บทที่ 76 บทเรียนราคาแพง

เมื่อช่วงค่ำ หวังเฟิงแจกจ่ายกล้องมองกลางคืนให้ทุกคนแล้ว การมองเห็นของพวกจางเหว่ยจึงไม่เป็นปัญหา

หลังจากได้รับสัญญาณเตือนจากหวังเฟิง กลุ่มสองทั้งกลุ่มก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แม้พวกเขาจะไร้ประสบการณ์ในต่างแดน แต่ชั่วโมงบินในการสู้รบยังคงเต็มเปี่ยม

จางเหว่ยกับฉีจื้อพาลูกทีมเข้าประจำที่กำบังเรียบร้อย ยิ่งระยะประชิดเข้ามา พวกเขาก็เริ่มมองเห็นเป้าหมายได้ชัดเจน

“ซุนอีอี เธอรับหน้าที่เป็นตา” พอซุนอีอีมาถึง หวังเฟิงก็มอบหมายงานเฝ้าจับตาให้เธอ ก่อนที่เขาจะรีบตรงไปยังบ้านพักของคุณกงเป็นจุดแรก

“อาจารย์ครับ มีคนแอบลอบเข้ามา” หวังเฟิงเดินไปหยุดหน้าคุณกงที่ตื่นอยู่นานแล้วพลางกระซิบรายงาน

“รู้แล้ว นายดูหน้างานแล้วจัดการตามความเหมาะสมเถอะ ทางฉันไม่ต้องทิ้งคนไว้หรอก” คุณกงยังคงนิ่งสงบ ในเมื่อคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว ย่อมไม่มีอะไรต้องตื่นตระหนก

หวังเฟิงเหลือบมองชายร่างกำยำสองคนที่แต่งกายพร้อมรบเต็มพิกัด ยืนนิ่งไม่พูดไม่จาอยู่ในห้องนั่งเล่นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้รอบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วสาวเท้าก้าวเร็วๆ ออกไป

พอก้าวพ้นประตู เขามองสมาชิกลุ่มสองสองคนที่วางกำลังไว้คุ้มกันคุณกง ชั่งใจดูแล้วก็ยังสั่งให้อยู่ต่อ เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น

จากนั้นหวังเฟิงก็ยกปืนไรเฟิลขึ้น สวมกล้องมองกลางคืนแล้วรีบรุดไปทางจางเหว่ย ระหว่างทางยังไม่ลืมเตือนซุนอีอีผ่านวิทยุ

“อย่าเอาแต่จ้องทิศทางที่ศัตรูเข้ามา ให้คอยสังเกตทิศทางอื่นด้วย”

“นกจาบฝนรับทราบค่ะ”

จากนั้นซุนอีอีจึงบังคับโดรนอีกสามลำบินไปยังอีกสามทิศทางของหมู่บ้าน เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูแอบตลบหลัง

“ที่นี่คือพื้นที่ตั้งของบริษัทแอลเอชจากหัวเซี่ย เราได้รับสิทธิ์เปิดฉากยิงจากทางการมองโกเลีย ขอให้พวกคุณถอยไปเดี๋ยวนี้!”

ตอนที่หวังเฟิงไปถึง จางเหว่ยก็ตะโกนเตือนเป็นรอบที่สองแล้ว ช่วยไม่ได้ ความเคยชินติดตัวมันเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆ

“เป็นยังไงบ้าง” หวังเฟิงมาถึงจุดที่จางเหว่ยซุ่มอยู่แล้วกระซิบถาม

“อีกฝ่ายหยุดอยู่ตรงคูน้ำเล็กๆ ห่างออกไปห้าสิบเมตรครับ” จางเหว่ยตอบเสียงเบา

คูน้ำสายนั้นพวกเขาเคยสำรวจดูแล้ว น่าจะเป็นคูน้ำที่คนเลี้ยงสัตว์ในอดีตขุดไว้ให้พวกปศุสัตว์กิน ลึกราวๆ เมตรเศษ ยาวประมาณยี่สิบกว่าเมตร ตรงปลายคูน้ำเดิมทีน่าจะมีปั๊มน้ำอยู่ตัวหนึ่ง แต่ถูกรื้อออกไปแล้ว

“อีกฝ่ายตอบอะไรไหม” หวังเฟิงถามต่อ

จางเหว่ยส่ายหน้า จากนั้นทั้งสองก็ไม่พูดอะไรอีก นิ่งรอปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

