บทที่ 77 เตรียมเคลื่อนย้าย

พอซุนอีอีรายงานว่าอีกฝ่ายล่าถอยไปอย่างสมบูรณ์แล้ว หวังเฟิงก็รีบสั่งการผ่านหูฟังทันที

“ทุกคนรายงานสถานการณ์”

เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับมาทีละคนว่าปลอดภัยดี หวังเฟิงถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

แต่ตอนนี้ตีสี่แล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายตลบหลังย้อนกลับมา หรือมีกลุ่มอื่นฉวยโอกาสเข้ามาซ้ำเติม หวังเฟิงจึงสั่งให้ทุกคนพักผ่อนอยู่ใกล้ๆ ที่กำบังไปก่อน

ส่วนหมาใหญ่ เขาให้พิราบที่เป็นแพทย์สนามประจำทีมช่วยทำแผลให้เรียบร้อยแล้ว เมื่อกี้พิราบเพิ่งรายงานมาว่าเป็นแค่แผลถลอก ไม่ได้สาหัสอะไร

หวังเฟิงรีบตรงไปยังห้องของคุณกง แล้วรายงานสถานการณ์เมื่อครู่อย่างกระชับ

“อืม ทำได้ดีมาก” คุณกงพยักหน้า น้ำเสียงยังคงสงบนิ่งเหมือนเคย

“อาจารย์ครับ อีกฝ่ายถอยเด็ดขาดมาก ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย”

ส่วนเรื่องจะอาศัยแค่ปลอกกระสุนกับระเบิดควันไม่กี่ลูกเพื่อเดาว่าเป็นขั้วอำนาจไหนน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ เทคโนโลยีต่อให้ก้าวหน้าแค่ไหนก็ยังไม่ล้ำขนาดนั้น

เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นกระสุนสั่งทำพิเศษ แบบนั้นยังพอสืบสาวเอาความได้บ้าง แต่กระสุนมาตรฐานทั่วไปนี่เลิกคิดไปได้เลย

“ไม่ต้องไปใส่ใจ เป็นใครก็เป็นไปได้ทั้งนั้น ไม่ต้องคิดมาก” คุณกงโบกมือ

พอหวังเฟิงเดินออกมา เขาก็กำชับเจ้าหน้าที่กลุ่มสองที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ให้นำผ้าห่มกับแผ่นแปะให้ความอบอุ่นไปส่งให้พวกจางเหว่ย

จากนั้นเขาก็เดินไปหาซุนอีอี สั่งให้เธอดึงโดรนกลับมาเปลี่ยนแบตเตอรี่แล้วค่อยส่งขึ้นไปใหม่

ครั้งนี้พวกเขาพกโดรนมาแค่สี่ลำ จึงต้องถนอมเป็นพิเศษ เพราะในการปะทะเมื่อครู่นี้ โดรนพวกนี้มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง

หลังจากนั้นเขาก็หยิบเสบียงสนามไปแจกจ่ายให้สมาชิกกลุ่มสองทีละคน จนกระทั่งเดินมาถึงข้างตัวหมาใหญ่ เขาส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายกลับไปพักผ่อน ส่วนตัวเองก็เข้าประจำตำแหน่งแทน

“การรบจบแล้วเหรอ” กล้วยที่เข้าเวรผลัดสุดท้ายหมอบลงข้างๆ หวังเทียนแล้วกระซิบถาม

“อืม จบแล้ว” หวังเทียนพยักหน้า เมื่อกี้เขาเฝ้าดูการปะทะครั้งนี้อยู่ตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ

จะว่ายังไงดีล่ะ ถ้าเป็นเขาที่ต้องมาตั้งฐานในหมู่บ้าน เขาคงฝัง ‘เซอร์ไพรส์’ เล็กๆ เอาไว้ตามที่กำบังแถวรอบนอกใกล้ๆ หมู่บ้านหมดแล้ว เหมือนอย่างบนเนินดินที่พวกเขาอยู่ตอนนี้นี่แหละ

