบัติการครั้งนี้ตัวเขาเองก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว

“ผมไม่มีปัญหาแล้วครับ” หวังเทียนพยักหน้า บ่งบอกว่าตนเข้าใจเนื้อหาภารกิจกระจ่างแจ้งแล้ว

“อาจารย์ครับ แล้วผมล่ะ” หวังเฟิงรอจนทั้งคู่คุยจบถึงค่อยเอ่ยถามเสียงเบา

ในเมื่อคุณกงให้เขาอยู่ต่อ ย่อมต้องมีภารกิจมอบหมายให้แน่

“นายจัดคนกลุ่มหนึ่ง แล้วตามฉันไป” คุณกงหันไปมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้หวังเฟิงประหลาดใจไม่น้อย

“ไม่ใช่แค่ผมเหรอครับ ต้องดึงคนมาอีกกลุ่มหนึ่งด้วยเหรอ”

แต่คนของเขาไม่มีประสบการณ์ภารกิจต่างแดนกันเลยสักคน

“ใช่” คุณกงพูดจาสั้นกระชับเสมอ

“คนของผมเกรงว่าจะรับมือไม่ไหวนะครับ” หวังเฟิงพูดอย่างอ้อมค้อม

“เพราะอย่างนี้ไง ฉันถึงดึงพวกนายไป” คุณกงมองท่าทางสงสัยของเขา แล้วอธิบายสั้นๆ

“ฉันต้องยอมเสี่ยงหน่อยเพื่อดึงความสนใจของบางกลุ่ม ต่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าฉันจงใจ แต่ขอแค่ฉันปรากฏตัว พวกมันก็ต้องงับเหยื่อแน่นอน”

“พวกนายไม่มีประสบการณ์ภารกิจต่างแดน ในสายตาพวกมันก็แค่ไก่อ่อน ฉันจะเอาพวกนายไปตกปลาตัวใหญ่สักสองสามตัว”

คุณกงพูดถึงตรงนี้ก็ส่งสายตาถามว่ายังมีปัญหาอะไรอีกไหม

“แล้วความปลอดภัยของอาจารย์ล่ะครับ” หวังเฟิงอดกังวลไม่ได้ กลัวว่าพวกตนจะทำอะไรพลาดจนทำให้อาจารย์ตกอยู่ในอันตราย

“ฉันจัดการของฉันไว้แล้ว” คุณกงเห็นหวังเฟิงพยักหน้าก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอีกประโยคที่ทำให้สีหน้าของหวังเฟิงเปลี่ยนไปทันที

“พาน้องสาวนายไปด้วย”

“อาจารย์ครับ นี่มันผิดระเบียบนะครับ!” หวังเฟิงเริ่มร้อนรน

คนที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ห้ามอยู่ในภารกิจเดียวกันเด็ดขาด เพื่อป้องกันไม่ให้ความรู้สึกส่วนตัวส่งผลกระทบต่องาน

ครั้งก่อนที่สนามบิน แม้ตนอยากจะให้หยางเถียนได้สั่งสมประสบการณ์บ้าง ก็ยังทำได้แค่วางตำแหน่งให้เธออยู่ตรงมุมไกลๆ คอยทำงานไม่สำคัญ ซึ่งนั่นก็ถือว่าเฉียดเส้นกฎระเบียบมากแล้ว

ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าพวกตนต้องไปเป็นเหยื่อล่อ ย่อมอันตรายถึงชีวิตแน่นอน

ถ้าหยางเถียนไปด้วย เขาเองก็กลัวว่าจะบัญชาการผิดพลาดเพราะห่วงเธอ แถมวินัยภายในก็ไม่อนุญาตด้วย

“นี่คือคำสั่ง” คุณกงเอ่ยเพียงสี่คำ

“รับทราบครับ!” หวังเฟิงยืดตัวตรงตอบรับตามสัญชาตญาณ ก่อนจะกัดฟันถามต่ออีกประโยค

“แต่ทำไมต้องให้เธอไปด้วยล่ะครับ” เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่ามีเหตุผลอะไรต้องเอาหยางเถียนไปด้วย

