บทที่ 74 “ภาพยนตร์” เรื่องหนึ่ง

“หัวหน้าครับ เราถึงแล้ว” ซิการ์เอ่ยกระซิบกับหวังเทียนที่กำลังนอนหลับอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ

เวลาปฏิบัติการ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือปัญหาความคลุมเครือเรื่องอำนาจสั่งการ

ดังนั้นตอนอยู่บนรถ หวังเทียนจึงขอความเห็นชอบจากกุหลาบ และเมื่อได้รับเสียงสนับสนุนจากสมาชิกเกินครึ่ง เขาจึงรับช่วงอำนาจบัญชาการทีมมาชั่วคราว โดยมีกุหลาบคอยเป็นรองหัวหน้าเหมือนเดิม

ช่วยไม่ได้ ธรรมเนียมของ ‘แส้แห่งพระเจ้า’ จะมีผู้บัญชาการลงมาคุมก็ต่อเมื่อมีทีมปฏิบัติการตั้งแต่สามหน่วยขึ้นไปร่วมภารกิจกันเท่านั้น เขาจึงต้องจัดการเป็นกรณีพิเศษ

หวังเทียนที่หลับตื้นตื่นขึ้นทันทีที่รถหยุดนิ่ง พอได้ยินที่ซิการ์บอก เขาก็ออกคำสั่งทันที

“ดับไฟ ลงจากรถ แล้วสังเกตการณ์หมู่บ้านข้างหน้าจากระยะไกล” พูดจบหวังเทียนก็เปิดประตูก้าวลงจากรถเป็นคนแรก

พอมารวมพลกันครบ หวังเทียนก้มมองแผนที่แวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองหมู่บ้านเบื้องหน้าที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งมีแสงไฟสลัวเพียงไม่กี่จุด

“กุหลาบ เธอพาไม้ขีดกับกล้วยไป จัดเป็นทีมสามคน วนตรวจรอบหมู่บ้าน อย่าเพิ่งผลีผลามเข้าไป สังเกตการณ์แค่วงนอกก็พอ”

หวังเทียนรอจนทั้งสามคนพยักหน้ารับว่าเข้าใจ ก่อนจะหันไปสั่งศูนย์เล็ง

“นายสำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ เองเลย เลือกตำแหน่งซุ่มยิงที่ได้เปรียบไว้สักสองสามจุด ทางที่ดีควรมีมุมยิงที่ครอบคลุมได้ทั้งหมู่บ้าน”

ศูนย์เล็งพยักหน้ารับทราบเช่นกัน

“ที่เหลือกระจายกำลังออกไป คอยระวังภัยแล้วก็หาที่ตั้งค่ายพักไปด้วย”

เมื่อทุกคนเข้าใจภารกิจชัดเจน หวังเทียนก็ส่งสัญญาณให้เทียบเวลานาฬิกา พอปรับเวลาตรงกันแล้วจึงออกคำสั่ง

“อีกหนึ่งชั่วโมงกลับมาเจอกันที่นี่ ถ้ามีสถานการณ์อะไร ให้ติดต่อผ่านหูฟัง…เริ่มปฏิบัติการได้!”

จากนั้นสมาชิกหน่วยเก้าก็แยกย้ายไปตามหน้าที่ของตน และกลืนหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

หวังเทียนไม่กังวลว่าจะถูกซุ่มโจมตี เพราะคุณกงจะมาถึงที่นี่ในวันพรุ่งนี้

และถ้าคุณกงยังไม่มา ที่แห่งนี้ก็เป็นแค่หมู่บ้านธรรมดาๆ หลังหนึ่งเท่านั้น

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม หน่วยเก้าจึงกลับมารวมพลกันอีกครั้ง

“รายงานสถานการณ์” เมื่อมากันครบทั้งเก้าคน ทุกคนก็ยืนล้อมเป็นวงแล้วเริ่มรายงานผลภารกิจ

“ในหมู่บ้านมีประมาณ 100 หลังคาเรือน แต่บ้านพังถล่มไปเกินครึ่ง มีแค่ไม่ถึง 10 หลังที่ยังเปิดไฟอยู่ ไม่ทราบจำนวนคนที่แน่นอน และยังไม่พบร่องรอยของคนนอก” กุหลาบรายงานเป็นคนแรก

