บทที่ 72 ต้มตุ๋นเข้าไป แหลต่อให้เนียน

อีกด้านหนึ่ง หวังเฟิงกับพวกพ้องก็เพิ่งจะมาสมทบกับคุณกง

“พาพวกเขาไปเปลี่ยนอุปกรณ์เถอะ เราเตรียมตัวออกเดินทางกันได้แล้ว” คุณกงมองสมาชิกกลุ่มสองที่ยืนอยู่ด้านหลังหวังเฟิง ก่อนจะโบกมือเบาๆ

ลานบ้านที่คุณกงเลือกไม่ต่างจากของหวังเทียนเท่าไรนัก อยู่บริเวณชานเมืองอูลานบาตอร์ พ้นออกไปก็เป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ชายคนหนึ่งที่ยืนเงียบไม่พูดไม่จาอยู่ด้านหลังคุณกงเดินนำพวกหวังเฟิงไปยังห้องข้างๆ จากนั้นก็ชี้ไปที่กล่องใบใหญ่หลายใบที่วางอยู่บนพื้น

“ของทั้งหมดอยู่ในนั้น เปลี่ยนใส่ได้เลย” พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที

“เปลี่ยนอุปกรณ์เถอะ” หวังเฟิงสั่งลูกน้อง จางเหว่ยกับฉีจื้อจึงก้าวเข้าไปเปิดกล่องทีละใบ

เนื่องจากภารกิจของพวกเขาคือการอารักขาคุณกงเท่านั้น จึงไม่มีทางที่จะมีอาวุธหนักอานุภาพสูงให้ใช้ ทั้งหมดเป็นชุดอุปกรณ์รบพิเศษมาตรฐานครบเซต

ประกอบด้วยเสื้อเกราะกันกระสุนระดับสามรุ่น EDS-MV ของค่ายเอลีตที่เลาะเครื่องหมายทิ้ง ถุงมือกันลื่น สนับศอก ซองปืนรัดต้นขา สนับเข่า กระเป๋าคาดขา รองเท้าบูตยุทธวิธี หูฟังยุทธวิธี และอุปกรณ์อื่นๆ

อาวุธหลักคือปืนเล็กยาวจู่โจมบูลพัป QBZ95B ตัวปืนเปล่าหนัก 2.9 กิโลกรัม ยาว 60.9 เซนติเมตร ระยะยิงหวังผล 300 เมตร ขนาดลำกล้อง 5.8 มิลลิเมตร ความจุซองกระสุน 30 นัด

ทว่าปืนเล็กยาวมีเพียงสี่กระบอก มีแค่หวังเฟิง จางเหว่ย ฉีจื้อ และจ้าวถงสี่คนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้พกพาอาวุธนี้

คนอื่นที่เหลือพกเพียงอาวุธระยะประชิดอย่างปืนพก QSZ92 ขนาด 9 มิลลิเมตร

ในกล่องใบอื่นยังมีโดรน เครื่องตรวจจับ กล้องมองกลางคืน และอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่ง แต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องใช้

พวกจางเหว่ยช่วยกันสวมใส่อุปกรณ์อย่างรวดเร็ว จากนั้นหวังเฟิงก็หยิบเอกสารประจำตัวปึกหนึ่งออกมาจากกล่องแล้วแจกจ่ายให้ทุกคน

“จำไว้ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พวกคุณคือคนของโรงงานสรรพาวุธแอลเอชแห่งหัวเซี่ย ครั้งนี้เราพกพาอาวุธเข้ามองโกเลียผ่านช่องทางทางการ จุดประสงค์คือคุ้มกันคุณกงมาสำรวจพื้นที่จริงเพื่อเตรียมความพร้อมในการร่วมมือเชิงลึกกับมองโกเลีย”

รอจนทุกคนได้รับเอกสารประจำตัวแล้ว หวังเฟิงจึงเอ่ยปากอธิบายให้ฟัง

ต้องขอบคุณอีกครั้งที่ที่นี่คือมองโกเลีย พวกเขาถึงสามารถใช้วิธีการทางการเพื่อถือครองอาวุธเข้ามาได้อย่างเปิดเผย ถ้าเป็นที่อื่นคงยาก

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่มีทางพกพาอาวุธทำลายล้างสูงเข้ามาได้อยู่ดี ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นการยั่วยุประเทศอื่น ความสัมพันธ์จะดีแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมให้เข้า

“ซุนอีอีรับผิดชอบการติดต่อสื่อสารและสนับสนุนด้านเทคนิค ปฏิบัติการครั้งนี้ผมเป็นคนคุมเอง จางเหว่ยเป็นรองหัวหน้า มีใครสงสัยอะไรไหม ถ้าไม่มีก็ออกเดินทาง!”

