บทที่ 75 พวกปลายแถวโผล่หัวมาแล้ว

"สุนัขต้อนแกะ พานกกระจอกกับหมาใหญ่ไปเดินตรวจรอบนอกหน่อย"

ฉีจื้อ หยางเถียน และลูกทีมอีกคนที่กำลังระวังภัยอยู่รอบลานบ้าน พอได้ยินคำสั่งผ่านหูฟังก็ตอบรับคำหนึ่งแล้วเริ่มเคลื่อนพลออกไปด้านนอก

"สุนัขต้อนแกะ นายว่าภารกิจพวกเราคราวนี้มันยังไงกันแน่เนี่ย" หยางเถียนกวาดตามองรอบตัวพลางเอ่ยถามเสียงเบา

อีกคนที่ใช้โค้ดเนมหมาใหญ่ก็เงี่ยหูฟังเช่นกัน เขาก็สงสัยอยู่ไม่น้อย

ตั้งแต่ขับรถออกมาจากอูลานบาตอร์ ตอนแรกแวะไปที่เมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ดูเหมือนคุณกงกับหวังเฟิงจะเข้าไปพบใครบางคน

จากนั้นพวกเขาก็รีบเดินทางมายังหมู่บ้านซอมซ่อแห่งนี้ ตอนอยู่แต่ในประเทศไม่เคยเจอสถานการณ์มืดแปดด้านแบบนี้มาก่อนเลย…

ความจริงทุกคนต่างก็สงสัยกันทั้งนั้น เพียงแต่มีแค่หยางเถียนคนเดียวที่เอ่ยปากถามออกมา

"ไม่รู้ ไม่สนใจ จดจ่อกับภารกิจของเธอก็พอ" ฉีจื้อกวาดตามองรอบทิศ ตอบกลับเสียงห้วนสั้นคำเดียวแล้วหุบปากสนิท

หยางเถียนพึมพำงึมงำ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

หลังจากทั้งสามคนเดินตรวจรอบหมู่บ้านไปหนึ่งรอบ ก็พากันกลับมายังลานบ้านที่คุณกงพักอยู่

"นอกจากคนนำหน้าสุดที่ระวังตัวตลอดเวลา แถมเอามือแตะซองปืนไว้เสมอแล้ว อีกสองคนข้างหลังไม่ค่อยได้เรื่องเลยนะ โดยเฉพาะยัยผู้หญิงคนนั้น"

กุหลาบที่นอนหมอบอยู่ข้างศูนย์เล็งซึ่งพรางตัวเอาไว้ ยกกล้องส่องทางไกลมองพลางเอ่ยกับหวังเทียนอย่างถนอมน้ำใจ

นี่มันอ่อนหัดเกินไปแล้วมั้ง คนพวกนี้เป็นเจ้าหน้าที่ข่าวกรองจริงๆ เหรอเนี่ย

คนที่เดินนำหน้ายังพอมีความตื่นตัวอยู่บ้าง ฝีมือก็น่าจะไม่เลว แต่ดูเหมือนจะขาดประสบการณ์ชะมัด

รูปขบวนของทั้งสามคนชิดกันเกินไป ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมา ไม่โดนเก็บเรียบในคราวเดียวเลยหรือไง

โดยเฉพาะแม่สาวคนนั้น ระหว่างปฏิบัติภารกิจยังจะมาชวนคุยเล่นอีกเรอะ แถมสิ่งที่ถามออกมายังเป็นเรื่องไร้สาระทั้งเพ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเดินตรวจ ทั้งสามคนกลับไม่เลือกเส้นทางที่มีที่กำบังให้มากที่สุด เดินเปิดโล่งท้าทายสายตาขนาดนั้น ไม่กลัวสไนเปอร์สอยร่วงหรือไงกัน…

"เอ่อ ขาดประสบการณ์ไปนิดนึงน่ะนะ" หวังเทียนแอบกระอักกระอ่วนอยู่เหมือนกัน จะให้เขาพูดตรงๆ ว่าเป็นพวกไก่อ่อนก็ไม่ได้ อย่างไรเสียก็นับเป็นพวกเดียวกัน…

ส่วนเรื่องหยางเถียน สิ่งที่คุณกงต้องการมันก็คือความอ่อนหัดของเธอไม่ใช่หรือไงเล่า…

"ดูท่ารอบนี้พวกเราคงต้องมารับบทพี่เลี้ยงเด็กซะแล้วล่ะ…" กุหลาบเบะปาก ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่สังเกตการณ์ต่อไปเงียบๆ

หลังจากพวกฉีจื้อทั้งสามคนกลับเข้ามาในลานบ้าน หวังเฟิงก็พูดคุยสั้นๆ สองสามประโยค ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของคุณกง

"อาจารย์ครับ ตอนนี้ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรผิดปกติครับ" หวังเฟิงเดินไปหยุดอยู่ข้างคุณกงแล้วเอ่ยเสียงเบา