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าพวกหวังเฟิงจะโดนลูกหลงเข้าไปด้วย ก่อนที่พวกนั้นจะมาถึง เขาก็ว่าจะช่วยทำให้เสร็จสรรพไปแล้วด้วยซ้ำ

ยังไงซะคนแก่ในหมู่บ้านพวกนั้น จากที่เขาสังเกตดูก็น่าจะถูกกำชับมาเป็นอย่างดี ไม่เคยย่างกรายออกจากหมู่บ้านเลย จึงไม่ต้องกลัวว่าจะไปโดนพวกเขาเข้า

หวังเทียนรู้สึกว่าตัวเองนี่ช่างเป็นคนดีจริงๆ คิดเผื่อคนอื่นขนาดนี้…

ถึงตอนเก็บกู้จะยุ่งยากไปหน่อย แต่ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมา เจ้าตัวเล็กพวกนี้ก็พอจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามกระอักเลือดได้อยู่

อีกอย่างเขาพยายามจะไม่ให้ศัตรูเข้าใกล้ในระยะห้าสิบเมตรอยู่แล้ว เส้นตายขั้นต่ำสุดคือสามสิบเมตร

เพราะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายจะพกระเบิดมือมาด้วยหรือเปล่า ถ้าระยะสามสิบเมตร อีกฝ่ายปามา เขาก็ยังมีเวลาพอจะหลบหลีกทัน แต่ถ้าใกล้กว่านั้นก็ยากจะรับประกันความปลอดภัยแล้ว

เวลาปะทะกันในเขตเมืองอาจเลี่ยงการประชิดตัวไม่ได้ ทว่าในการรบภาคสนาม เขาจะยึดหลักการนี้อย่างเด็ดขาดเสมอ

“พวกเวรนั่นฝีมือห่วยแตกชะมัด ยิงแป๊กๆ สองสามนัดก็เผ่นป่าราบซะแล้ว” ศูนย์เล็งวางปืนซุ่มยิงลงแล้วบ่นอุบอย่างเซ็งๆ

“มีแค่ปืนกลมือไม่กี่กระบอกกับเกราะกันกระสุนระดับสอง มึงคิดว่าพวกมันเป็นหน่วยกล้าตายหรือไงวะ” หวังเทียนเหลือบมองตาขวางอย่างหงุดหงิด

ถ้าเรื่องแค่นี้หวังเฟิงยังเอาไม่อยู่ เขาก็คิดว่าตัวเองคงพากุหลาบกับพวกถอนกำลังกลับบ้านได้เลย จะอยู่เล่นต่อหาพระแสงอะไรล่ะ

“พวกมึงเฝ้าระวังกันไปละกัน กูขอนอนสักงีบ” หวังเทียนส่งสัญญาณให้กล้วย จากนั้นก็มุดตัวกลับเข้าไปในถุงนอนของตัวเอง

การพักผ่อนให้เต็มอิ่มจะช่วยให้รักษาสภาพความพร้อมรบได้ดีที่สุด อีกอย่างสถานการณ์ก็ไม่ได้ตึงมือถึงขั้นห้ามนอนพัก จะหาเรื่องทรมานตัวเองไปทำไม

หวังเทียนหลับงีบนี้ได้อย่างสบายอารมณ์ ผิดกับทางฝั่งหวังเฟิงอย่างสิ้นเชิง แม้จะมีผ้าห่มกับแผ่นแปะให้ความร้อน แต่อากาศมันหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจจริงๆ พอตื่นขึ้นมา มือเท้าก็พากันแข็งทื่อไปหมด

การที่ไม่มีใครล้มป่วยเป็นหวัดก็นับว่าร่างกายยังอึดถึกกันดีอยู่แล้ว

หลังจากจัดสรรเวรยามใหม่ หวังเฟิงก็สั่งให้คนอื่นรีบกลับเข้าห้องไปพักผ่อนเอาแรง ส่วนตัวเองพาฉีจื้อที่สภาพร่างกายพร้อมที่สุดออกไปตรวจตราดูรอบๆ หมู่บ้านอีกรอบ

จากนั้นก็สั่งให้ซุนอีอีบังคับโดรนขยายรัศมีการค้นหาออกไปไกลขึ้น แต่ก็คว้าน้ำเหลว ไม่เห็นแม้แต่เงาคนสักคน

พวกหวังเทียนไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิดว่าโดรนจะตรวจเจอ เพราะด้วยการพรางตัวระดับนี้ ตราบใดที่ไม่ขยับเขยื้อน ก็กลมกลืนไม่ต่างอะไรจากก้อนหิน

จะมีก็แต่ไอ้พวกตัวแสบในทีมนี่แหละ ที่จ้องแต่จะสอยไอ้ของเล่นบินวนบนหัวนั่นให้ร่วงลงมาเล่นๆ…

ช่วงเที่ยง หลังจากได้พักผ่อนสั้นๆ คุณกงก็เดินมาหาหวังเฟิงแล้วแจ้งว่า เช้าตรู่วันพรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทาง

สาเหตุที่ไม่รีบถอนตัวทันทีก็เพื่อไม่ให้ฝ่ายอื่นคิดว่าพวกตนกำลังขวัญเสีย ไม่อย่างนั้นหากศัตรูหลายกลุ่มเกิดแท็กทีมกันขึ้นมารุมถล่ม มันจะไม่ใช่การทอดเบ็ดตกปลาแล้ว แต่จะกลายเป็นการเอาตัวเองไปเป็นเหยื่อให้ปลารุมทึ้งแทน

ถึงแม้คุณกงจะวางแผนรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ชาวบ้านที่ยังหลงเหลืออยู่ในหมู่บ้านก็ตกใจกับเสียงปืนเมื่อคืนจนถึงขั้นโทรแจ้งตำรวจ

คุณกงจึงจำต้องต่อสายหาใครบางคน โดยอ้างหน้าตาเฉยว่าเป็นการทดสอบสมรรถนะของปืนรุ่นใหม่

แม้อีกฝ่ายจะรู้เต็มอกว่ากำลังตอแหล แต่วงการนี้บางครั้งมันก็ต้องการแค่ข้ออ้างบังหน้าเท่านั้น ขอเพียงมีข้ออ้างให้พอยึดถือได้ ต่อให้จอมปลอมแค่ไหน ทั้งสองฝ่ายก็พร้อมจะรู้กันและแกล้งทำเป็นหูไปนาตาไปไร

อย่างไรก็ตาม คุณกงก็คิดจะย้ายสถานที่อยู่ดี เพราะเขาก็ไม่ใช่พวกกระหายสงคราม หากหลีกเลี่ยงไม่ดึงผู้บริสุทธิ์เข้ามาพัวพันได้ย่อมดีที่สุด

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องถ่วงเวลารอพวกกลุ่มหลังละก็ เขาคงถอนตัวไปตั้งนานแล้ว

ช่วงบ่าย หวังเทียนได้รับโทรศัพท์จากคุณกง จากนั้นเขาก็บอกให้กุหลาบกับพวกพ้องเริ่มเก็บกู้อุปกรณ์ยิบย่อยทั้งหลายกลับมา

ส่วนตัวเองก็พาสมาชิกที่เหลือช่วยกันทำลายร่องรอยจุดตั้งค่าย

ก่อนจะอาศัยเนินดินช่วยบดบังสายตา ขับรถอ้อมเป็นวงกว้าง มุ่งหน้าไปยังพิกัดจุดหมายถัดไป

——————————

ภายในกระโจมมองโกลสภาพทรุดโทรมแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านของคุณกงไปราวห้ากิโลเมตร

"โจนส์ เป็นยังไงบ้าง โรเบิร์ตกับเจมส์ปลอดภัยดีไหม" ชายผิวขาวร่างสูงใหญ่เอ่ยถามชายผิวขาวอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

"แผลที่ขาของเจมส์สาหัสเอาเรื่อง แต่ไม่ถึงตาย ส่วนโรเบิร์ต…" โจนส์ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "ระยะประชิดเกินไป กระสุนทะลุเสื้อเกราะเข้าไปตรงๆ"

"เวรเอ๊ย! บัดซบสิ้นดี!" ชายร่างใหญ่สบถลั่นกระโจม

"ใจเย็นก่อน ไรอัน" โจนส์รีบแตะแขนเตือนสติ "นี่ไม่ใช่ความผิดของนาย สิ่งที่พวกเราต้องทำตอนนี้คือรีบส่งเจมส์ไปโรงพยาบาล แล้วให้เบื้องบนรีบส่งอาวุธยุทโธปกรณ์มาให้ด่วน!"