พอหวังเฟิงพูดจบและเห็นว่าไม่มีใครทักท้วง จึงนำทีมเดินออกจากห้องตรงไปยังลานบ้าน คุณกงกับรถยนต์หลายคันจอดรออยู่ที่นั่นแล้ว

หลังจากลงเครื่อง หวังเฟิงบอกพวกจางเหว่ยไปสั้นๆ ได้ใจความแล้วว่า ภารกิจครั้งนี้พวกเขามีหน้าที่แค่ปกป้องคุณกงเท่านั้น เรื่องอื่นทั้งหมดไม่เกี่ยวกับพวกเขา

“พร้อมแล้วใช่ไหม ถ้าพร้อมก็ขึ้นรถ เสี่ยวเฟิง เธอมานั่งคันเดียวกับผม คนที่เหลือแยกย้ายกันไปนั่งอีกสามคัน”

เมื่อเห็นพวกหวังเฟิงเดินออกมา คุณกงก็สั่งความสั้นๆ สองสามประโยคแล้วขึ้นรถทันที ตอนนี้พวกเขาต้องไปพบสายคนนั้น

หลังจากหวังเฟิงขึ้นรถไปแล้วก็กวาดสายตามอง คนขับรถเขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ส่วนคนที่นั่งข้างคนขับก็คือคนที่เพิ่งพาพวกเขาไปเอาอุปกรณ์เมื่อครู่

ทว่าคุณกงดูไม่มีทีท่าว่าจะแนะนำให้รู้จัก พอขึ้นรถก็นั่งหลับตาพักผ่อน

หวังเฟิงไม่ได้เอ่ยปากอะไร ได้แต่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างกายอาจารย์

รถทั้งสี่คันเรียงแถวมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งอย่างช้าๆ

————————————

หวังเทียนกับกุหลาบและพวกพ้องกำลังก้มมองแผนที่เพื่อศึกษาแผนการถอนตัวรูปแบบต่างๆ

ก่อนที่ภารกิจจะเริ่มต้น การกำหนดเส้นทางถอยหนีให้พร้อมสรรพถือเป็นกฎเหล็กของพวกทหารรับจ้าง

พวกเขาตกลงเส้นทางถอนตัวหลักได้สองเส้นทางแล้ว ตอนนี้กำลังปรึกษาเส้นทางที่สาม

“ถ้าสถานการณ์คับขันจริงๆ พวกเราสามารถถอยตรงไปยังทุ่งหญ้าฝั่งหัวเซี่ยได้เลย ถ้าขับรถ แค่ครึ่งวันก็ข้ามเข้าเขตหัวเซี่ยได้โดยตรง”

หวังเทียนชี้นิ้วลงบนแผนที่ ลากเส้นสมมุติขึ้นมาสายหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับทุกคน

“จะไม่โดนกองกำลังป้องกันชายแดนของหัวเซี่ยสกัดไว้เหรอ” กุหลาบมองแนวชายแดนระหว่างหัวเซี่ยกับมองโกเลียบนแผนที่แล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ไม่เป็นไร ชายแดนมองโกเลียกับหัวเซี่ยเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ขอแค่พวกเราข้ามเส้นแบ่งเขตแดนไปได้ก็ปลอดภัยแล้ว ยังไงก็ไม่มีใครกล้าแหย่มังกรยักษ์ที่กำลังนอนหลับตัวนี้หรอก”

“พวกนายจำไว้ข้อเดียวก็พอ ถ้าโชคร้ายไปเจอกองกำลังป้องกันชายแดนของหัวเซี่ยเข้า อย่าขัดขืนเด็ดขาด ยอมให้จับแต่โดยดีก็พอ เดี๋ยวฉันหาคนไปลากพวกนายออกมาเอง”

หวังเทียนสำทับขึ้นมาอย่างจริงจัง

ครั้งนี้เขามาเพราะคุณกงแท้ๆ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ต้องให้ตาแก่นั่นมาตามเช็ดก้นให้อยู่แล้ว

พวกกริซลีพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจ

แต่นี่เป็นทางถอยสุดท้าย ถ้าเลี่ยงได้ก็ต้องเลี่ยง เพราะความเสี่ยงค่อนข้างสูง การบุ่มบ่ามฝ่าเส้นเขตแดนมันเสี่ยงต่อการถูกสอยร่วงได้ง่ายเกินไป

ช่วงเวลาต่อมา หวังเทียนก็ร่วมวางแผนปฏิบัติการสำรองกับทุกคนอีกหลายแผน ถึงเวลาจริงค่อยปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์หน้างานได้ตลอด

พอดูจนเข้าที่แล้ว กุหลาบก็จัดเวรยามเฝ้าระวัง ส่วนคนที่เหลือก็หาที่นั่งตามสบายและเริ่มคุยเล่นกันเรื่อยเปื่อย