“หัวหน้าคะ ฝั่งตรงข้ามมีสามคนกำลังแยกย้ายไปสองข้าง ทางซ้ายสองคน ทางขวาหนึ่งคนค่ะ” ซุนอีอีรีบรายงานภาพที่โดรนบันทึกได้ให้หวังเฟิงทราบทันที

“สองฝั่งมีคนคุมไหม” หวังเฟิงถามจางเหว่ยทันทีที่ได้รับข้อมูลจากซุนอีอี

“สุนัขต้อนแกะกับหมาใหญ่อยู่ทางซ้าย นกกระจอก ควายป่า แล้วก็ไส้เดือนอยู่ทางขวาครับ” จางเหว่ยพยักหน้า ยืนยันว่าจัดวางกำลังไว้เรียบร้อยแล้ว

หวังเฟิงคิดทบทวนการวางกำลังยิงของทั้งสองฝั่งครู่หนึ่ง พยักหน้ารับแล้วไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม

“หัวหน้าคะ ฝั่งตรงข้ามเตรียมจะบุกแล้วค่ะ!” เสียงของซุนอีอีที่แฝงความตึงเครียดดังขึ้นอีกครั้ง

ทันใดนั้นก็เห็นวัตถุทรงกระบอกหลายอันลอยละลิ่วออกมาจากแนวคูน้ำ ก่อนที่กลุ่มควันหนาทึบจะเริ่มพวยพุ่งกระจายตัว

“ระวัง ระเบิดควัน! ไม่ต้องตกใจ ถ้าใครพุ่งเข้ามาก็ยิงได้เลย!” หวังเฟิงกดปุ่มหูฟังออกคำสั่งเฉียบขาด

เขาขี้เกียจมายิงเตือนอะไรอีกแล้ว ในเมื่อฝั่งตนเปิดเผยตัวตนไปแล้วแต่อีกฝ่ายยังตั้งท่าบุก เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก

“รับทราบ!”

เสียงขานรับจากลูกทีมทยอยดังขึ้นในหูฟัง หวังเฟิงฟังออกว่ามีหลายคนที่เริ่มตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แต่เวลานี้เขาไม่มีเวลาว่างมาปรับทัศนคติใครแล้ว

เพราะอีกฝ่ายเริ่มเปิดฉากบุกหยั่งเชิงแล้ว

เงาร่างสามสายอาศัยม่านควันกำบัง ค่อยๆ โถมตัวไปข้างหน้าเพื่อหยั่งเชิงจากสามทิศทางของคูน้ำ

จากนั้น คนที่เหลือในคูน้ำก็เริ่มยิงกดดันอย่างหนัก

เมื่อติดตั้งท่อเก็บเสียง อัตราการยิงที่รวดเร็วของปืนเอ็มพีห้าก็แผลงฤทธิ์ออกมาเต็มที่ กระสุนพุ่งเข้าปะทะที่กำบังของสมาชิกกลุ่มสองอย่างถี่ยิบ

ควันลอยขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า กระชั้นเข้ามาห่างจากแนวกำแพงของพวกหวังเฟิงไม่ถึงสามสิบเมตร

หวังเฟิงประทับปืนไรเฟิล จ้องเขม็งไปยังม่านควันที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ พอเห็นเงาร่างคนแวบผ่านไป เขาก็ไม่ลังเล เหนี่ยวไกยิงออกไปเป็นชุดสั้นๆ ทันที

ปังๆ เสียงทุ้มต่ำรัวกระชั้นของปืนไรเฟิลแบบ 95 ดังขึ้นถี่รวดเร็ว

ในม่านควันมีเสียงครางอึดอัดด้วยความเจ็บปวดดังเล็ดลอดออกมา จากนั้นก็เงียบเสียงลงไปอีกครั้ง

ในจังหวะที่หวังเฟิงเปิดฉากยิง ทางฝั่งฉีจื้ออีกสองด้านก็อาศัยช่วงที่อีกฝ่ายกำลังเปลี่ยนซองกระสุน ระดมยิงเข้าใส่เงาร่างเลือนรางเหล่านั้นเช่นกัน

ปืนของพวกเขาไม่ได้ติดท่อเก็บเสียง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะถ้าปืนแบบ 95 ติดท่อเก็บเสียง อานุภาพทำลายล้างจะลดฮวบลงไปมาก และที่สำคัญกว่านั้นคือไม่มีท่อเก็บเสียงที่ตรงรุ่นด้วย

ทว่าการตอบโต้ของอีกฝ่ายก็ดุดันรวดเร็วมาก ยิ่งระยะประชิดเข้ามา ข้อได้เปรียบของปืนกลมือก็ยิ่งฉายชัดออกมาเต็มที่

