บทที่ 73 เตรียมพลออกเดินทาง

พวกหวังเทียนรออยู่ที่บ็อกด์ถึงสามวัน คุณกงถึงได้บอกจุดหมายถัดไปแก่เขา

“ตอนไปให้ระวังตัวหน่อย ฉันได้ข่าวมาว่า มีหลายพวกจ้องจะตีกินในน้ำขุ่น” คุณกงเอ่ยเตือนสั้นๆ ในสาย

เขาได้รับข่าวกรองมาแล้วว่า ทั้งสำนักข่าวกรองแห่งชาติของเกาหลีใต้ กรมพิทักษ์ความปลอดภัยของเกาหลีเหนือ และกองบัญชาการข่าวกรองทบวงป้องกันประเทศของญี่ปุ่น ต่างก็ส่งคนลอบมุดเข้ามากันหมด

ทว่าพวกนี้ล้วนเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย ความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวล้วนอยู่ใต้สายตาของคุณกง กลุ่มที่ทำให้เขาใส่ใจจริงๆ มีเพียงสามกลุ่มเท่านั้น

กลุ่มแรกคือฝ่ายข่าวกรองเอเชียของซีไอเอ แม้ส่วนใหญ่จะถูกหัวเซี่ยและรัสเซียสกัดกั้นไว้ตามแนวชายแดน แต่ย่อมมีปลาเล็ดลอดตาข่ายแอบแฝงตัวเข้ามาได้อย่างแน่นอน

กลุ่มที่สองคือสำนักข่าวกรองต่างประเทศของรัสเซีย เช่นเดียวกับสำนักงานความมั่นคงกลาง (เอฟเอสบี) ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากเคจีบีอันเลื่องชื่อ พวกเขาก็ส่งหน่วยรบระดับหัวกะทิรุดหน้ามาเช่นกัน เพราะอย่างไรเสียมองโกเลียก็ไม่ได้มีพรมแดนติดแค่กับหัวเซี่ย แต่ติดกับรัสเซียด้วย

กลุ่มที่สามคือกลุ่มนายหน้าค้าข่าวกรองข้ามชาติชื่อกระฉ่อนอย่าง "สมาคมกางเขน" องค์กรที่อ้างว่าแทรกซึมไปได้ทุกซอกทุกมุมของโลก และที่สำคัญที่สุดคือองค์กรนี้ไร้ศีลธรรมสิ้นดี ใครให้เงินหนากว่าก็ทำงานให้คนนั้น

แม้ประเทศต่างๆ จะร่วมมือกันกวาดล้างองค์กรสารเลวนี้มาโดยตลอด ถึงขั้นเคยปลิดชีพผู้นำหมายเลขหนึ่งขององค์กรได้ในช่วงต้นศตวรรษที่ 21 และทำลายฐานที่มั่นต่างๆ ทั่วโลกจนย่อยยับ

ทว่าในช่วงไม่กี่ปีมานี้ องค์กรนี้กลับทำท่าเหมือนจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ คราวนี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้แส่เข้ามายุ่งเกี่ยวด้วย

เวลานี้คนทั้งหลายกลุ่มต่างซุ่มรออยู่อย่างเงียบเชียบ เพราะอย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้ว่าของสิ่งนั้นอยู่ที่ไหน

แม้การเคลื่อนไหวของเอริกและการมาถึงของคุณกงจะช่วยยืนยันให้พวกเขามั่นใจว่าของชิ้นนั้นอยู่ในมองโกเลียจริงๆ แต่มองโกเลียไม่ใช่พื้นที่แคบๆ โดยเฉพาะพื้นที่ส่วนใหญ่ที่เป็นทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

ตอนนี้สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่คุณกง พวกเขามีความอดทนพอที่จะรอให้คุณกงพาไปหาของสิ่งนั้น

ความจริงแล้วคุณกงเองก็ไม่รู้พิกัดที่แน่ชัดของมัน เขาได้พบกับสายคนนั้นของเอริกแล้ว ทว่าก็ได้มาเพียงชื่อสถานที่แห่งหนึ่งเท่านั้น

สายคนนั้นแค่เห็นตัวเป้าหมายด้วยตาตัวเองในสถานที่แห่งนั้น! ทว่าก็ตามคลาดไปเสียก่อน

หวังเทียนตั้งใจฟังข้อมูลที่คุณกงแจ้งมา ครั้นวางสายไปแล้ว เขาก็ต่อสายหาพายุอีกครั้ง

หลังจากนำข่าวกรองจากทั้งสองฝั่งมาเปรียบเทียบกัน ในใจเขาก็พอจะกะเก็งอะไรได้

“เก็บของ เตรียมตัวย้ายที่” หวังเทียนวางสายลงแล้วพูดกับพวกกุหลาบที่กำลังมองมาทางเขา

“สวมใส่อุปกรณ์ให้พร้อม หลังจากนี้น่าจะต้องนอนกลางแจ้งกันแล้ว เสบียงยังพอไหม” หวังเทียนถามย้ำอีกประโยค

