บทที่ 70 ประเทศมองโกเลีย

แม้คุณกงจะบอกหวังเทียนว่าขอแค่ไปถึงมองโกเลียภายในสามวันก็พอ

แต่พอถึงช่วงเที่ยงของวันที่สอง เขาก็ยังคงออกเดินทางไปพร้อมกับคุณกงอยู่ดี เพราะเขาต้องรีบไปสมทบกับพวกกุหลาบก่อน แล้วค่อยออกสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ

ก่อนไป หวังเทียนแวะบอกเฉียนหยางไว้ตามมารยาท ซึ่งการที่เขาจะออกเดินทางไกลอีกครั้ง เฉียนหยางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หวังเทียนไม่ใช่เด็กสามขวบ จะไปไหนมาไหนมันมีอะไรให้ต้องแปลกใจกัน

หลังจากหวังเทียนกับคุณกงนั่งเครื่องบินตรงไปถึงอูลานบาตอร์ เมืองหลวงของมองโกเลีย ทั้งสองก็แยกย้ายกันทันที

คุณกงก้าวขึ้นรถยนต์คันหนึ่งที่มารอรับอยู่นอกสนามบินล่วงหน้า เขาต้องไปเตรียมการจัดการเรื่องบางอย่าง

ส่วนหวังเทียนตรงดิ่งไปยังสถานีขนส่งผู้โดยสาร เพื่อต่อรถไปยังเมืองบ็อกด์และหาจุดพักแรมก่อน

ก่อนแยกทาง คุณกงให้เบอร์โทรศัพท์หนึ่งเบอร์พร้อมพิกัดจุดนัดพบฉุกเฉินแก่เขาไว้

นับแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ทั้งสองจะไม่พบหน้ากันในมองโกเลียอีก เว้นเสียแต่จะเจอสถานการณ์คอขาดบาดตายเท่านั้นถึงจะติดต่อกันผ่านสายนี้

คุณกงคิดจะจัดหาเซฟเฮาส์ให้เขาอยู่เหมือนกัน แต่หวังเทียนปฏิเสธ เรื่องบางเรื่องจัดการเองย่อมปลอดภัยและสบายใจกว่า

บ็อกด์เป็นเพียงเมืองเล็กๆ ที่ขนาดไม่ได้ใหญ่นัก และรายล้อมไปด้วยทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ผืนยักษ์

เขานั่งรถบัสโดยสารสภาพเก่ากึ๊กที่กระเด้งกระดอนจากอูลานบาตอร์อยู่นานกว่าครึ่งค่อนวัน กว่าจะกระเสือกกระสนมาถึงที่นี่ได้

หลังจากลงจากรถ หวังเทียนก็ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงเดินสำรวจทั่วทั้งเมืองเล็กๆ แห่งนี้จนปรุโปร่ง

สถานที่แห่งนี้จะใช้เป็นฐานที่มั่นชั่วคราว เขาจำเป็นต้องปักหลักรอสัญญาณที่คุณกงจะส่งมาให้ที่นี่

เพราะถึงแม้จะได้เบาะแสมาแล้ว แต่คุณกงยังจำเป็นต้องส่งคนไปยืนยันให้แน่ชัดก่อน โดยเฉพาะสายลับฝังตัวคนนั้นของเอริกที่คุณกงต้องไปพบหน้าด้วยตัวเอง

ตอนนี้ทำได้เพียงระบุขอบเขตคร่าวๆ ว่าอยู่แถวเมืองบ็อกด์ ส่วนพิกัดที่แน่ชัดมีแต่ต้องรอข่าวจากคุณกงเท่านั้น

หวังเทียนยอมควักกระเป๋าจ้างชายคนหนึ่งที่พูดภาษาหัวเซี่ยได้ ให้ช่วยพาไปติดต่อเช่าบ้านพักพร้อมลานกว้างตรงชายขอบเมือง

สาเหตุที่เลือกหมอนี่ เพราะตอนเดินสำรวจในเมือง เขาบังเอิญได้ยินอีกฝ่ายคุยเล่นกับเพื่อนว่าเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่หัวเซี่ยมาก่อน

แถมวันพรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางไปยังเมืองอูลานกอมทางตะวันตกสุดของมองโกเลียเพื่อเยี่ยมญาติ หวังเทียนถึงได้ตัดสินใจใช้บริการ

นับว่ายังโชคดีที่หน้าตาของคนมองโกเลียไม่ได้ต่างจากคนหัวเซี่ยมากนัก ดังนั้นถึงหวังเทียนจะพูดภาษาท้องถิ่นไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ดูสะดุดตาจนผิดสังเกต

ภายในห้องพัก หวังเทียนก้มมองแผนที่ท้องถิ่นที่ซื้อติดมือมาจากอูลานบาตอร์ พลางเพ่งดูสภาพภูมิประเทศรอบๆ บ็อกด์อย่างละเอียด

หลังจากทำเครื่องหมายลงบนแผนที่ไปหลายจุด เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาพายุ

แม้คุณกงจะคอยแชร์ข้อมูลข่าวกรองล่าสุดให้แบบเรียลไทม์ แต่หวังเทียนก็ยังต้องการเตรียมแผนสองสำรองไว้เสมอ

“เทียน น้องชายฉัน เมื่อไหร่แกจะมากรุงเทพฯ สักทีวะ”

“ไว้ค่อยว่ากัน ช่วงนี้ยุ่งๆ ว่ะ”

“ยุ่ง? ยุ่งเรื่องอะไรของแก?”