“รอบหมู่บ้านเป็นที่ราบทั้งหมด มีแค่ทางทิศ 6 นาฬิกา ระยะไม่ถึง 1 กิโลเมตรที่มีเนินดินเล็กๆ อยู่เนินหนึ่ง แต่มันมืดเกินไป พรุ่งนี้คงต้องดูมุมยิงใหม่อีกที” ศูนย์เล็งรายงานสิ่งที่ตัวเองสังเกตเห็น

ส่วนคนอื่นๆ ก็อธิบายสภาพภูมิประเทศแถวๆ จุดที่จอดรถ

หวังเทียนเองก็ไม่เจอทำเลที่ดีอะไรนัก สาเหตุหลักคือหมู่บ้านนี้น่าจะเป็นชุมชนที่ชนเผ่าเร่ร่อนสร้างขึ้นเองตามการเปลี่ยนแปลงของทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์

ต่อมาพอทุ่งหญ้าเปลี่ยนสภาพไป ก็เลยถูกทิ้งร้าง

รอบหมู่บ้านเป็นที่ราบโล่งกว้าง ไม่มีสิ่งกีดขวางให้กำบังเลยสักนิด หวังเทียนจนปัญญา จึงส่งสัญญาณให้ทุกคนขึ้นรถ แล้วขับตรงไปยังเนินดินเล็กๆ ที่ศูนย์เล็งพูดถึง

นับว่าโชคดีที่เนินดินนี้ใหญ่พอ และสูงเกือบ 20 เมตร ระยะห่างจากหมู่บ้านก็กำลังเหมาะ ไม่ว่ามุมยิงจะเป็นอย่างไร การใช้เป็นที่ตั้งค่ายพักก็นับว่าเข้าที

“เอาตรงนี้แหละ พรางรถไว้ พักผ่อนตรงนี้ได้เลย จัดเวรยามระวังภัยตามลำดับเดิมของพวกนาย”

ตอนนี้ฟ้ามืดสนิท ต่อให้ใส่กล้องมองกลางคืนก็มองไปได้ไม่ไกล อีกอย่างเขาไม่รู้ว่าภารกิจนี้จะต้องลากยาวแค่ไหน เลยไม่อยากใช้แบตเตอรี่สิ้นเปลือง…

ทุกคนหยิบถุงนอนทหารลงมาจากรถ หาจุดที่พอบังลมได้ แล้วรีบพักผ่อนเอาแรง

เดือนธันวาคมในมองโกเลียหนาวเหน็บอย่างยิ่ง หากไม่มีอุปกรณ์กันหนาว การจะผ่านพ้นค่ำคืนไปได้คงทรมานน่าดู

หวังเทียนตื่นขึ้นมาตอนตี 2 จากนั้นก็อยู่เข้าเวรยามร่วมกับกุหลาบและกริซลีจนถึงตี 4 แล้วค่อยกลับไปนอนต่อ

การเป็นหัวหน้าทีมก็แบบนี้แหละ คุณไม่ได้มีหน้าที่แค่สั่งการรบ แต่ยังต้องสร้างความเชื่อใจและความเคารพจากลูกทีมผ่านรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ด้วย

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสลัว หวังเทียนก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากคุยเล่นกับม้าลายและกล้วยที่เข้าเวรผลัดสุดท้ายได้พักหนึ่ง คนอื่นๆ ก็ทยอยตื่นขึ้นมาไล่เลี่ยกัน

พอกินมื้อเช้าแบบง่ายๆ เสร็จ หวังเทียนก็พากริซลีกับซิการ์ไปลบรอยล้อรถที่ทิ้งไว้เมื่อคืน

ศูนย์เล็งเริ่มประเมินเงื่อนไขการยิงจากจุดนี้ ส่วนกุหลาบพารถแทรกเตอร์กับไม้ขีดลงไปสำรวจความเคลื่อนไหวในหมู่บ้านอีกรอบ

ม้าลายกับกล้วยอยู่โยงที่เดิม พักผ่อนไปพลางเฝ้าเสบียงและอาวุธไปพลาง

หลังจากพวกหวังเทียนสามคนกลับมาได้ไม่นาน กุหลาบกับพวกก็รีบกลับมาสมทบ

ตอนกลางวันทัศนวิสัยดีมาก แถมช่วงเวลานี้คนส่วนใหญ่ยังไม่ตื่น กุหลาบกับพวกรวมสามคนถึงขั้นเดินเข้าไปสำรวจในหมู่บ้านมาหนึ่งรอบ