“เสบียงอาหารสนามที่เราพกมา พอให้เราเอาชีวิตรอดในป่าได้เจ็ดวัน” ม้าลายที่เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงตรวจเช็กเสบียงแล้วตอบ

“ไปหามาเพิ่มอีกหน่อย กันเหนียวไว้ก่อน” หวังเทียนตบไหล่เขา

“พวกเรา ได้ยินที่อดีตหัวหน้าสั่งแล้วใช่ไหม ขยับตัวเร็วเข้า!” กุหลาบปรบมือพลางส่งเสียงสั่งอย่างเฉียบขาด

หน่วยเก้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เว้นแต่ม้าลายกับกล้วยที่ออกไปจัดซื้อเสบียง คนอื่นๆ ต่างเริ่มสวมใส่อุปกรณ์

เสื้อเกราะกันกระสุนเป็นแบบเดียวกันหมด เป็นเสื้อเกราะยุทธวิธีรุ่นปรับปรุงไอโอทีวีสีเดียวกันล้วน แตกต่างจากไอโอทีวีของหน่วยรบพิเศษสหรัฐฯ เพราะเสื้อเกราะรุ่นนี้เป็นแบบที่เอสจีนำมาดัดแปลงเอง

แม้ระดับการป้องกันจะลดลงจากระดับห้ามาเป็นระดับสี่ แต่น้ำหนักเบากว่ากันมาก โดยเฉพาะแผ่นเกราะกันกระสุนที่ถอดเปลี่ยนได้สะดวกกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

หมวกนิรภัยยังคงใช้หมวกกันกระสุนรุ่นฟาสต์ของสหรัฐฯ ติดตั้งกล้องมองกลางคืน ไฟฉาย แว่นตานิรภัย และอุปกรณ์สื่อสารเพิ่มเติม

นอกจากศูนย์เล็งที่เป็นพลซุ่มยิงและกริซลีที่เป็นพลยิงสนับสนุน อาวุธหลักของคนอื่นๆ ล้วนเหมือนกันทั้งหมด

ปืนเล็กยาวจู่โจม เอชเค416 ผลิตโดยบริษัทเอชเคของเยอรมนี ขนาด 5.56 มิลลิเมตร ระยะหวังผล 300 เมตร น้ำหนักปืนเปล่า 3.49 กิโลกรัม อัตราการยิงสูงสุด 900 นัดต่อนาที ติดตั้งกล้องเล็งอเนกประสงค์ ปลอกเก็บเสียง ซองกระสุนความจุ 30 นัด

กุหลาบและรถแทรกเตอร์ยังติดตั้งเครื่องยิงลูกระเบิด เอจี416 เพิ่มเติมอีกด้วย

การใช้อาวุธและอุปกรณ์ที่เป็นมาตรฐานเดียวกันช่วยให้พกพากระสุนสำรองได้มากขึ้น ซึ่งนี่เป็นกฎสากลของหน่วยรบที่จัดกำลังเป็นระบบ

ในฐานะพลซุ่มยิง อาวุธหลักของศูนย์เล็งคือปืนซุ่มยิงระบบลูกเลื่อน ที5000 ของรัสเซีย รุ่นยิงระยะไกล น้ำหนัก 5.6 กิโลกรัม ระยะหวังผล 1,500 เมตร ซองกระสุนความจุ 10 นัด ใช้กระสุนขนาด .338 ลาปัวแม็กนัม

ส่วนกริซลีที่เป็นพลยิงสนับสนุนถือปืนกลเบา เอ็มเค-48 น้ำหนักปืนเปล่า 8.2 กิโลกรัม ขนาด 7.62 มิลลิเมตร ระยะหวังผล 1,000 เมตร ความจุกระสุน 100 นัด สามารถติดตั้งกล้องเล็ง อุปกรณ์ช่วยเล็งจุดแดง กล้องมองกลางคืน หรือกล้องถ่ายภาพความร้อนได้ตามต้องการ

อาวุธพกประจำกายมีตั้งแต่เบเร็ตต้า เอ็ม9เอ3 ไปจนถึงกล็อก จี17 เลือกใช้ตามความถนัดของแต่ละคน

ที่เหลือก็มีของจำพวกระเบิดมือแบบสังหาร ระเบิดแสง ระเบิดควัน วัตถุระเบิดทำลายประตู และอื่นๆ

ทุกคนพกซองกระสุนปืนเล็กยาวมาตรฐานแบบ 4+1 และซองกระสุนปืนพกแบบ 2+1 เสียบไว้ในตำแหน่งที่คุ้นมือของตัวเอง

นี่คืออุปกรณ์รบภาคสนามของพวกหวังเทียนในหน่วยเก้า หากเป็นที่ตะวันออกกลาง ก็อาจจะสะพายเครื่องยิงจรวดเอที4 ไปด้วยอีกกระบอกพร้อมกับระเบิดอีกจำนวนหนึ่ง