คุณกงปรายตามองลูกศิษย์ ยังไม่ค่อยโตเท่าไหร่จริงๆ แต่ในฐานะอาจารย์ เขาก็ยอมอธิบายให้ฟัง

“บางครั้ง ต่อให้เป็นการแสดง ละครตบตามันก็ต้องแนบเนียนหน่อย ไม่อย่างนั้นพวกที่โผล่มาก็จะมีแต่กุ้งฝอย”

“หยางเถียนมีประสบการณ์น้อยที่สุด ฉันต้องการให้เธอเปิดเผยตำแหน่งของพวกเราออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ”

“พูดตรงๆ ว่าเธออ่อนสุดก็จบแล้ว คุณนี่แผนร้ายกาจชะมัด” หวังเทียนอดพึมพำขึ้นมาไม่ได้

“ต่อหน้าผลประโยชน์ของชาติ ทุกอย่างต้องยอมถอยให้หมด”

คุณกงตวัดสายตามองเจ้าหมอนี่ที่เติบโตในต่างแดนตั้งแต่เด็ก ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้หวังเทียนต้องฉุกคิด

“เอาละ พรุ่งนี้นายจะได้ใบอนุญาตออกนอกประเทศ”

“ส่วนนาย พรุ่งนี้จะได้รับการอนุมัติการปฏิบัติการครั้งนี้จากเบื้องบน”

“ไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหม ถ้าไม่มี ฉันจะไปพักผ่อนแล้ว” คุณกงพูดจบก็ไม่รอให้ทั้งสองคนตอบ เดินตรงเข้าไปในห้องนอนแขกทันที

หวังเทียนบอกว่าจะลงไปซื้อบุหรี่สักซอง ทิ้งให้หวังเฟิงนั่งคิดทบทวนรายละเอียดการปฏิบัติการอยู่ตามลำพังในห้อง

พอหวังเทียนเดินออกมาจากมินิมาร์ท ก็หาม้านั่งใต้ตึกนั่งลง

หลังจากจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรไปยังเบอร์หนึ่ง

“สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ” เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยทักทายขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษ

“สายสัญญาณลับ ทุ่งหญ้า สิงโต นายพราน ทิวลิป” หวังเทียนอัดบุหรี่เข้าปอดไปหนึ่งคำแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“รับทราบค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ”

ราวหนึ่งนาทีต่อมา ปลายสายก็มีเสียงงัวเงียดังกึ่งหลับกึ่งตื่น

“ใครหาฉัน”

“ราชสีห์ ฉันเอง” หวังเทียนได้ยินเสียงนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก

“มีเรื่องอะไร” พอได้ยินว่าเป็นหวังเทียน ราชสีห์ก็หาวฟอดใหญ่แล้วถามเรื่อยเปื่อย

“ฉันต้องการหน่วยหนึ่ง” หวังเทียนเปิดประเด็นตรงไปตรงมา

“ค่าจ้างล่ะ” ราชสีห์ไม่ถามว่าจะเอาไปทำอะไร ถามแค่ว่าเขาจ่ายอะไรได้บ้าง

ถ้าแค่เรื่องส่วนตัวแล้วจะขอให้ช่วย หวังเทียนคงไม่โทรมาทางสายนี้ แต่คงโทรเข้าเบอร์ส่วนตัวไปแล้ว

นั่นแปลว่าหวังเทียนกำลังคุยธุรกิจกับเอสจีตามขั้นตอนอย่างเป็นทางการ

“เงินในบัญชีต่างประเทศทั้งหมดของฉันล่ะ พอไหม” หวังเทียนหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