พายุที่อยู่ไกลถึงกรุงเทพฯ พอได้ยินคำพูดของหวังเทียน น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

เท่าที่เขารู้จักหวังเทียนมา ปกติมีแค่ตอนติดภารกิจเท่านั้นแหละที่หมอนี่จะบอกว่ายุ่ง

แต่หวังเทียนล้างมือถอนตัวออกจากองค์กรไปแล้วนี่หว่า แถมประเทศที่อาศัยอยู่ตอนนี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินที่สุดแท้ๆ

แล้วมันกำลังยุ่งกับอะไรกันแน่?

"รายละเอียดยังไม่สะดวกพูด ตอนนี้ฉันอยากให้นายช่วยอะไรหน่อย"

"ว่ามาเลย"

"ช่วยจับตาความเคลื่อนไหวทางฝั่งมองโกเลียให้ที มีอะไรผิดปกติรีบโทรบอกฉันทันที" หวังเทียนบอกเสียงเรียบ

"มองโกเลียเรอะ? มึงมุดเข้าไปในวังวนตรงนั้นได้ยังไงวะ?"

พายุไม่เข้าใจ ไหนบอกว่าจะใช้ชีวิตสงบสุขอยู่ที่หัวเซี่ยไงวะ?

"มีอะไรเหรอ?" หวังเทียนรีบถาม

"รายละเอียดฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกนะ แกก็รู้ ที่พรรค์นั้นไม่มีอะไรดึงดูดให้องค์กรต้องไปสนใจสักนิด"

"แต่ตั้งแต่เมื่อวานนี้เป็นต้นมา หลายประเทศในแถบเอเชียต่างทยอยส่งคนเดินทางไปที่นั่นผ่านช่องทางต่างๆ เต็มไปหมด"

"ที่แปลกที่สุดคือ บางประเทศในแถบยุโรป โดยเฉพาะพวกซีไอเอ ก็ส่งคนแทรกซึมเข้าไปที่นั่นระลอกแล้วระลอกเล่าเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่โดนหัวเซี่ยกับรัสเซียสกัดกั้นไว้ตรงแนวชายแดนหมด"

"แกอย่าบอกนะว่าอยู่ที่นั่นด้วยน่ะ? แถวนั้นต้องมีเรื่องใหญ่แน่ๆ ทางที่ดีแกรีบชิ่งออกมาจะดีกว่า"

"อย่าเพิ่งซักเลย ไม่สะดวกพูดจริงๆ นายแค่ช่วยสังเกตความเคลื่อนไหวทางฝั่งนี้ให้ฉันก็พอแล้ว" หวังเทียนบอกอย่างจนใจ

"เออๆ เข้าใจแล้ว ระวังตัวด้วยล่ะ"

พอพายุวางสายไป หวังเทียนก็พึมพำกับตัวเอง

"ยังดีนะที่นี่คือมองโกเลีย ถ้าเป็นที่อื่นละก็ ปู่คนนี้ไม่มีทางโผล่หัวมาเด็ดขาด!"

——————————

หลังจากหวังเฟิงไปส่งอาจารย์และหวังเทียนเสร็จ เขาก็รีบดิ่งกลับมาที่สำนักงานความมั่นคงทันที และเป็นไปตามคาด คำอนุมัติปฏิบัติการถูกส่งลงมาเรียบร้อยแล้ว

ในเมื่ออาจารย์สั่งให้พาหยางเถียนไปด้วย เขาก็เลยเลือกดึงหน่วยสองไปทั้งหน่วยเลย ยังไงซะจะพาใครไปก็ไม่ต่างกัน พวกเขาไม่มีใครเคยมีประสบการณ์ทำภารกิจนอกประเทศสักคน

ภายในห้องประชุม จางเหว่ยและฉีจื้อต่างพากันงุนงง ไม่รู้ว่าจู่ๆ หวังเฟิงเรียกหน่วยสองมารวมตัวกันทำไม

"พี่ฉี เรื่องอะไรกันเหรอครับ" จ้าวถงที่นั่งอยู่ข้างหลังฉีจื้อกระซิบถาม

ฉีจื้อส่ายหน้า เขาก็มืดแปดด้านเหมือนกัน

"หัวหน้าคะ?" หยางเถียนเองก็หันไปกระซิบถามบ้าง

"รอผู้กองเถอะ เดาสุ่มไปก็ไม่มีประโยชน์" จางเหว่ยตอบอย่างสุขุม

ไม่นานนัก หวังเฟิงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงานของผู้นำระดับสูงก็ก้าวเข้ามาในห้องประชุม

เขาไม่พูดจาไร้สาระให้เสียเวลา เพราะเวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว

"ฟังคำสั่ง!"

สมาชิกทุกคนในหน่วยสองยืดตัวตรงทันควัน ทุกสายตาจับจ้องไปยังหวังเฟิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบกริบ

"ตอนนี้บ่ายโมงครึ่งตามเวลาปักกิ่ง ทุกคนมีเวลาหกชั่วโมงกลับบ้านไปเก็บของและร่ำลาครอบครัว ทุ่มครึ่งกลับมารวมพลที่นี่ เราจะขึ้นเครื่องบินออกนอกประเทศเพื่อปฏิบัติภารกิจพิเศษตอนสามทุ่มตรง"

"รายละเอียดภารกิจ เป็นความลับ!"

"สถานที่ปฏิบัติภารกิจ เป็นความลับ!"

"ยุทโธปกรณ์ ไปถึงแล้วค่อยเปลี่ยนและเบิกรับที่โน่น ห้ามซักถาม เลิกแถวได้!"

หวังเฟิงพูดจบก็เตรียมจะก้าวออกจากห้อง ทว่าก่อนพ้นประตู เขาชะงักแล้วหันกลับมามองลูกทีม แม้ทุกคนจะมีแววตาฉงนสงสัย แต่ก็ยังคงมองตรงมาที่เขาอย่างสงบนิ่ง

"บนโต๊ะมีกระดาษกับปากกา เขียนจดหมายสั่งเสียไว้ซะ ตามระเบียบปฏิบัติ เขียนเสร็จวางทิ้งไว้บนโต๊ะ จะมีเจ้าหน้าที่เฉพาะทางมารวบรวมเก็บรักษาไว้ให้"

หลังถอนหายใจและสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบอีกสองประโยค หวังเฟิงจึงหันหลังเดินจากไป

ระหว่างทางตอนไปส่งอาจารย์ คุณกงเคยบอกกับเขาไว้ว่า การเป็นเหยื่อล่อต้องมีสำนึกของการเป็นเหยื่อ ในเมื่อคิดจะตกปลา ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกปลากลืนกินเอาไว้ด้วย

ส่วนเหตุผลที่เลือกทีมของเขา ก็เพราะทีมสำนักงานความมั่นคงของเมืองเสิ่นหยางถือเป็นแนวหน้าระดับหัวแถวของพื้นที่ภาคเหนือทั้งหมด

แม้จะไม่เคยมีประสบการณ์ทำภารกิจนอกประเทศ แต่ในฐานะพื้นที่ที่ต้องปะทะประลองเชิงกับเกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ และญี่ปุ่นอยู่เป็นประจำ พวกเขาจึงผ่านการฝึกอบรมที่เกี่ยวข้องมาไม่น้อย

มีฝีมือ แต่ไร้ประสบการณ์ นั่นย่อมหมายความว่าจะต้องเผยช่องโหว่ออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และนั่นก็คือผลลัพธ์ที่คุณกงต้องการพอดี

เหมือนที่คุณกงเคยกล่าวไว้ ละครตบตาก็ต้องเล่นให้มันแนบเนียนครบทุกฉาก

ในเงามืด คุณกงย่อมเตรียมแผนการอื่นสำรองไว้อยู่แล้ว แต่เขาจะไม่บอกคนพวกนี้ และหวังเฟิงเองก็จะไม่บอกเช่นกัน

เพราะคุณกงต้องการให้พวกเขาใช้ขีดความสามารถและสมาธิขั้นสูงสุดคอยอารักขาอยู่ข้างกาย เขาต้องการกลุ่ม "นักแสดง" ที่สมจริงที่สุด

เมื่อหวังเฟิงเดินพ้นออกไป สมาชิกทีมสองต่างหันมาสบตากัน ไม่มีใครปริปากพูดจาหรือส่งเสียงเซ็งแซ่ ทุกคนเพียงก้มหน้าหยิบกระดาษและปากกาตรงหน้าขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ แล้วเริ่มจรดปลายปากกาเขียนอย่างรวดเร็ว

จางเหว่ยกับฉีจื้อเป็นสองคนที่เขียนเสร็จก่อนใครเพื่อน

ทว่าหลังจากลุกขึ้นยืน จางเหว่ยก็กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"จำไว้ พวกเราคือสำนักงานความมั่นคงแห่งหัวเซี่ย อย่าลืมคำปฏิญาณในวันที่ก้าวเข้ามาที่นี่"

พูดจบเขาก็เป็นคนแรกที่ก้าวเท้าเดินออกไป โดยมีฉีจื้อเดินตามหลังไปติดๆ

จากนั้น สมาชิกคนแล้วคนเล่าต่างก็เขียนเสร็จแล้วทยอยเดินจากไปท่ามกลางความเงียบงัน

พอถึงเวลาหนึ่งทุ่มตรง ทุกคนก็กลับมารวมตัวกันครบถ้วน หวังเฟิงไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว พาทีมสองมุ่งหน้าตรงไปยังสนามบินทันที

จากนั้นก็ก้าวขึ้นเครื่องบินโดยสารขนาดเล็กที่ประสานงานเตรียมไว้ล่วงหน้า บินทะยานตรงสู่ประเทศมองโกเลียทันที