"อืม" คุณกงที่กำลังก้มมองแผนที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่เพียงแค่ขานรับสั้นๆ คำเดียว

ความจริงหวังเฟิงก็มีคำถามอยากจะเอ่ยถามคุณกงอยู่บ้าง ทว่าเขาอ้าปากค้างไว้ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เตรียมจะหมุนตัวเดินออกไป

ทว่าดูเหมือนคุณกงจะล่วงรู้ความคิดของเขา ด้วยจิตวิญญาณแห่งความเป็นครู คุณกงจึงเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"การเป็นเหยื่อล่อต้องมีความอดทน ไม่อย่างนั้นเธอจะทำให้ปลาตื่นตกใจหนีไปหมด"

"เข้าใจแล้วครับอาจารย์" หวังเฟิงพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

"ก็ใกล้ถึงเวลาแล้วล่ะ คืนนี้คงมีพวกที่ทนไม่ไหวโผล่หัวออกมาแน่" คุณกงก้มมองแผนที่ต่อ พลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะยิ่งล่วงเลยไป สถานการณ์ก็จะยิ่งซับซ้อนขึ้นทุกที

แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะมุ่งเป้ามาที่สิ่งของ แต่ต้องมีพวกที่หมายเอาชีวิตของเขาอย่างแน่นอน คนพวกนี้คงไม่ได้มีความอดทนพอที่จะปล่อยให้เขาเดินลอยชายไปมาแบบนี้ได้ตลอดหรอก

"อืม ต้องพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ลามไปกระทบชาวบ้านในหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นคงอธิบายกับทางมองโกเลียลำบาก"

เหตุผลที่เขาเลือกลานบ้านแห่งนี้ก็เพราะตลอดแนวทิศตะวันออกเฉียงเหนือมีเพียงพวกเขากลุ่มเดียว ส่วนคนแก่ที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านล้วนกระจุกตัวกันอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เพราะฝั่งนั้นได้รับแสงแดดดีกว่า

ครั้นถึงช่วงพลบค่ำ คุณกงได้กำชับชาวมองโกเลียที่มารออยู่ก่อนแล้วสองสามคำ หากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ให้เขาช่วยดูแลปลอบขวัญพวกคนแก่เหล่านั้นด้วย

จากนั้นคุณกงก็รับสายโทรศัพท์เข้า คุยสั้นๆ ไปสองสามประโยค หลังวางสายเสร็จก็เรียกหวังเฟิงเข้ามาหาอีกครั้ง

"สั่งให้คนของเธอระวังตัวไว้หน่อย มีหางโผล่มาสองสามตัวเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว"

แม้ว่าเขาจะใช้กลุ่มสองกับตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะลงมือ เขาก็ต้องเตือนเอาไว้ล่วงหน้าเสียหน่อย จะได้ไม่ทำให้เด็กหนุ่มสาวพวกนี้แตกตื่นลนลานจนทำอะไรไม่ถูก

หวังเฟิงพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม จากนั้นก็เรียกจางเหว่ยกับฉีจื้อเข้ามา เพื่อจัดเวรยามป้องกันในคืนนี้ใหม่อีกรอบ

พอทั้งสองคนออกไปแล้ว ในใจของหวังเฟิงก็อดประหม่าไม่ได้

นับตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวขาเข้ามาในสายงานนี้ เขาก็เตรียมใจพร้อมสละชีพไว้แล้ว แต่เขาจะปล่อยให้คุณกงตกอยู่ในอันตรายไม่ได้เด็ดขาด และต้องพยายามพาทุกคนกลับไปให้ได้อย่างปลอดภัย

กระทั่งฟ้ามืดสนิทลง หวังเฟิงก็อาศัยความมืดสั่งให้พวกจางเหว่ยลอบไปติดตั้งกล้องเพิ่มอย่างไร้สุ้มเสียง

ตอนที่พวกเขามาถึงก็ได้ติดตั้งกล้องพกพาแบบนี้ไว้ตามเส้นทางสายหลักไปแล้ว ตอนนี้เป็นเพียงเพราะหวังเฟิงรู้สึกว่ามันยังไม่ปลอดภัยพอเท่านั้นเอง

หยางเถียนกับพวกจ้าวถงต่างก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด ทุกคนจึงตื่นตัว ระวังภัยอย่างเต็มที่

หวังเฟิงประเมินว่าช่วงครึ่งแรกของคืนน่าจะยังปลอดภัยอยู่ อีกอย่าง ถ้าเกิดฝ่ายตรงข้ามตั้งใจทำให้พวกเขากดดันจนเครียดเกร็งตลอดเวลาล่ะ?