ราชสีห์ที่เพิ่งเสร็จภารกิจและกำลังพักผ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในยุโรป ได้ยินความหน้าด้านนี้เข้าไปถึงกับพูดไม่ออก

“จะจับเสือมือเปล่าเรอะ” ราชสีห์ถอนหายใจอย่างเอือมระอา

“หึๆ” หวังเทียนหัวเราะแก้เก้อ

“หน่วยเก้า พอมั้ยล่ะ” ราชสีห์ยอมตกลงจนได้ ถึงอย่างไรค่าตอบแทนภารกิจจะมากจะน้อยเขาก็เป็นคนกำหนดเองอยู่แล้ว

“ได้ ได้เลย” หวังเทียนพยักหน้ารัวๆ

“เอาละ ตั้งแต่นี้ไปหน่วยเก้าเป็นของแก วางสายละนะ” ราชสีห์พูดจบก็ตัดสายทันที

หวังเทียนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก คุณกงให้เขาเป็นหลักประกันความเสี่ยง ลำพังตัวเขาคนเดียวย่อมไม่พอ ความหมายแฝงของตาเฒ่าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนั้นก็คือจะดึง ‘แส้แห่งพระเจ้า’ เข้ามาร่วมด้วยนั่นเอง

ทว่าพวกเขาน่ะ ขนาดคำสั่งของ ‘คณะกรรมการบริหาร’ เอสจีก็ยังไม่ยอมฟัง ราชสีห์กับบิ๊กบอสจะรับงานหรือไม่ล้วนขึ้นอยู่กับอารมณ์ทั้งนั้น

ก็มีแต่เขานี่แหละที่อาศัยสายสัมพันธ์ข้ามขั้นตอนมากมาย สามารถติดต่อสายตรงถึงราชสีห์ได้ทันที และยังเจาะจงให้ทีมปฏิบัติการของ ‘แส้แห่งพระเจ้า’ มารับงานนี้ได้อีก

ลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นดูสิ ถ้าเอสจียอมส่งหน่วยหัวกะทิวงนอกมาให้สักหน่วย ก็ต้องแอบไปดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว

ปัจจุบัน ‘แส้แห่งพระเจ้า’ มีไว้เพื่อการป้องปรามเสียมากกว่า การที่ราชสีห์กับพวกพ้องยังรับงานอยู่ ก็เพื่อรักษาสภาพความพร้อมรบของตัวเองไว้เท่านั้น

พอบุหรี่มวนที่สองหมดลง โทรศัพท์ของหวังเทียนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ฮ่าๆ ได้ยินว่านายจ้างพวกเราเหรอ” พอเขากดรับสาย เสียงห้าวหาญของกุหลาบก็ดังลั่นขึ้นมาทันที

“อืม ฉันต้องไปจัดการธุระหน่อย”

“วัน เวลา สถานที่” กุหลาบไม่อ้อมค้อม ถามเข้าประเด็นทันที

“ภายในสองวัน ไปให้ถึงบ็อกด์ของมองโกเลีย ฉันจะไปสมทบกับพวกเธอที่นั่น”

“รับทราบ” กุหลาบพูดจบก็ถามเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ต่อ หวังเทียนจึงเอ่ยกำชับไปในที่สุด

“เอาอุปกรณ์เดิมของฉันตอนที่ยังอยู่ในทีมติดมาด้วยนะ”

“นายจะลงมือเองด้วยเหรอ”

“กันไว้ดีกว่าแก้น่ะ”

“ครบชุดเลยไหม”

“ชุดรบภาคสนามชุดนั้นแหละ”

“โอเค อีกสองวันเจอกัน”

กุหลาบไม่ได้ซักไซ้รายละเอียดภารกิจ ถึงอย่างไรพอเจอหน้าหวังเทียนค่อยถามก็ยังไม่สาย

ส่วนศัตรูจะเป็นใครน่ะเหรอ

มันเกี่ยวอะไรกับพวกเธอด้วยล่ะ