ถูกต้องแล้ว คนกลุ่มนี้ก็คือปลาที่เล็ดลอดตาข่ายเข้ามาของซีไอเอนั่นเอง

แม้ทีมอื่นจะถูกฝั่งหัวเซี่ยและรัสเซียดักสกัดไว้ได้ทั้งหมด จนแม้แต่คลังอาวุธก็ยังส่งเข้ามาไม่ถึง

แต่หน่วยของไรอันกลับฝ่าแนวกั้นหลายชั้น ลอบแทรกซึมเข้ามาจากทางสาธารณรัฐตูวาได้สำเร็จ

ทว่าเพราะอุปกรณ์หลักสูญหายไปหมด พวกเขาจึงทำได้แค่พึ่งพาอาวุธที่มีอยู่ในเซฟเฮาส์เดิมของซีไอเอในมองโกเลียเท่านั้น

ทว่าที่นี่แทบไม่ได้สะสมกำลังอะไรไว้แต่แรก เพราะมองโกเลียไม่มีอะไรดึงดูดความสนใจของพวกเขาเลยสักนิด!

ส่งผลให้พวกเขาได้มาแค่อาวุธเบาอย่างปืนกลมือเอ็มพีห้าไม่กี่กระบอก เสื้อเกราะอีกสองสามตัว กับระเบิดควันแค่นั้น…

เดิมทีไรอันตั้งใจจะรอให้อาวุธล็อตถัดไปส่งมาถึงก่อนค่อยลงมือ แต่หลังจากเฝ้าจับตาดูทีมของคุณกงอยู่สองวัน พวกเขากลับประเมินว่า แม้อีกฝ่ายจะผ่านการฝึกมาอย่างมืออาชีพ แต่กลับขาดประสบการณ์ในสนามจริง

ไรอันเคยเอะใจสงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่พวกเขาก็ตรวจตราจนแน่ใจแล้วว่าบริเวณใกล้เคียงไม่มีกองกำลังอื่น จึงตัดสินใจเสี่ยงลงมือหยั่งเชิงดู

ของชิ้นนั้นพวกเขาไม่ได้สนใจ และสหรัฐฯ เองก็ไม่ได้แคร์อะไรนัก เพราะเทคโนโลยีบนนั้นก็เป็นของที่พวกเขาทดลองเล่นจนเบื่อแล้ว ถ้าชิงมาได้ก็ดี แต่ถ้าชิงไม่ได้ก็แค่ทำลายทิ้งซะ

เป้าหมายหลักของพวกเขาคือคุณกง ไอ้ตัวแสบที่คอยขัดแข้งขัดขาทำลายปฏิบัติการของพวกเขามาตลอดหลายปีต่างหาก!

ใครจะไปคาดคิดว่าทีมที่ดูเหมือนจะไร้ประสบการณ์กลุ่มนั้น พอปะทะกันเข้าจริงๆ กลับรับมือได้โคตรยาก ซ้ำยังมีอำนาจการยิงที่ไม่ธรรมดา จนทำให้พวกเขาต้องสูญเสียอย่างหนัก

เมื่อไรอันเริ่มตั้งสติได้ เขานิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นกัดฟัน

"สั่งให้สโนว์กับเบลล์สะกดรอยตามพวกมันต่อไป ส่วนพวกเราจะพาเจมส์กับโรเบิร์ตกลับอูลานบาตอร์ ส่งศพโรเบิร์ตกลับประเทศก่อนเป็นอันดับแรก แล้วรายงานสถานการณ์ให้เบื้องบนทราบ พวกเราต้องการยุทโธปกรณ์เดี๋ยวนี้!"

แค้นนี้พวกเขาต้องชำระ เลือดของโรเบิร์ตจะต้องไม่หลั่งรินฟรีๆ!