แต่ในเมื่อทางนี้เตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว คิดจะฝ่าแนวสกัดของพวกหวังเฟิงเข้ามา ย่อมแทบเป็นไปไม่ได้

เว้นเสียแต่ว่าอีกฝ่ายจะมีอาวุธหนักทำลายล้างสูง แต่นั่นไม่มีทางเป็นไปได้เลย ถึงมองโกเลียจะอ่อนแอแค่ไหน อย่างไรก็เป็นรัฐเอกราชประเทศหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพญายักษ์ใหญ่สองประเทศคอยช่วยเฝ้าประตูบ้านให้อยู่ แอบลักลอบขนปืนไรเฟิลเข้ามาได้บ้างก็นับว่าหรูสุดๆ แล้ว

“หัวหน้าคะ ทิศสิบสองนาฬิกามีความเคลื่อนไหว มีสามคนกำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วค่ะ” ระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายกำลังยิงปะทะกัน เสียงของซุนอีอีก็ดังเตือนขึ้นอีก

“เม่น ตามฉันมา”

หวังเฟิงทิ้งจางเหว่ยกับลูกทีมอีกสามคนไว้ แล้วรีบพาเม่นเคลื่อนพลไปทางปากทางเข้าหมู่บ้านทันที

เพิ่งจะเข้าใกล้ปากทางเข้าหมู่บ้าน ในกล้องมองกลางคืนของหวังเฟิงก็ปรากฏร่างของคนที่มาใหม่สามคนกำลังประชิดเข้ามา เหลือระยะห่างเพียงแค่ยี่สิบกว่าเมตรเท่านั้น

หวังเฟิงยกปากกระบอกปืนขึ้นสาดกระสุนออกไปทันควันทั้งที่ยังก้าววิ่ง

ปังๆ

สิ้นเสียงปืนดังกึกก้อง ขาของคนที่อยู่ขวาสุดในกลุ่มสามคนก็ระเบิดเป็นละอองเลือดทันที

อีกสองคนรีบม้วนตัวตะแคงข้าง ไถลหลบลงไปในหลุมดินตื้นๆ ข้างทาง แม้ภูมิประเทศโดยรวมรอบหมู่บ้านจะเป็นที่ราบกว้างใหญ่ ทว่ากลับมีหลุมดินรูปทรงเว้าๆ แหว่งๆ กระจายอยู่ประปราย ซึ่งช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้พอดี

หนึ่งในนั้นอาศัยจังหวะที่หวังเฟิงเปลี่ยนซองกระสุน รีบกระชากตัวเพื่อนที่ล้มลงบนพื้นให้หลบเข้ามา

หวังเฟิงกับเม่นฉวยจังหวะนี้วิ่งเข้าหาที่กำบังใกล้ที่สุดเพื่อจัดแนวตั้งรับใหม่

“หมาใหญ่โดนยิง!”

เสียงของฉีจื้อดังขึ้น ทำเอาหัวใจของหวังเฟิงกระตุกวูบ

แต่โชคดีที่เสียงของหมาใหญ่ดังแทรกเข้ามาได้ทันเวลา

“ไม่เป็นไรมากครับ นัดหนึ่งเข้าเสื้อเกราะกันกระสุน อีกนัดเฉี่ยวไหล่ไป”

หมาใหญ่พูดถึงตรงนี้ก็เริ่มมีเหงื่อกาฬผุดพราย กำแพงดินส่วนที่เขาเพิ่งใช้หลบภัยเมื่อครู่มันเปราะบางเกินไป เลยโดนกระสุนยิงทะลุเข้ามา

นี่ก็นับว่าพวกเขาประมาทไป แค่กวาดตาดูความหนาของกำแพงดินคร่าวๆ ไม่ได้ตรวจเช็กอย่างละเอียด ถือเป็นบทเรียนราคาแพงบทหนึ่ง

การปะทะครั้งนี้เกิดขึ้นเร็วและจบลงเร็วมาก เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้กะจะมาสู้ตายถวายชีวิตอยู่แล้ว

เป้าหมายหลักน่าจะเป็นการทดสอบกำลังยิงและการตอบสนองของพวกหวังเฟิงเสียมากกว่า

“หัวหน้าคะ ฝั่งตรงข้ามกำลังล่าถอยแล้วค่ะ” ซุนอีอีรายงานความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายขึ้นมาอีกครั้ง

“รักษาแนวระวังภัยไว้ ไม่ต้องไล่ตาม” หวังเฟิงมองดูม่านควันเบื้องหน้าที่เริ่มพวยพุ่งขึ้นมาพลางออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว