บทที่ 71 เหอะ ผู้ชาย

“เทียน พวกเรามาถึงแล้ว” ช่วงสายของวันถัดมา หวังเทียนก็ได้รับสายจากกุหลาบ

“ใช้ถนนเส้นกลาง เข้ามาทางฝั่งตะวันออกของเมือง ฉันรอพวกนายอยู่ตรงนี้” หวังเทียนพูดจบก็เดินออกมารอนอกลานบ้าน

ไม่นานนัก รถออฟโรดคันยักษ์สองคันก็แล่นเข้ามา ก่อนจะค่อยๆ จอดลงตรงหน้าเขา

“เทียน พวกเรามาแล้ว!” หญิงสาวร่างบึกบึนคนหนึ่งกระโดดลงมาจากรถตั้งแต่ยังจอดไม่สนิทดี แล้วโผเข้ากอดเขาเต็มแรง

“แรงดีขึ้นอีกแล้วนะเนี่ย” พอเธอปล่อยแขน หวังเทียนก็เอ่ยแซวแกมชม

ใช่แล้ว หญิงสาวคนนี้ก็คืออดีตรองหัวหน้าของเขา ปัจจุบันเป็นหัวหน้าหน่วยเก้า เอวา อิวานอฟ หรือโค้ดเนมกุหลาบ สัญชาติรัสเซีย

“แต่ร่างกายนายกลับถดถอยลงไปนะ” กุหลาบชกเข้าที่อกเขาเบาๆ หมัดหนึ่ง เอ่ยอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

ในทีมปฏิบัติการระดับพวกเขา ผู้หญิงบอบบางไม่มีทางเอาชีวิตรอดได้ ด้วยความเข้มข้นของการฝึกและความเสี่ยงตายของภารกิจ หากร่างกายอ่อนแอกว่าคนอื่นแค่นิดเดียวก็อาจหมายถึงความตาย

เพราะงั้นภาพสาวสวยหุ่นเพรียวลมสุดเซ็กซี่ที่มักเห็นในหน่วยทั่วไป จึงไม่มีทางปรากฏในทีมของพวกเขาเด็ดขาด ทุกคนล้วนเป็นหญิงแกร่งที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ร่างกายกำยำล่ำสัน

“เกือบสองปีแล้วที่ไม่ได้ฝึกหนักขนาดนั้น แค่วิ่งทุกวันแล้วก็เข้ายิมบ้างเป็นบางที ไม่แย่ไปกว่านี้ฉันก็พอใจแล้ว”

หวังเทียนอธิบาย จากนั้นก็ชนกำปั้นกับชายร่างยักษ์สองคนที่เดินตามหลังเอวามา

“เทียน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“ไม่ได้เจอกันนาน อังเดร แล้วก็นายด้วย ลูก้า”

คนที่อยู่ทางซ้ายมือสูงเกือบ 190 เซนติเมตร ล่ำบึ้กเหมือนหมี เขาคือสหายที่ก้าวออกมาจากค่ายฝึกพร้อมกันกับเขาตั้งแต่แรก อังเดร เชคอฟ โค้ดเนมกริซลี สัญชาติรัสเซีย

ส่วนคนที่อยู่ทางขวามีใบหน้าแบบชาวเจอร์แมนิกแท้ๆ ตัวเตี้ยกว่าอังเดรเล็กน้อย เป็นอีกคนที่จบจากค่ายฝึกมารุ่นเดียวกัน ลูก้า ฟิชเชอร์ โค้ดเนมม้าลาย สัญชาติเยอรมัน

เมื่อนับรวมกับหวังเทียนที่มีโค้ดเนมจิ้งจอกดำ และจางเหวินที่มีโค้ดเนมลิงซ์

พวกเขาสี่คนคือทหารใหม่เพียงสี่คนสุดท้ายที่เหลือรอดจากรุ่นนั้น และเป็นรุ่นสุดท้ายที่ราชสีห์ลงมือฝึกสอนด้วยตัวเอง

จากนั้น หวังเทียนก็ทักทายคนอื่นๆ ที่ทยอยลงมาจากรถทีละคน

“ไม้ขีด ซิการ์ พวกนายสองคนขับรถเข้ามาข้างในเลย ลานบ้านกว้างพอ”

มองโกเลียเป็นประเทศที่มีพื้นที่กว้างใหญ่แต่ประชากรเบาบาง บ้านที่เขาเช่าจึงมีลานกว้างเกือบเท่าครึ่งสนามฟุตบอล

หลังจากบอกคนขับรถทั้งสองคนแล้ว หวังเทียนก็พากลุ่มของกุหลาบเดินเข้าบ้านไปก่อน

“หัวหน้า สบายดีไหม” คนที่เอ่ยปากเป็นชายหน้าตาแบบชาวเอเชีย ส่วนสูงพอๆ กับหวังเทียน แต่มีรูปร่างหนาบึกบึน ไว้ผมทรงสกินเฮดสั้นเกรียน ดูทะมัดทะแมงและกระฉับกระเฉงเป็นพิเศษ

“ทันกวย ฉันว่านายดำขึ้นอีกแล้วนะเนี่ย” หวังเทียนยิ้มหยอกก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงเอ่ยด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“ก็เรื่อยๆ ใช้ชีวิตสงบดี แค่น่าเบื่อไปหน่อย”

ทันกวย จิรานะ ชาวไทย เป็นลูกทีมที่หวังเทียนดึงเข้ามาร่วมทีมในภายหลัง โค้ดเนมกล้วย

“ผมว่านะหัวหน้า หัวหน้าน่าจะกลับมาอยู่กับพวกเรา ชีวิตสงบสุขเรื่อยเปื่อยพรรค์นั้นมันจะไปมีอะไรน่าสนใจ”

“ใช่ เดวิดพูดถูก” ชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนคนพูดเมื่อกี้แทบจะถอดแบบกันมาพยักหน้าเห็นด้วย

เดวิด บราวน์ กับจอห์น บราวน์ ทั้งสองเป็นพี่น้องฝาแฝดชาวอเมริกัน มีโค้ดเนมว่าศูนย์เล็งกับแทรกเตอร์

ทั้งคู่คือสมาชิกรุ่นสุดท้ายที่หวังเทียนรับเข้ามาตอนที่เขายังคุมทีมอยู่

เมื่อรวมกับไม้ขีดและซิการ์ที่อยู่ด้านนอก พวกเขาทั้งแปดคนก็คือสมาชิกทั้งหมดของหน่วยเก้าในปัจจุบัน

เพียงแต่สองคนหลังสุดนั้นหวังเทียนไม่ได้สนิทสนมด้วยเท่าไหร่ เป็นคนที่กุหลาบดึงเข้ามาเสริมหลังจากที่เขาออกจากทีมไปแล้ว เรียกว่าแค่พอคุ้นหน้าคุ้นตากันเท่านั้น

ดูเหมือนว่าสองปีมานี้ทีมจะยังไม่เสียใครไปเลย หวังเทียนแอบโล่งอกเงียบๆ ในใจ ก่อนจะกลอกตามองบนแล้วสวนสองพี่น้องคู่นั้นกลับไป

“พวกมึงจะไปรู้อะไรวะ ไอพวกบ้าพลังเอ๊ย”

หลังจากเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันนานทักทายพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอ กุหลาบก็เอ่ยตัดบท

“เอาละ ขนของเข้ามาข้างในให้หมด”

จากนั้นเธอก็หันมาถามหวังเทียน

“นายอยากจะลองอุปกรณ์หน่อยไหม”

“ยังก่อน ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” หวังเทียนโบกมือ ยังไงพวกเขาก็ต้องอยู่ที่นี่กันอีกสองสามวัน เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน

“กุหลาบ ทันกวย พวกเธอสองคนตามฉันมา ออกไปเดินดูรอบๆ สำรวจภูมิประเทศกันหน่อย”

แม้จุดปฏิบัติภารกิจอาจไม่ใช่ที่นี่ แต่ในเมื่อต้องปักหลักอยู่หลายวัน การทำความคุ้นเคยกับเส้นทางและพื้นที่โดยรอบก็ยังจำเป็นอย่างยิ่ง

“โอเค คนอื่นพักผ่อนได้ กริซลีจัดเวรยามให้เรียบร้อย ฉันกับจิ้งจอกดำและกล้วยจะออกไปดูลาดเลาข้างนอก”

เวลาปฏิบัติภารกิจ พวกเขามักจะเรียกกันด้วยโค้ดเนมเสมอ

พอกริซลีพยักหน้ารับทราบ กุหลาบกับกล้วยก็พกแค่ปืนพกป้องกันตัวคนละกระบอก แล้วทั้งสามคนก็เดินเท้าออกจากบ้านพักไป

หวังเทียนพาทั้งสองคนเดินสำรวจรอบเมืองหนึ่งรอบ จุดประสงค์หลักคือตรวจดูสภาพถนนแต่ละสาย