“หัวหน้า หัวเซี่ยมันน่ากลัวเหมือนในข่าวลือจริงดิ สายลับต่างชาติเข้าไปนี่มีแต่นอนเป็นศพออกมาเหรอ”

ศูนย์เล็งเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะเขาไม่เคยไปหัวเซี่ยมาก่อน

“จริงสิวะ ขืนตัวอย่างนายหลุดเข้าไป เดินไม่ทันพ้นสองลี้ก็โดนตำรวจรวบแล้ว”

หวังเทียนพยักหน้าทำหน้าตาขึงขังจริงจัง แถมยังทำท่าเหมือนกลัวฝังใจ

“น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอวะเนี่ย ไม่เสียทีที่เป็นแดนต้องห้ามของวงการข่าวกรอง” รถแทรกเตอร์พลอยตกใจไปด้วย

“ถ้าไม่เชื่อพวกนายก็ไปถามพายุดูสิ ลองดูว่ามันให้คะแนนหัวเซี่ยไว้ยังไง”

หวังเทียนทำท่าทางเหมือนจะบอกว่าถ้าไม่เชื่อก็ลองไปถามคนอื่นดูได้เลย แล้วก็นะ ดันหลอกพวกบ้าพลังกล้ามโตพวกนี้ได้อยู่หมัดจริงๆ

“กล้วย นายก็เป็นคนเอเชียเหมือนกัน จิ้งจอกดำพูดจริงเหรอวะ” ซิการ์กระซิบถามกล้วยที่กำลังนั่งมองหวังเทียนโม้แหลกอย่างออกรส

“จะพูดยังไงดีล่ะ ในแง่หนึ่งมันก็จริงอยู่นะ” ทันกวยพยักหน้า

เขาเพิ่งจะเข้าค่ายฝึกตอนอายุ 14 ปีก่อนหน้านั้นตอนอยู่เมืองไทยเคยไปหัวเซี่ยมาสองครั้ง แต่ไปแค่เที่ยวเท่านั้น

ความจริงในสายตาเขา หัวเซี่ยเป็นประเทศที่ดีมาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยระแวงว่าตอนดึกเดินออกจากบ้านแล้วจะโดนใครดักตีหรือเปล่า ระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม

ในที่อย่างเมืองไทยหรือพม่า การออกไปข้างนอกตอนกลางคืนถือเป็นเรื่องที่อันตรายมาก โดยเฉพาะสำหรับผู้หญิง

“มิน่าล่ะ อเมริกาถึงชอบมองรัสเซียกับหัวเซี่ยเป็นศัตรูอยู่เรื่อย ที่แท้มันอันตรายขนาดนี้นี่เอง” ซิการ์พึมพำ

เขาเป็นคนอเมริกัน แต่มีเชื้อสายละติน

กริซลีกับม้าลายต่างมองหวังเทียนด้วยความเอือมระอา พวกเขารู้ดีว่าหมอนี่เริ่มพ่นน้ำลายไหลไปเรื่อยอีกแล้ว

สมัยอยู่ในค่ายฝึก หมอนี่ก็ชอบจับคู่กับจางเหวินเที่ยวต้มตุ๋นคนอื่นไปทั่ว เพียงแต่ตอนนั้นยังไม่เล่นใหญ่เท่าตอนนี้

พวกเขายังจำได้ดีว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่หน่วยเก้าเพิ่งตั้งใหม่ๆ แล้วต้องเดินทางไปทำภารกิจที่อินเดีย

หวังเทียนก็ไปหลอกภูเขาไฟที่ตอนนั้นยังไม่พิการจนต้องปลดประจำการ ว่าถ้าอยู่ในประเทศแถบเอเชีย เวลาเจอกันห้ามทักทายว่าสวัสดี ให้ทักว่ากินข้าวหรือยัง…

ผลปรากฏว่ามีอยู่วันหนึ่งที่ภูเขาไฟไปเข้าห้องน้ำ พอเดินออกมาก็เจอสาวหัวเซี่ยหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง คาดว่าน่าจะมาเที่ยว

ภูเขาไฟรีบขอให้หวังเทียนสอนภาษาหัวเซี่ยที่ใช้ทักทาย จากนั้นเขาก็รีบวิ่งรี่เข้าไปหา แล้วเอ่ยทักสาวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความตื่นเต้นว่า “กินข้าวหรือยัง!”

สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาคือคำด่าเปิงเป็นชุดในภาษาหัวเซี่ยที่เขาฟังไม่รู้เรื่อง แถมหวังเทียนยังบอกภูเขาไฟหน้าตาเฉยอีกว่า ผู้หญิงคนนั้นชมว่าเขาหล่อและมีมารยาทดีมาก…

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเด็กๆ เคยเรียนภาษาหัวเซี่ยมาบ้างล่ะก็ กริซลีก็เกือบจะหลงเชื่อไปด้วยแล้วเหมือนกัน…