เขาจึงสั่งให้คนที่ไม่ได้เข้าเวรยามรีบฉวยโอกาสพักผ่อนเสียหน่อย ต่อให้แค่งีบเอาแรงสักพักก็ยังดี

ไม่อย่างนั้น หากศัตรูบุกมาจริงๆ พวกจ้าวถงอาจจะเกิดข้อผิดพลาดขึ้นได้เพราะความตึงเครียดที่สะสมมานานเกินไป

พอนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน หวังเฟิงที่งีบหลับไปครู่หนึ่งก็เริ่มทยอยปล่อยโดรนติดกล้องอินฟราเรดขึ้นบิน อาศัยความมืดมิดเป็นฉากกำบังตรวจตราไปรอบหมู่บ้านเป็นวงกว้าง

"หัวหน้าหน่วยคนนี้สั่งการได้เข้าท่าดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่มีช่องโหว่ใหญ่อะไรให้เห็น"

ซิการ์ที่รับหน้าที่คอยสังเกตการณ์ ทันทีที่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในหมู่บ้าน ก็รีบแจ้งพวกหวังเทียนทันที

แต่หวังเทียนกลับไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ต่อให้คืนนี้มีใครคิดจะก่อเรื่องขึ้นมาจริงๆ เขาก็เชื่อว่าพวกหวังเฟิงน่าจะจัดการกันเองได้ เพราะพวกที่ทนไม่ไหวจนต้องรีบลงมือตั้งแต่ตอนนี้ ก็คงไม่ใช่พวกเก่งกาจอะไรหรอก

อีกทั้งเขาก็สั่งให้ศูนย์เล็งคอยจับตาดูสถานการณ์ฝั่งนั้นไว้ตลอดเวลาอยู่แล้ว

เมื่อเห็นการรับมือของหวังเฟิง ศูนย์เล็งก็แอบโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าคนพวกนั้นจะต้านทานการโจมตีระลอกแรกไม่ไหว

ล่วงเข้าสู่ช่วงตีสามเศษ หวังเทียนที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ก็ได้ยินเสียงศูนย์เล็งดังขึ้นในหูฟัง

"หัวหน้า มีความเคลื่อนไหว"

หวังเทียนลืมตาขึ้นทันที รีบคลานมานอนหมอบอยู่ข้างศูนย์เล็งอย่างรวดเร็ว สมาชิกคนอื่นๆ ก็คว้าอาวุธยุทโธปกรณ์มารวมตัวกันข้างกายเขาเช่นกัน เพื่อเตรียมพร้อมรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

"ทิศสามนาฬิกา" ศูนย์เล็งชี้เป้า หวังเทียนจึงยกกล้องมองกลางคืนส่องดูทันที

ตรงทิศทางที่อยู่ตรงข้ามกับจุดที่พวกเขาลงรถในตอนแรก มีคนหกคนกำลังอาศัยความมืดเคลื่อนที่เข้าหาหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

"อุปกรณ์พื้นๆ มีแค่กล้องมองกลางคืน ปืน MP5 สี่กระบอก อีกสองคนถือปืนพกที่น่าจะดัดแปลงมา มองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่" หวังเทียนลดกล้องลงแล้วกระซิบกับกุหลาบ

"พวกลูกกระจ๊อกนี่นา" กุหลาบลดกล้องมองกลางคืนลงแล้วพึมพำออกมา คนแค่นี้แทบไม่ทำให้พวกเธอรู้สึกตื่นเต้นเลยสักนิด

"พวกเธอไปนอนต่อเถอะ ฉันกับศูนย์เล็งเฝ้าไว้ก็พอแล้ว" หวังเทียนส่งสัญญาณให้คนอื่นๆ กลับไปพักผ่อน ลำพังคนแค่นี้ ยังไม่พอให้ศูนย์เล็งสอยเล่นคนเดียวด้วยซ้ำ

"น่าเบื่อชะมัด" ม้าลายพึมพำออกมาคำหนึ่ง จากนั้นก็ไม่หันกลับมามองอีก หมุนตัวมุดกลับเข้าไปในถุงนอนของตัวเองทันที

พวกเขาไม่กลัวว่าจะมีใครแอบลอบเข้ามาหรอก เพราะรอบๆ ได้วางเซนเซอร์ดักจับไว้หมดทุกซอกทุกมุมโดยไม่มีจุดบอด หากมีใครเล็ดลอดผ่านเซนเซอร์มาได้จริงๆ กับระเบิดดักสายลวดที่วางซ้อนไว้ข้างหลังก็คงมอบเซอร์ไพรส์ให้พวกมันได้มากพอแล้ว

ในจังหวะนั้นเอง หวังเฟิงก็ตรวจพบเจ้าพวกนี้ผ่านทางโดรนเช่นกัน ยังนับว่าโชคดีที่นี่เป็นโดรนเกรดทหาร ไร้ซึ่งแสงไฟอย่างสิ้นเชิง

"ทุกคนระวังตัว มีหนูลอบเข้ามาแล้ว!" หวังเฟิงกดปุ่มช่องสัญญาณสื่อสารแล้วเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงสุขุมหนักแน่น