จากนั้นก็เดินเลียบขอบนอกของตัวเมืองอีกหนึ่งรอบ โชคดีที่เมืองนี้เล็กพอ ไม่อย่างนั้นเดินทั้งบ่ายก็คงไม่ทั่ว

“ช่วงนี้จางเหวินเป็นยังไงบ้าง”

ระหว่างทางเดินกลับ หวังเทียนก็เปิดบทสนทนาเรื่องอื่นขึ้นมา

“สมรรถภาพร่างกายตกลงไปหน่อยเหมือนนายนั่นแหละ แต่ดูท่าทางจะมีความสุขดี”

พูดถึงตรงนี้ กุหลาบก็นึกถึงตอนที่เธอลาพักร้อนแล้วแวะไปหาจางเหวินที่บ้าน ก่อนจะเปรยออกมาอย่างทอดถอนใจ

“ลิลี่มีกำหนดคลอดเดือนมิถุนายนปีหน้า ในที่สุดหมอนั่นก็กำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้ว”

สำหรับคนอย่างพวกเขา การจะมีครอบครัวที่มั่นคงได้มันช่างยากเย็นเหลือเกิน

“หมอนั่นมันดวงดีชะมัดที่คว้าลิลี่ไปได้” ทันกวยพูดขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอิจฉาตาร้อน

เมื่อก่อนลิลี่เคยเป็นพยาบาลอยู่ในหน่วยแพทย์ของเอสจี มีอยู่ครั้งหนึ่งจางเหวินบาดเจ็บหนักจนต้องนอนซมอยู่ในห้องพยาบาลตั้งนาน โดยมีลิลี่คอยดูแลไม่ห่าง

ผลปรากฏว่าพอออกจากโรงพยาบาล หมอนั่นดันมาบอกหวังเทียนกับทุกคนว่า กำลังคบหาเป็นแฟนกับลิลี่อยู่…

เรื่องนี้จุดชนวนความเดือดดาลขึ้นมาทั่วทั้งกลุ่มทันที เพราะพวกเขาก็บาดเจ็บกันอยู่บ่อยๆ พยาบาลสาวสวยรุ่นราวคราวเดียวกันในหน่วยแพทย์ย่อมรู้จักมักจี่กันหมด…

แต่กลับโดนจางเหวินชิงตัดหน้าคว้าไปก่อนคนหนึ่ง พวกเขาจะไม่แค้นได้ยังไง

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่จางเหวินเพิ่งออกจากโรงพยาบาล เจ้าพวกตัวล่ำยังกับแรมโบ้พวกนี้คงจับเขาแขวนคอรุมยำไปแล้ว…

ถึงอย่างนั้น จางเหวินก็ยังถูกลงโทษให้ล้างห้องน้ำไปหนึ่งเดือนเต็มๆ อยู่ดี…

“นายนี่มันขี้อิจฉาตาร้อนของแท้ ในหน่วยแพทย์ก็ยังมีสาวๆ อยู่อีกตั้งหลายคนไม่ใช่หรือไง ถ้ามีความสามารถพอก็ทำแบบจางเหวินบ้างสิวะ” หวังเทียนปรายตามองอีกฝ่ายอย่างดูแคลน

“หัวหน้า ฉันจำได้ว่าคนที่สั่งให้จางเหวินไปล้างห้องน้ำตอนนั้นคือนายไม่ใช่เหรอ” ทันกวยมองใครบางคนด้วยสายตาสงสัย

ทำไมพูดเหมือนเรื่องตอนนั้นไม่เกี่ยวกับตัวเองเลยวะ

“ไม่ใช่แค่ล้างห้องน้ำหรอกนะ หลังจากนั้นมีคนบางคนแอบไปขอให้จางเหวินช่วยเป็นพ่อสื่อให้ด้วยซ้ำ” กุหลาบส่งสายตาดูถูกใส่ใครบางคนทันที

“เหลวไหล! ฉันจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง!”

หวังเทียนแก้ตัวพัลวันด้วยความกระอักกระอ่วน

“จ้ะๆ ฉันเหลวไหลเอง คราวก่อนตอนเจอลิลี่ เธอยังเล่าให้ฟังเลยว่ามีไอ้บ้าบางคนไปข่มขู่เธอ ให้ช่วยนัดพยาบาลคนอื่นออกมากินข้าวด้วย ไม่อย่างนั้นจะหาเรื่องกลั่นแกล้งจางเหวิน”

กุหลาบพูดถึงตรงนี้ก็ปรายตามองใครบางคนอย่างดูแคลนอีกรอบ เหอะ ผู้ชายก็เงี้ยะ