พอนำสถานการณ์ในหมู่บ้านมาเล่าให้ทุกคนฟัง ศูนย์เล็งก็เอ่ยขึ้น

“จุดนี้น่าจะเป็นตำแหน่งซุ่มยิงที่ดีที่สุดแถวนี้แล้ว มุมยิงโล่งชัดเจนมาก นอกจากซากตึกกึ่งพังทางทิศ 11 นาฬิกากับ 1 นาฬิกาแล้ว ทั้งหมู่บ้านอยู่ในระยะยิงทั้งหมด”

“อืม มุมมองเปิดกว้างดี” หวังเทียนยกกล้องส่องทางไกลขึ้นกวาดตามองรอบหนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปบอกศูนย์เล็ง

“เลือกจุดขุดหลุมเอาเองเลย”

ศูนย์เล็งพยักหน้ารับ จากนั้นก็หาตำแหน่งที่มุมมองชัดเจนที่สุด หยิบพลั่วสนามออกมาจากรถแล้วเริ่มลงมือขุด

ไม่นานนัก หลุมขนาดใหญ่ที่พอจะกำบังร่างกายของเขาได้มิดชิดก็เสร็จเรียบร้อย

นับจากนี้ไป หลุมนี้ก็คือบ้านของศูนย์เล็ง เขาจะไม่โผล่ออกมาอีกจนกว่าจะถึงเวลาย้ายตำแหน่ง

แน่นอนว่าถ้ายังไม่มีการปะทะ เวลาจะขี้ก็ยังพอแวบออกมาได้ แต่หากการยิงปะทะเปิดฉากขึ้นเมื่อไหร่ เรื่องกิน ดื่ม ขี้ เยี่ยว ก็ต้องจบอยู่ในหลุมนั้นทั้งหมด

จากนั้นหวังเทียนก็เดินลงจากเนินดินด้วยตัวเอง สำรวจหมู่บ้านพร้อมกับเลือกจุดที่เหมาะสำหรับการสู้รบไว้อีกหลายจุด แล้วจึงกลับไปหาศูนย์เล็งเพื่อรอการมาถึงของคุณกง

กระทั่งช่วงบ่าย หวังเทียนที่กำลังคาบก้านหญ้าไว้ในปากก็ได้สัญญาณเตือนว่ามีคนนอกกำลังเข้ามา

สมาชิกคนอื่นๆ รีบหมอบราบลงกับพื้น หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียด

“พวกเราเอง” หวังเทียนมองขบวนรถ 4 คันที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหมู่บ้าน แล้วเอ่ยกับคนอื่นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

กุหลาบและคนอื่นๆ ที่เพิ่งจะตื่นตัวระวังภัย พอได้ยินคำพูดของหวังเทียนก็เบะปากใส่

แต่พวกเขาก็ชินชาเสียแล้ว บ่อยครั้งเวลาปฏิบัติภารกิจ พวกเขาอาจต้องนอนหมอบนิ่งอยู่ที่เดิมติดต่อกันตั้งหลายวัน ความอดทนแค่นี้จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ด้วยเหตุนี้ พวกของหวังเทียนจึงนอนอยู่บนเนินดิน เฝ้ามองการสั่งการของหวังเฟิงราวกับกำลังนั่งดูหนัง

ทั้งการตรวจเช็กความปลอดภัยของบ้านเรือน ตรวจสอบภูมิประเทศของหมู่บ้าน จัดวางเวรยามคุ้มกัน สลับกันออกไปลาดตระเวนหาข้อมูล แถมยังมองเห็นพวกนั้นตั้งวงประชุมกันที่ลานบ้านอีกด้วย

แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่พวกเขาทุกคนอ่านปากได้ ทักษะพวกนี้ล้วนผ่านการฝึกฝนมาตั้งแต่สมัยอยู่ในค่ายฝึกกันทั้งนั้น

จนกระทั่งพวกของหวังเฟิงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ‘หนัง’ เรื่องนี้ถึงได้จบลง เล่นเอากุหลาบกับเพื่อนๆ รู้สึกเหมือนยังดูไม่จุใจเสียด้วยซ้ำ…

โดยที่พวกของหวังเฟิงไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ตัวเองได้กลายเป็น ‘ดารานำ’ ที่ทุกความเคลื่อนไหวถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่ตลอดเวลา