หวังเทียนนึกสงสัยอยู่บ้างว่าพวกเขาขนอุปกรณ์พวกนี้เข้ามาได้อย่างไร

เพราะตอนที่เขายังอยู่ไม่เคยเดินทางมาแถบมองโกเลีย จึงไม่ค่อยรู้ว่าขนย้ายอาวุธพวกนี้เข้ามาในประเทศที่ตามภูมิศาสตร์ถือว่า "ปลอดภัยที่สุด" ได้อย่างไร

ทว่ากุหลาบกลับยักไหล่แล้วบอกว่าเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

เพราะแม้หวังเทียนจะถือว่าทำผิดขั้นตอนในการโพสต์รับงานในระบบของเอสจี

แต่ในเมื่อราชสีห์รับเรื่องแล้ว ภารกิจนี้ก็ถือเป็นภารกิจทางการ และยังเป็นภารกิจระดับสูงสุดที่ปฏิบัติการโดย "แส้แห่งพระเจ้า"

ดังนั้นทางบริษัทจึงเป็นผู้จัดการขนย้ายสิ่งของเข้ามาให้เอง พวกเขาเพียงแค่เดินทางมาถึงแล้วไปรับของตามจุดที่นัดหมายเท่านั้น

เมื่อเติมเสบียงจนครบถ้วน หวังเทียนและพรรคพวกก็อาศัยความมืดของค่ำคืนออกเดินทางทันที

สถานที่ที่พวกเขาจะมุ่งหน้าไปคือแถบชานเมืองบัลแกน ซึ่งอยู่ห่างจากบ็อกด์ไป 100 กิโลเมตร เพื่อรับหน้าที่คอยเฝ้าจับตาดูทุกอย่างจากเงามืด

“อาจารย์ครับ พวกเรามาถึงแล้ว” หวังเฟิงรอจนรถจอดสนิท จึงเอ่ยกระซิบกับคุณกงที่กำลังหลับตาอยู่

“อืม ลงรถเถอะ” คุณกงลืมตาขึ้นแล้วพยักหน้า จากนั้นทั้งกลุ่มก็เปิดประตูลงจากรถ

คุณกงนำคนทั้งหมดเดินตรงไปหาชายชาวมองโกเลียที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว จากนั้นก็เดินตามเขาเข้าไปในลานบ้านแห่งหนึ่งของหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาแห่งนี้

“พวกเราจะปักหลักอยู่ที่นี่สักพัก เรื่องความปลอดภัยฉันฝากนายจัดการด้วย” คุณกงพูดกับหวังเฟิงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“รับทราบครับอาจารย์” หวังเฟิงพยักหน้า จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้จางเหว่ยพาคนไปตรวจเช็กพื้นที่โดยรอบ

รอจนจางเหว่ยพยักหน้าส่งสัญญาณให้ หวังเฟิงถึงได้พาอาจารย์เดินเข้าไปในบ้าน

หลังจากจัดเวรยามเฝ้าระวังเรียบร้อย หวังเฟิงก็พาฉีจื้อและจ้าวถงออกไปสำรวจตามแนวรอบหมู่บ้านทั้งหมด

ที่นี่น่าจะเป็นหมู่บ้านที่กึ่งทิ้งร้าง คนในหมู่บ้านแทบไม่มีเหลืออยู่เลย แถมส่วนใหญ่ยังเป็นคนแก่อีกต่างหาก

แต่เดิมหมู่บ้านนี้น่าจะมีชาวบ้านอยู่ราวๆ 100 หลังคาเรือน ทว่าตอนนี้บ้านเรือนจำนวนมากพังทลายลงไปแล้ว ลานบ้านที่พวกเขาพักอยู่น่าจะเป็นหลังที่คงสภาพดีที่สุด

อีกทั้งหมู่บ้านยังมีถนนเพียงสองสาย ผังเป็นรูปตารางสี่ช่องแบบดั้งเดิม พวกเขาปักหลักอยู่ตรงมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตาราง ซึ่งนับว่าเป็นข่าวดี เพราะเอื้อต่อการถอนตัวและการเปิดฉากโจมตี

เมื่อทั้งสามคนกลับมารวมตัวกัน หวังเฟิงก็สลับให้จางเหว่ย หยางเถียน และคนอื่นๆ ออกไปทำความคุ้นเคยกับภูมิประเทศโดยรวมของหมู่บ้าน

พอฟ้ามืดสนิท หวังเฟิงก็เรียกประชุมกลุ่มสองสั้นๆ อีกครั้ง สุดท้ายหลังจากจัดเวรยามเฝ้ากะกลางคืนเรียบร้อยแล้วจึงเตรียมตัวพักผ่อน

นั่งรถมาทั้งวัน ไม่ใช่แค่อาจารย์เท่านั้นที่ล้า แม้แต่พวกเขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อยเหมือนกัน